"พระพุทธเมตตา" เจดีย์พุทธคยาความศรัทธาที่ไม่เคยจางหายในอินเดีย

เส้นทางที่เรานั้นเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ คือสถานที่แห่งความตื่นรู้ที่หลากหลาย 

พระพุทธองค์ทรงสื่อสารและสร้างสรรค์ เหมือนว่าเรานั้นผ่านสถานที่ที่ก้าวเดินไป 

ดอกไม้ที่มอบให้ไม่เคยมีวันเหี่ยว ผ้าไตรจีวรห่มไม่เคยตกสี 

หลากหลายความศรัทธาเพิ่มเติมมาตลอดชีวี สร้างความสุขในทุกที่ที่เรานั้นสร้างมัน

     การก้าวย่างเดินทางมาถึงในพุทธคยาครั้งแรก เรานั้นมีเวลาที่เดินทางไปในสถานที่ที่เรานั้นเรียกว่าสถานที่ในการตรัสรู้ และมีความเชื่อว่าใครนั้นที่เดินทางมาที่นี่ส่วนมากนั้นจะขอให้ตนเองนั้นสมองดี และสามารถที่จะจดจำในความรู้ที่เรานั้นเรียนประสบความสำเร็จเหมื่อนศาสดาของศาสนาพุทธ 

  แม้ว่าเส้นทางในการเข้ามาด้านในนั้นเราเองจะต้องมีการส่งคนเพื่อที่จะเข้าไปจองรอบ การเดินเข้ามาเพื่อกราบด้านในนั้นมีการจำกัดในจำนวนของคนเข้ามา เพราะหากว่าเข้ามาจำนวนมากนั้นจะไม่มีในส่วนของช่องในการหายใจที่สะดวก คนมากมายจึงเดินทางเข้ามาที่นี่เพื่อที่จะกราบได้ไม่นาน ส่วนมากนั้นจะจองเข้ามาเป็นหมู่คณะ เราเองเข้ามาที่นี่คนเดียว สามารถที่จะนั่งนานหน่อย เพราะว่าไม่มีใครมาวุ่นวาย เมื่อกลุ่มไหนเข้ามาเรานั้นก็จะร่วมด้วย 

    การมองหน้าหรือว่าสื่อสารด้วยจิตนั้นทำให้เรานั้นซาบซึ้งในคำสอนของพระองค์  เหมือนว่าพระพุทธเจ้านั้นยังอยู่ เสียงสวดมนต์กังวานจากที่เคยไพเราะสนุกสนานกลับกลายวว่าอยู่ในความเงียบ เรานั้นไม่สามารถที่จะร้องเปล่งเสียงได้อย่างราบเรียบเพราะว่าเรานั้นต้องพยายามร้องออกมาเพราะว่าความตื้นตัน

    เวลานั้นเองเรานั้นกลับรู้สึกว่าตนเองนั้นได้เป็นชาวพุทธอย่างเต็มที่แล้ว ได้มาเดินทางตามรอยพระพุทธเจ้าที่เรียกว่าเรานั้นได้เดินทางไปในสถานที่จริงทั้งหมด ที่มีการกล่าวหรือว่าเรียนในวิชาพระพุทธศาสนา  ตอนนั้นครูพยายามที่จะเล่าเรื่องราวแต่ว่าเรานั้นจะไม่ค่อยที่จะเข้าใจเท่าตอนที่เรานั้นได้มาเจอในส่วนของสถานที่จริงมากกว่า เรียกว่าการเรียนนอกตำนาเรียนในสถานที่จริงนั้นให้ภาพความรู้เรานั้นได้มากกว่าสิ่งไหน