"ส่ายข้าว" กระเบนส่ายข้าวของยาย ไม้หนาแข็งแรงใช้อย่างยาวนานชั่วอายุคน

เช้าของวันใหม่ในเวลาตีสองของยาย ฤดูหนาวย่างกรายเข้ามาในช่วงรุ่งสาง

ยายนึ่งข้าวใช้กระเบนส่ายข้าวไป  ส่วนเรานั้นหยิบมากองไว้ใช้เกลือโรยอร่อยครัน

ยายบอกว่าสิ่งเหล่านั้นจะได้เพียงสิ่งที่ไม่ค่อยให้ประโยชน์ต่อร่างกาย 

แต่ชอบเพราะว่าอร่อยได้เท่านั้นละดี 

     เรื่องราวชีวิตของวัยเด็กนั้นส่วนมากล้วนแล้วแต่จะมาในส่วนที่เรานั้นเรียกว่าเครื่องมือในการประกอบอาหาร สำหรับเรานั้นเช่นกัน บางครั้งนั้นเรามองในส่วนของสิ่งของในบ้าน  ในสมัยที่เรานั้นยังเด็กจะมีเรื่องราวกับยายค่อนข้างมากหน่อย เพราะว่าเรานั้นตื่นเช้ามาพร้อมกับยายในตอนเช้ามืด 

    ยายเคยบอกว่าทุกครั้งที่เรานั้นมานอนด้วยยายแทบจะไม่เคลื่อนไหวเลยเพราะว่าเรานั้นจะตื่นขึ้นมาทันที ถึงวันนี้คนส่ายข้าวจะไม่อยู่แล้ว แต่อุปกรณ์นั้นยังอยู่และยังใช้ได้เรื่อยๆ  มามากกว่าแปดสิบปีแล้ว ไม้ที่มีความหนาและแข็งแรงหากว่าจะกลับมาหา ไม้ในแบบนี้นั้นอาจจะหาได้ยากมากในสมัยนี้ สิ่งเหล่านี้นั้นจะยังไม่หายไปเลย 

     ในสมัยใหม่นั้นเราจะเห็นว่ากระเบนของการส่ายข้าวนั้นจะมีหลายสิ่งหลายอย่างนั้นมาแทน แต่ว่าหากว่านำมาส่ายข้าวแล้วจะทำให้ข้าวนั้นไม่ค่อยที่จะสวยงามเหมือนการส่ายในกระเบนของยาย เพราะว่าจะยังทำให้ข้าวนั้นยังมีความแฉะไม่ทั่วถึง  กระเบนทีค่อนข้างจะหนาหรือว่าสวยเรียบเนียน  อาจจะมาจากไม้ที่ไม่เหมาะสมมากเท่าไหร่ ข้าวยังหอมกรุ่น 

   การนำสิ่งใหม่นั้นมาใช้นั้นจะทำให้กลิ่นของไม้นั้นได้แทรกมาในกลิ่นของข้าวเหนียว แต่หากว่าเรานั้นทำมานานแล้วจะยิ่งมีความมันและเป็นร่องรอยหลุมลงไปเล็กน้อย 

   ยายเคยบอกว่าข้าวที่หอมกรุ่นอร่อยนั้นมาจากความหนาของไม้ที่เรานั้นเลือกที่จะมาส่ายข้าว และเมื่อเรานั้นจับจากข้าวที่มีความเปียกนั้นยิ่งซึมเข้าไปในไม้อย่างรวดเร็วขึ้นกว่าการที่เรานั้นส่ายข้าวจากพลาสติกเหมือนขันโตกในสมัยใหม่ ไม้นี้นั้นตาเป็นคนทำเองทุกครั้งที่มีการส่ายข้าวนั้นทำให้คิดถึงตาเช่นกัน 

   ความทรงจำนั้นมาจากสิ่งของที่บอกเรื่องราวที่ผ่านมา บางครั้งมันคือความห่วงใยหรือว่าความรักครอบครัวของคนที่ไม่อยู่แล้ว