คดี 300 ล้านเยนที่ตำรวจปลอมขโมยรถขนเงินในญี่ปุ่น

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

เช้าวันที่ 10 ธันวาคม 1968 รถเก๋งของธนาคารกำลังวิ่งไปส่งเงินโบนัสให้พนักงานโรงงานโตชิบาในเมืองฟุจู โตเกียว เหลือระยะถึงปลายทางเพียงราว 200 เมตร ชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจจราจรขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาสั่งให้รถจอด

ภาพตรงหน้าดูน่าเชื่อพอที่จะไม่มีใครคิดว่ากำลังถูกปล้น เขาบอกพนักงานธนาคาร 4 คนว่า บ้านผู้จัดการสาขาเพิ่งถูกระเบิด และมีคำขู่ว่าวางระเบิดไว้ใต้รถคันนี้ ทุกคนจึงลงจากรถ ขณะที่ชายในเครื่องแบบก้มมุดไปตรวจใต้ท้องรถ

ควันใต้ท้องรถคือกลลวง

ไม่นานหลังจากนั้น ชายคนเดิมตะโกนว่ารถกำลังจะระเบิด ควันและเปลวไฟเล็ก ๆ พุ่งออกมาจากใต้ท้องรถ พนักงานถอยหนีเพื่อเอาชีวิตรอด เขาจึงขึ้นนั่งหลังพวงมาลัยและขับรถพร้อมเงินสดออกไปต่อหน้าต่อตา

เงินในรถมีจำนวน 294,307,500 เยน ไม่ใช่ 300 ล้านเยนเต็มจำนวน ชื่อคดี “ปล้น 300 ล้านเยน” เป็นการเรียกแบบปัดเศษให้จำง่าย เงินก้อนนี้บรรจุในกล่องโลหะและเตรียมจ่ายเป็นโบนัสแก่พนักงานโรงงานฟุจูของโตชิบา

ภายหลังพบว่าควันไม่ได้มาจากระเบิด ชายปลอมตัวจุดพลุสัญญาณใต้รถเพื่อทำให้เหตุฉุกเฉินดูสมจริง จุดที่โจรใช้ได้ผลจึงไม่ใช่อาวุธหนัก แต่เป็นความน่าเชื่อถือของเครื่องแบบ การแจ้งเหตุที่ฟังดูเร่งด่วน และเวลาตัดสินใจไม่กี่วินาทีของคนในรถ

เตรียมทางหนีไว้ก่อนลงมือ

รถขนเงินไม่ได้หายไปทั้งคันแบบไร้รอยต่อ ผู้ก่อเหตุทิ้งรถไว้ภายหลัง แล้วโยนกล่องเงินไปยังรถที่ขโมยเตรียมไว้อีกคัน ก่อนเปลี่ยนรถซ้ำอีกครั้ง วิธีนี้ตัดร่องรอยการติดตามเป็นทอด ๆ และทำให้การไล่ตามจากรถคันแรกแทบไม่มีประโยชน์

มอเตอร์ไซค์ตำรวจที่ใช้หยุดรถก็เป็นของปลอม สีขาวและรูปแบบภายนอกช่วยเสริมภาพลักษณ์ให้คนในรถเชื่อว่าเจอตำรวจจริง หลักฐานราว 120 ชิ้นที่พบในพื้นที่จำนวนมากเป็นของใช้ทั่วไป จึงยากจะแยกว่าชิ้นไหนโยงไปถึงตัวคนร้ายได้จริง

การสืบสวนครั้งใหญ่ที่หาตัวผู้ก่อเหตุไม่พบ

คดีนี้ถูกสืบสวนอย่างหนัก มีการเผยแพร่ภาพสเก็ตช์ผู้ต้องสงสัยทั่วประเทศ รายชื่อผู้ต้องสงสัยสะสมจำนวนมาก และมีการตรวจเทียบลายนิ้วมือจากฐานข้อมูลหลายล้านรายการ แต่ไม่มีหลักฐานชิ้นใดพาไปถึงผู้กระทำผิดในระดับที่ใช้ดำเนินคดีได้

มีบุคคลหลายรายถูกเพ่งเล็งตลอดหลายปี บางรายมีข้อแก้ต่าง บางรายไม่มีเงินของกลางเชื่อมโยงกับคดี จึงไม่มีใครถูกพิพากษาว่าเป็นโจรปล้น 300 ล้านเยน เรื่องที่เล่ากันว่า “ตำรวจรู้ตัวคนร้ายแล้วแต่ปิดบังไว้” ไม่มีหลักฐานยืนยันในบันทึกคดีที่อ้างอิงได้

อายุความทางอาญาของคดีหมดลงในเดือนธันวาคม 1975 หลังเกิดเหตุครบ 7 ปี ส่วนความรับผิดทางแพ่งสิ้นสุดในปี 1988 เงินไม่เคยถูกกู้คืนครบ และตัวคนร้ายไม่เคยถูกระบุตัวอย่างเป็นทางการ

คดีนี้จึงไม่ได้โด่งดังเพราะยอดเงินเพียงอย่างเดียว แต่เพราะแผนปล้นเกิดขึ้นกลางวัน ใช้เครื่องแบบกับพลุควันเป็นแกนหลัก และทำให้รถขนเงินหลุดมือไปภายในสถานการณ์ที่เหยื่อเชื่อว่ากำลังทำตามคำสั่งเพื่อความปลอดภัย