Juliane Koepcke รอดจากเครื่องบินตกและป่าแอมะซอนได้อย่างไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

บ่ายวันคริสต์มาสอีฟ ปี 1971 เครื่องบินโดยสารลำหนึ่งกำลังฝ่าพายุเหนือเปรู ผู้โดยสารวัย 17 ปีชื่อ จูเลียน โคปเคอ นั่งอยู่ข้างแม่ในเที่ยวบิน LANSA 508 ก่อนที่ฟ้าผ่าจะกระทบเครื่องและลำตัวเครื่องเริ่มแตกกลางอากาศ

เธอจำได้ว่าเห็นเครื่องยนต์มีเปลวไฟอยู่ภายนอก แล้วทุกอย่างก็หมุนคว้าง จูเลียนยังคาดอยู่กับเบาะสามที่นั่ง ร่วงลงสู่ผืนป่าฝนอเมซอนของเปรูจากระดับราว 3,000 เมตร หรือเกือบ 10,000 ฟุต

เที่ยวบินที่ไม่มีใครคาดว่าจะมีผู้รอดชีวิต

LANSA 508 ออกเดินทางจากกรุงลิมาเมื่อ 24 ธันวาคม 1971 มุ่งหน้าไปอีกีโตส โดยแวะปูคัลปาก่อน บนเครื่องมีคนทั้งหมด 92 คน แบ่งเป็นผู้โดยสาร 86 คนและลูกเรือ 6 คน เครื่อง Lockheed L-188 Electra เข้าเขตพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรง ก่อนเกิดความเสียหายต่อโครงสร้างและตกในเขตป่าใกล้ปวยร์โตอินกา

บันทึกอุบัติเหตุระบุผู้เสียชีวิต 91 คน และผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวคือจูเลียน ตัวเลขนี้หมายถึงผู้โดยสารและลูกเรือรวมกัน ไม่ใช่ผู้โดยสาร 91 คนทั้งหมด

เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา ร่างกายบอบช้ำทั้งกระดูกไหปลาร้าหัก บาดแผลลึกที่แขน บาดเจ็บที่ตา เอ็นหัวเข่าฉีก และมีอาการกระทบกระเทือนทางสมอง ส่วนแม่ของเธอไม่ได้รอดชีวิต

11 วันตามทางน้ำออกจากป่า

จูเลียนเติบโตมากับพ่อแม่ซึ่งเป็นนักสัตววิทยา และเคยใช้ชีวิตที่สถานีวิจัยปังกัวนาในป่าอเมซอน ความรู้เล็ก ๆ ที่ติดตัวมาจึงสำคัญมาก เธอรู้ว่าการเดินตามลำธารมีโอกาสพาไปสู่แม่น้ำหรือชุมชนได้ดีกว่าฝ่าป่าทึบโดยไร้ทิศทาง

เธอจึงเดินเลียบร่องน้ำทีละวัน ทั้งที่รองเท้าหาย ร่างกายเจ็บ และมีอาหารเหลือเพียงลูกอมไม่กี่เม็ด ในเวลานั้นการรอดจากการตกไม่ได้แปลว่าปลอดภัยแล้ว ป่าเปียกชื้น แมลง แผลติดเชื้อ และการหลงทางยังเป็นอันตรายต่อชีวิตทุกชั่วโมง

หลังอยู่ลำพังเก้าวัน เธอพบกระท่อมของคนตัดไม้ริมแม่น้ำ เจ้าของกระท่อมกลับมาเจอเธอในวันถัดมา ช่วยดูแลบาดแผล แล้วพาเธอลงเรือแคนูไปยังพื้นที่ที่ติดต่อโลกภายนอกได้

รอดเพราะอะไร

ไม่มีคำอธิบายเดียวที่พิสูจน์ได้ว่าเหตุใดจูเลียนจึงรอดจากการตกครั้งนั้น ข้อเสนอที่ถูกพูดถึงคือเบาะสามที่นั่งอาจช่วยชะลอการร่วงคล้ายพื้นผิวต้านลม กระแสลมในพายุและเรือนยอดไม้หนาแน่นอาจช่วยลดแรงกระแทกด้วย แต่ทั้งหมดเป็นการประเมินภายหลัง ไม่ใช่สูตรที่ทำให้มนุษย์ตกจากที่สูงแล้วรอดได้

ข้อเท็จจริงที่ยืนยันได้ คือเธอรอดจากเหตุที่คร่าชีวิตคน 91 คน แล้วใช้ความรู้เรื่องป่าเลือกเดินตามน้ำต่อเนื่อง 11 วันจนพบความช่วยเหลือ ความรู้ที่พ่อแม่เคยสอนจึงมีผลต่อช่วงหลังของการเอาชีวิตรอดโดยตรง

หลังรักษาตัว จูเลียนกลับไปช่วยคณะค้นหาชี้ตำแหน่งซากเครื่องบินและผู้เสียชีวิต ต่อมาเธอทำงานด้านสัตววิทยา เรื่องของเธอจึงไม่ได้จบลงที่การตกจากฟ้า แต่เป็นชีวิตที่ต้องเดินต่อผ่านความสูญเสียครั้งใหญ่