18/9/1996 16:48:12:100,000 Volt Kawaii Beam! OK Let's Cooking!

18/9/1996 Time stamp: 16:48:12 Location: Central Ladprao (13°48'58.3"N 100°33'38.2"E)

 

พอพวกเรากำลังจะออกจากชั้น Game Arcade มีเสียงกวนๆ ดังทักมาจากแต่ไกล... เสียงที่แม่งโคตรกระตุ้นกล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าส่วน Rectus Femoris ให้หดตัวเกร็งแน่น ทำหน้าที่เหมือนสายพานถ่ายทอดแรง ดึงกระดูกหน้าแข้งผ่านข้อเข่าที่เป็นจุดหมุน (Fulcrum) เหวี่ยงส้นตีนฟาดเข้าเต็มเป้า!

 

"ปิ๊ก!"

 

พอได้ยิน เสียงนั้น ปิ๊กไม่ได้หันทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มสดใสพลันมุ่ยงอ ไม่มีความน่ารักเหลืออยู่... สัส! หน้าที่กูไม่ชอบไม่ใช่เพราะมันไม่สวย แต่นี่คือหน้าของปิ๊กเวลาไม่มีความสุข!

 

และในหัวผม เสียงเด็กวัย 16 ปี วัยห้าวเป้งหิวการปะทะก็สถิตแทรกขึ้นมาทันที:

'ทิ่มแม่งเลยไอ้ราน!'

 

"ไม่" ผมในวัย 46 ปีสวนกลับในใจ "อย่า... มันอ้อนตีน ให้ตีนมันแดกก็เหมือนยื่นม้าให้ขี้ยา มันรอตีนเพื่อทำตัวน่าสงสารต่อหน้าปิ๊ก มึงมีเรื่องโดนพักการเรียนไม่คุ้ม ต้องแก้ด้วยวิถีคนโตๆ ผ่านโลกมาเยอะ"

 

ใช่ครับ นั่นเสียงไอ้ป๊อบ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของปิ๊ก มันแอบชอบปิ๊กมาตั้งแต่ ม.2 สิ่งที่มันทำเพื่อแสดงว่ารักปิ๊กคือการแซวปิ๊กว่าหน้าเหมือนดาราญี่ปุ่น... แต่เป็นดารา AV นะ (ซึ่งผมเคยเล่าให้คุณๆ อ่านแล้ว ลองย้อนหน่อยนะฮะ ผมเล่าโดดไม่ Linear เพราะภาวะสมองจริงๆ)

 

เอาละ เฮ้ย Rollback เว้ย Focus ไอ้ป๊อบกับพวกหน่อย! พวกนี้แม่งแซวเกินงาม คิดว่าแซวให้หญิงสนใจแล้วเป็น Badboy สุดคูล... ถุย! Badboy มันต้องมีทรง ไม่มีทรงเขาเรียกกุ๊ย! ทำเป็นติดทรงคนคุก แต่แม้กระทั่งติดตารางโรงพักมันยังไม่เคย แถวบ้านผมเรียก 'เกรียนขาวสามด้าน'!

 

มันพูดต่อเสียงดังราวกับเจ้าถิ่น:

"ปิ๊กพาแฟนมาเดินเล่นเหรออออ... แหม ผู้หญิงสบายเนาะ ผู้ชายเรียน รด. ไปปกป้องชาติ ผู้หญิงควงแฟนเดินห้างแนวหลัง... เฮ้ย โทษทีราน ไม่ได้ว่านะ อันนี้ครูฝึกพูด"

 

พูดจบแม่งก็หันไปหัวเราะกับพวกเพื่อนมัน ไอ้พวกพวกลูกคนรวยที่เกิดมาก็คิดว่าตัวเองเหนือกว่าชาวบ้าน ฮัลโหลลล! นั่นมันเงินพ่อแม่มึง ถ้ามึงบริหารบริษัทพ่อแม่มึงทรงนี้นะ ไม่น่ารอดวิกฤตต้มยำกุ้งหรอก!

 

เวลาปิ๊กโกรธ เธอจะสลัดความคาวาอี้ทิ้ง แล้วเปิดโหมด Instant Kill ทันที ผมรู้และเข้าใจดี ดังนั้นผมจึงควร Kill Process นี้ด้วยการออกหน้าแทน

 

"ไงป๊อบ... เออ เขาชื่อป๊อบใช่ไหมปิ๊ก ที่เคยเล่าว่าพยายามทำตัวเลียนแบบ

พี่เต๋า สมชายอ่ะ?"

 

ปิ๊กใจเย็นลงทันที เธอรู้ว่าผมกำลังทำอะไร... การปั่นหัวจนถ้าใครลงมือก่อนถือว่าแพ้เสียงในหัว เป็น Noob ทันที สมัยนั้นน่าจะเรียกว่า 'เสียเชิง' มั้ง... และใช่ ไอ้ป๊อบหน้าเปลี่ยนสีทันที!

 

"อ๋อ... ปิ๊กเล่าเรื่องเราให้ฟังเหรอ แสดงว่าปิ๊กก็สนใจเราเหมือนกันนี่นา ใช่ไหมปิ๊ก?" ไอ้ป๊อบพยายามตั้งหลัก

 

ปิ๊กสวนกลับทันควัน:

"ไม่ใช่! เราเล่าให้ราน 'แฟนเรา' ฟัง ว่านายเห่ย แถมพยายามก่อกวนเราเสมอ"

 

ไอ้ป๊อบหน้าถอดสีเมื่อได้ยินคำว่า 'แฟน' น้ำเสียงอ่อนลงทันที:

"อ๋อ... โอเค งั้นก็ได้ ปิ๊กมาเล่นเกมเหรอ?"

 

ปิ๊กตอบ: "เปล่า มาถ่ายรูปสติ๊กเกอร์น่ะ"

 

พลันไอเดียบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัวขมองแก่ๆ ที่กำลังใช้เซลล์สมองวัยรุ่นอยู่... แหม Hardware ใหม่ๆ นี่ Neuro-link โคตรลื่น ปากผมขยับทันสมองทันที:

 

"ปิ๊ก... รานว่าเราแลกรูปกับป๊อบและเพื่อนๆ ดีกว่านะ ป๊อบมาเลือกสิ เอาของนายมาแลกกัน เรากับปิ๊กใช้เล่มเดียวกันอยู่แล้ว"

 

(สมัยนั้นต้องพกสมุดสติ๊กเกอร์และสติ๊กเกอร์สำรองไว้แลกกันครับ) งานนี้ถ้าไอ้ป๊อบถอยไม่ยอมแลก มันจะเสียหมาทันที เพราะผมเปิด Job ไว้แล้ว แต่ถ้ามันแลก... ก็เข้าทาง!

 

ปิ๊กยิ้ม แล้วยื่นสติ๊กเกอร์ให้ไอ้ป๊อบทันที:

"อ่ะ เอาไป... เลือกได้แค่ 3 รูปบนนะ รูปล่างสุดเราจะเก็บไว้ส่วนตัวของเรากับราน"

 

ไอ้ป๊อบอึ้งไปเลย... รูปล่างสุดคือรูปที่เราจูบกัน! โคตรขยี้! ปิ๊กน่ารักรู้ใจผมยิ่งนัก คืนนี้จัดเต็มแน่นอน!

 

ไอ้ป๊อบจำใจตัดรูปบนสุดที่เป็นรูปหน้าใกล้กัน... ความเสียหาย (Damage) ต่อใจมันน้อยที่สุดแล้ว มันแลกกับรูปแก๊งมันที่ทำหน้ากวนตีน เน้นทรงไม่เน้น Performance

 

"เราเอารูปนี้..." ไอ้ป๊อบพูดเสียงเบา "เจอกันพรุ่งนี้นะปิ๊ก"

 

ปิ๊กยิ้ม แล้วทำท่าบ๊ายบายแบบสาวคาวาอี้ในซีรีส์ญี่ปุ่นช่อง ITV... อ๊ากกกกกก! Damage x44 Combo 12!

 

จังหวะที่ไอ้ป๊อบกำลังจะหมุนตัวเดินคอตกกลับไปกับกลุ่มเพื่อน

ปิ๊กเขย่งเท้า ทำมือสองข้างเป็นขาสั้นๆ ข้างแก้ม บีบปากจู๋ ตาโต จ้องตรงไปที่ไอ้ป๊อบแล้วส่งเสียงดังแจ๋ว:

 

"รานดูนะ... ปิ๊กกา... ปิ๊กกาชูว์ว์ว์! ⚡⚡"

 

แล้วเธอก็ทำท่าปล่อยกระแสไฟฟ้าแสนโวลต์ใส่กลุ่มไอ้ป๊อบ!

 

ปิ๊กชอบเล่นอะไรเด็กๆ แบบนี้เสมอ เจอหมาเห่าหน้าซอยก็ยิงไฟฟ้าใส่ เจอรถกระป๊อปาดหน้าก็เอานิ้วจิ้มยิงสายฟ้า... หน้าปิ๊กเวลายิงแสงนะ น่ารักที่สุดในโลก! ปากจู๋ ตาโต โคตรน่ารัก!

 

พวกไอ้ป๊อบสะดุ้งอึ้งไปสามวิ ทำหน้าเหวอเหมือนเจอคนบ้า ก่อนจะรีบหนีไปแบบทำตัวไม่ถูก

 

[Critical Hit! Damage x999999 - Overkill!]

 

ส่วนผมที่ยืนอยู่ข้างๆ น่ะเหรอ? รับ Collateral Damage จากกระแสไฟฟ้าแสนโวลต์ปากจู๋นั่นไปเต็มๆ เลือดลดวูบเหลือราวๆ 1200/2000 HP! สภาพเกือบตาย... แต่ยังยืนไหว รอรับการ 'Heal' จากคนยิงไฟฟ้าเมื่อกี้นี่แหละ

พอยิงเสร็จ ปิ๊ก ก็หันมา ทางผม ยิ้ม...แปลง เป็น white mage หมุนตัว 1 รอบ ทำท่ายิง เวทย์ เบโฮมี่ใส่ผม ผมรับมุขด้วยการยืน ยกมือขึ้น ราวกับรับพลังจาก สวรรค์ แล้ว เราก็หัวเราะกัน...โคตร อยากหยุดเวลา ตอนนี้ให้ชั่วนิรันดร์จริงๆ ...แต่ เหมือน อยู่ดีๆ แสงวูบลง เล็กน้อย...ห้างระดับนี้ มี voltage drop อืม...ถ้ากูทำนะ...เฮ้ยๆ เรื่องงาน แม่ง แทรก task อีกละ ...เอ้ยยยยย! focus ที่นี่ ตรงนี้ เออ เวลา เท่าไรละ 17:02:44 โอเค ยังไม่ time out 5 ชั่วโมงละ Stabble กว่าที่คิด....

 

"ราน! ไปแมงป่องกันนนน! 3 เรื่อง หนังคืนนี้ เย้! ปิ๊ก 1 ราน 1 ตลกร่วมกันอีก 1 เรื่อง!"

 

ปิ๊กดึงผมลงมาจาก Cloud ได้เสมอ...

 

แล้วพวกเราก็เดินขึ้นไปร้านแมงป่องที่ชั้น 4 ด้วยกัน ปิ๊กจะเดินอยู่ข้างๆ ผม เธอเกาะแขนเดินโยกตัวเล็กน้อย ตาไม่ค่อยมองทาง นาทีนี้ผมรู้เลยว่าตัวเองจะต้องรับบทเป็น 'เรือนำร่อง' คอยดูทางและคอยดึงปิ๊กหลบผู้คนให้...

 

เอาจริงๆ นะฮะ... บางทีคนก็คงหมั่นไส้คู่ผมเยอะเหมือนกัน ช่วงปลายปี 1996 ถึง 1998 ถ้าใครเดินเซ็นทรัลลาดพร้าว แล้วเจอคู่นักเรียน ม.ปลาย กับนักศึกษาเดินห้างด้วยท่าทางแบบนี้ แล้วรู้สึกหมั่นไส้... แหะๆ นั่นคือผมกับปิ๊กครับ! คู่อื่นเขาก็หวานในแบบของเขา ผมก็หวานกับปิ๊กในแบบของผม... แต่แหะๆ ผมว่าผมหวานกว่า!

 

พอถึงร้านแมงป่อง ปิ๊กก็ปล่อยแขนผม แล้วเปลี่ยนมาจูงมือแทน คราวนี้ผมกลายเป็น 'เรือเอี้ยมจุ้น' ส่วนปิ๊กกลายเป็น 'เรือลาก' พาผมตรงเข้าไปเลือกหนังที่จะเช่าดูคืนนี้

 

ร้านแมงป่องสมัยนั้น (รวมถึงร้านเช่าทั่วไป) จะวาง 'กล่องวิดีโอเปล่าๆ' ไว้บนชั้น เพื่อให้คนเช่าถือไปยื่นที่เคาน์เตอร์เพื่อรับม้วนจริง เป็นวิธีง่ายๆ ที่ใช้บอกว่าหนังเรื่องนี้ยังมีตลับเหลืออยู่ ยังไม่ถูกเช่าไปจนหมด

 

เป้าหมายตามโควต้าคือ เลือกมาคนละ 1 เรื่อง เอามาให้อีกฝ่ายดูก่อน แล้วต้อง 'Pitch' โน้มน้าวให้อีกฝ่ายยอมรับว่ามันดียังไง...

 

ผมพยายาม Load ชื่อหนังที่เคยดูกับปิ๊กขึ้นมาเพื่อใช้เป็น Reference แต่เท่าที่จำได้ แม่งไม่มีแนวอะไรชัดเจนเลย! ดูเหมือนสมัยก่อนเราเข้าโรงหนังก็แค่เพื่อให้มีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ด้วยกันแค่นั้น... แล้วกูจะเลือกอะไรดีวะเนี่ย? หนังแอ็กชันง่อยๆ ยิงแม่งตั้งแต่ต้นเรื่องดีไหม?

 

แต่สายตาผมดันไปสะดุดเข้ากับชื่อเรื่อง... 'Braveheart'

 

หนังฟอร์มยักษ์ Mel Gibson เล่นเป็นคนสกอตแลนด์ ดาราโปรดผมจากเรื่อง 'Lethal Weapon' (ริกส์ คนมหากาฬ) เอาเรื่องนี้แหละวะ... Braveheart...

 

'เบรฟ... รอพ่อนะ พ่อขอเวลาคิดแก้ไขหน่อยนะ พ่อสัญญา... พ่อจะต้องเจอเบรฟให้ได้'

 

"ราน! ดูนี่!"

 

เสียงปิ๊กดังขึ้น ปิ๊กหยิบม้วน 'Sleepless in Seattle' มาชูโชว์ผม... ดูวิธีที่ปิ๊ก Pitch ผมนะ!

 

เธอใช้สองมือยกกล่องวิดีโอขึ้นมาปิดช่วงปาก ทำตาหวานซึ้ง ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าสายตาที่บอกว่า 'ปิ๊กอยากดู ปิ๊กชอบแนวนี้ กินข้าวอิ่มเปิดเรื่องนี้ก่อนเลยนะ...'

 

ผมเห็น Tom Hanks บนปกก็โอเคเลยพยักหน้า ปิ๊กทำตาโต ลดมือลง ปากอ้ากว้าง แล้วพูดเสียงสดใส:

"เนอะๆ! รานน่ารัก ตามใจปิ๊กตลอดเลย~"

 

ทุก Movement ของปิ๊กมันเป็นธรรมชาติจริงๆ ไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด... I can tell (ผมบอกได้เลยจริงๆ)

 

คราวนี้ถึงตาผมเสนอ บ้าง...

 

ปิ๊กทำเอาแขนแนบตัว แล้วเอามือไปซ่อนไว้ข้างหลัง ยืนตัวตรง ทำตาโต แก้มพองลมหน่อยๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินถอยหลังออกไปเว้นระยะ แล้วสวมบทบาทพูดขึ้นมาเสียงแจ๋ว:

 

"เอ้า! นักเรียนราน... เด็กชายมารานต์ วรเศรษฐกุล มีอะไรจะมาเสนอครูคะ!"

 

เชี่ย... ผมสะดุ้งในใจ Data Fragments ในหัวแม่งตีกันยุ่ง!

อ้าวเฮ้ย... ไม่ใช่สิ นั่นมันตอนกูเสนอขายหลอด T5 LED 20 สาขานี่หว่า! Race Condition ชัดๆ

งั้นเอางี้... Patch Code บั๊กนี้ไปก่อน เดี๋ยวค่อยหาทาง Refactor แก้จริงทีหลัง

 

"ครูปิ๊กครับ! หนัง Braveheart ครับ! หนังฟอร์มยักษ์ พระเอกเป็นคนสกอตแลนด์ออกมาเรียกร้องอิสรภาพครับ! แนวนักรบชาวบ้านที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เก๋าอย่างเดียว!"

 

พูดจบผมก็ทำท่าฟันดาบ โดยเอาม้วนวิดีโอบนมือนั่นแหละแทนดาบจริงแม่งเลย ทำหน้าขึงขังจริงจัง แต่ต้องระวังไม่ให้หลุดสปอยล์ ทำเนียนเหมือนแค่อ่านสรุปจากปกหลังมาพูด

 

"มีนางเอกด้วยนะครับ ไม่ได้รบกันอย่างเดียว... เท่มากครับครู!"

 

ปิ๊กเอียงคอมองหน้าผม... ทำหน้าเหมือนครูกำลังประเมินให้คะแนนเด็กชายมารานต์

 

"ผ่านค่ะ! แต่... ต้องดูหนังของครูก่อนนะคะ!"

 

แล้วเธอส่งก็ยิ้มละลายโลกมาให้...

 

ทีนี้ งานหยาบละ หนังตลก... เคยดูไรกับปิ๊กวะ?

เฮ้ยๆ ขอ Access Memory หน่อยดิ ไอ้สมอง 16 ขี้เลื่อย! ...Now loading... loading...

Ok เดทแรก ดู The Frighteners "3 ผี สี่เผ่า เขย่าโลก" พังยับ! ปิ๊กไม่อิน ไอ้เราก็นะ เห็น Michael J. Fox ที่เล่นเป็นพระเอก Back to the Future ก็คิดว่าสนุก... แม่งเสือกสยอง! ตัวร้ายเป็นผีในชุดคลุมดำ ออกล่าและสลักตัวเลขบนหน้าผากของเหยื่อก่อนตาย ซึ่งวิญญาณที่ถูกขวาน Reaper ฟันจะ "สูญสลายไปตลอดกาล" ไม่ได้ไปผุดไปเกิด...

เฮ้ย เดี๋ยว! หรือว่า... กูตายแล้ว?

"ปิ๊ก! ช่วยดูหน้าผากรานหน่อย ดิ มีเลขอะไรสลักใหม่อ่า?"

"ว่าไงนะราน?"

ปิ๊กเอามือเสยผมให้ผม แล้วเอียงคอดู... โธ่ ปิ๊ก! น่ารักเกินต้านแล้วววว... Blue Screen เลยกู!

"ไหน ไม่เห็นมีอะไรเลย เล่นมุกใช่มั้ยนี่? ปิ๊กให้รานเลือกเรื่องตลกนะ ไม่เอาผี! เสนอมา แล้วประธานปิ๊กคนนี้จะพิจารณาเอง แต่รีบหน่อยนะ เพราะต้องไปซื้อของสดมาทำกับข้าวเย็นนี้ที่ Tops"

โอเค รีบด่วนเลย! เอาเรื่องเคยดูก็ได้ เรื่องหนังช่างแม่ง! เวลากับปิ๊กสำคัญกว่า เอาหนังสามัญย้อนเวลาดีกว่าวะ เออ เอานี่แหละ... เอามาดู ... (คิด วิเคราะห์ แยกแยะ) ว่า Condition กูนี่ ถ้าจะ Time out อะไรเป็น Trigger แล้วกูจะกลับไป 2026 ตอนเวลาไหน? งั้นนี่เลย!

"ปิ๊กๆ นี่ๆ Back to the Future รถบินได้! เอาภาคไหนดี?"

ปิ๊กทำหน้า Idol สิ้นหวัง พลางพูดว่า:

"รานเนี่ย ไม่พ้นวิทยาศาสตร์จริงๆ แถมย้อนเวลานี่ ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพนะคะ... นักเรียนราน!"

เออ จริง... กูเคยพูดกับปิ๊กเองเรื่องย้อนเวลา ปิ๊กบอกว่าถ้าย้อนเวลาได้ อยากให้กูย้อนเวลาไปตอนปิ๊ก 6 ขวบ ตอนหมาหน้าปากซอยเห่าใส่ ตอนนั้นปิ๊กกลัวมาก ถ้ามีรานคงดี... แต่ตอนนี้ ปิ๊กเป็น 'ปิ๊กกาจู' แล้ว ยิงไฟฟ้าแสนโวลต์ได้แล้ว!

...โคตรปิ๊กเลย! แก้ปัญหาด้วย "คาวาอี้ บีมมมม!"

โอเค มันต้องกูนี่แหละ ปกป้องปิ๊กจากโลกจริงๆ ... ใครแม่งกล้าทำให้ปิ๊กกลัวร้องไห้ ต้องผ่านกูก่อน!

ทำไมกูรู้สึกเหมือนกูเคยทำแบบนี้มาก่อนวะ? แค่ไม่ได้พูด... กูทำเลย... และกู... ทำได้ไม่ดีเลย...

เอ้า เ...้ย! UAF Attack ป่ะวะ? อย่าเพิ่งตัด Session กูนิ! นับแบบทหาร: 1001, 1002... 1010! โอเค 10 วินาทีไม่ตัด โอเค ยังเสถียรอยู่!

"ราน! เอ้า เหม่ออีกละ โดนสมอง Attack อีกแล้วเหรอ? ไหนๆ มาให้หมอปิ๊กตรวจนะ"

ปิ๊กจะเอามือจับหน้าผม เอาหน้าผากแตะกัน...

"ไม่เป็นไรแล้วนะ หมอปิ๊กจูนให้แล้วนะ... นิ่งเลย"

ปิ๊กรู้จักอาการ ADHD ของผม ผมเคยเล่า... ปิ๊กไม่เคยรังเกียจเลย บางคน แม้แต่เพื่อนที่สนิท มันยังไม่เข้าใจเลย แค่มองว่าผมแปลกกว่าคนทั่วไปแค่นั้น แต่ปิ๊กไม่! แปลกนะ... พอปิ๊กทำแบบนี้ สมองผมโล่งจริงๆ

"ราน งั้นเอา Back to the Future ก็ได้นะ เอาภาค 1 ก่อน แล้วพรุ่งนี้ก่อนมาหาปิ๊กที่บ้าน รานแวะคืนนะ แล้วเช่าภาค 2 มานะ ก่อนพ่อแม่และปอมกลับมา เราต้องดูให้ครบนะ!"

"จ้า..."

ปิ๊กน่ารักสุดๆ เลย ผมเผลอตัวจะหอม แต่ปิ๊กดันผมออก หน้าตาจริงจัง

"ราน! ห้างนะ! ไม่เอา! งั้นรีบไปจ่ายเงินค่าหนังเลย รีบไป Tops หาของไปทำกินกัน!"

ผมก็ว่าง่ายเนาะ... ตอนอายุ 46 ขนาดผู้โดยสารเถียงเรื่องทางด่วน ขอไม่ขึ้น ผมยังขึ้น! แล้วชี้ให้ดูว่ารถติดเพราะรถโม่ปูนคว่ำตอนตี 2 รถถึงติด! แม่งเอ๊ย... ราคาค่ารถเขาคำนวณจากระยะทางและเวลา Google Map ก็บอกมี Crash Ahead เถียงกูอีก! กูไม่เคยยอมใครหน้างาน ถ้ากูเห็นว่าไม่ควรยอม

ถุย! เก๋าจริง ทำงานมา 20 ปีครับ... แต่ตอนพี่ทำ มัน Metal Halide! ตอนนี้ไม่ต้องใช้สายเส้นเท่า...แล้วพี่... LED ครับพี่!

เดินไปเคาน์เตอร์ เอากล่องเปล่าวาง จ่ายตังค์... ปิ๊กจะจ่าย ผมแย้งว่าผมควรจ่าย ปิ๊กกำลังจะยิงคาวาอี้บีมแสนโวลต์... ผมจึงต้องยอม!

 

จ่ายเสร็จ ปิ๊กพาเดินลั้นลา... ลั้นลา... ออกจากแมงป่อง ลงบันไดเลื่อนลงชั้นล่างสุด

"ราน วันนี้อยากกินอะไร?"

"...ไข่เจียว"

"ไม่! ง่ายไป! ราน... เอาจริงจังนะ!"

ฉิบหายละ... แก้มป่องแบบนี้ห้ามเล่น! แต่... ปิ๊กน่ารักจนน่าแกล้ง จัดไป 1 บท!

"มัสมั่นแกงแก้วตา หอมยี่หร่ารสร้อนแรง

ชายใดได้กลืนแกง แรงอยากให้ใฝ่ฝันหา

ยำใหญ่ใส่สารพัด วางจานจัดหลายเหลือตรา

รสดีด้วยน้ำปลา ญี่ปุ่นล้ำย้ำยวนใจ"

 

"ราน! ท่องไปสอบเหรอ? เอาจริง... ปิ๊กก็ทำได้นะ! เอาของโปรดรานสิ"

"ผัดบวบใส่ไข่, ผัดฟักใส่ไข่, แหนมผัดไข่, ไข่ยัดไส้... เอ่อ... อะไรก็ได้มีไข่ รานกินได้หมด ชอบด้วย!"

"ราน! เดี๋ยว... รานคือเด็กอนุบาลเหรอ? อะไรๆ ก็ไข่!"

"ก็มันง่ายน่ะ รานอยากมีเวลากับปิ๊กเยอะๆ ข้าวอ่ะอะไรก็ได้ KFC, PIZZA ก็ได้"

"ไม่! ปิ๊กจะทำ! งั้นฟักผัดไข่, ไข่ยัดไส้นะ บวบที่ห้างไม่น่ามี วันนี้ 2 อย่างเนอะ ตุนขนมเยอะๆ โค้กเยอะๆ ดูหนัง"

"อื้อ ได้เลยปิ๊ก"

"รานต้องช่วยหั่นนะ ฟักหั่นชิ้นๆ น่ะ แล้วล้างทุกอย่างนะคะ... คุณผู้ชาย!"

"ค้าบบบบบบ รับทราบครับ... คุณผู้หญิง!"

...แล้วก็ถึง Tops... ตื่นเต้นนิดนึง!

 

Media link Kawaii Beam!!!

https://youtu.be/wf81IRGs4E4?si=CyQYT3y3GwFyiQMc