การลงมือทำในสิ่งที่ยังไม่เคยทำ คือวิธีการเรียนรู้ที่ดีที่สุด เบื้องหลังแนวคิด Learning by Doing ของ C.T.Suwan

สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาว Postjung ทุกท่าน

ในโลกปัจจุบัน หลายคนอาจเชื่อว่าเราต้องศึกษาทฤษฎีหรือฝึกฝนจนเชี่ยวชาญเสียก่อน จึงจะสามารถเริ่มสร้างผลงานจริงได้

แต่จากประสบการณ์ของผม ผมกลับพบว่า การลงมือทำในสิ่งที่ยังไม่เคยทำ อาจเป็นหนึ่งในวิธีการเรียนรู้ที่ดีที่สุด

«“I build what I don't yet know how to build — ผมเลือกที่จะลงมือสร้างสิ่งที่ยังทำไม่เป็น แล้วเปิดโหมดเรียนรู้ทักษะที่จำเป็นไปพร้อมกับการแก้ปัญหาจริงหน้างาน”»

หลายคนอาจจะสงสัยว่า การไม่รอเวลา แล้วกระโดดลงไปทำในสิ่งที่ยังไม่มีทักษะนั้น ผลลัพธ์ของมันจะหน้าตาเป็นแบบไหน?

ผมอยากจะแชร์หลักฐานชิ้นแรกในชีวิตที่ทำให้ผมเริ่มเชื่อในแนวคิดนี้ครับ

---

📚 หลักฐานชิ้นแรก: จากคนไม่เคยเขียนหนังสือ สู่ 4 รูปแบบใน 3 สัปดาห์

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ผมไม่ได้อยู่บนเส้นทางของวิศวกรรมซอฟต์แวร์หรือคอมพิวเตอร์อย่างเป็นระบบเลยครับ

ผมเริ่มต้นจากการอยากเขียนหนังสือเล่มหนึ่งที่ชื่อว่า “จักรวาลจิต (Cosmic Mind)”

ตอนนั้นผมไม่มีพื้นฐานด้านวรรณกรรม และไม่ได้ใช้เวลาเรียนรู้ขั้นตอนการทำหนังสือเป็นปีๆ ก่อนเริ่มทำ ตั้งแต่การตรวจแก้ต้นฉบับ การจัดหน้า ไปจนถึงการนำหนังสือออกสู่ตลาด

แต่ผมเลือกที่จะ “เรียนรู้ไปพร้อมกับการสร้างจริงทันที”

สิ่งที่ผมทำคือ ขลุกอยู่กับมันอย่างจริงจังเป็นเวลา 3 สัปดาห์เต็มๆ เฉลี่ยวันละประมาณ 16 ชั่วโมง

เปิดโหมดเรียนรู้หลายด้านไปพร้อมกัน แกะวิธีทำทีละส่วน เจอปัญหาก็แก้ตรงนั้น ขาดทักษะไหนก็ค้นคว้าและประยุกต์ใช้ทันที

จนในที่สุด ภายในเวลา 3 สัปดาห์ ผมสามารถเปลี่ยนสิ่งที่เริ่มต้นจาก “การยังทำไม่เป็น” ให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์จริงใน 4 รูปแบบ ได้แก่

- จักรวาลจิต — eBook ภาษาไทย บน MEB

- จักรวาลจิต — Paperback ภาษาไทย ในระบบ Print on Demand

- Cosmic Mind — eBook ภาษาอังกฤษ บน Amazon KDP

- Cosmic Mind — Paperback ภาษาอังกฤษ บน Amazon KDP

สิ่งสำคัญสำหรับผมไม่ใช่แค่หนังสือจะออกมาสมบูรณ์แบบแค่ไหน

แต่ประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้ผม “เชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเองขึ้นมาทันที”

มันสอนให้รู้ว่า ทักษะใดที่เรายังไม่มี เราสามารถเรียนรู้มันได้ระหว่างทางโดยไม่ต้องรอเวลา

การยอมรับข้อจำกัดของตัวเองอย่างมีสติ แล้วเปิดโหมดเรียนรู้ คือกุญแจสำคัญที่พิสูจน์ให้เห็นว่า เรามีศักยภาพพอที่จะทำในสิ่งที่ไม่เคยทำได้

ประสบการณ์ครั้งนั้นจึงกลายเป็นรากฐานวิธีคิดที่ทำให้ผมไม่

กลัวที่จะเริ่มต้นสร้างสิ่งใหม่ๆ อีกต่อไป

📱 เมื่อการเปิดโหมดเรียนรู้ พาเดินทางเข้าสู่โลกที่ใหญ่กว่าเดิม

หลังจากนั้น ในฐานะ Independent Writer & Builder ผมก็เริ่มสนใจโลกของคณิตศาสตร์และคอมพิวเตอร์

และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกระโดดเข้าไปเจอกับปัญหาการจัดเส้นทางยานพาหนะที่รู้จักกันในชื่อ Vehicle Routing Problem (VRP)

พูดง่ายๆ คือ เป็นปัญหาการวางแผนว่า รถหลายคันควรวิ่งไปหาลูกค้าแต่ละรายด้วยเส้นทางแบบไหน จึงจะใช้ต้นทุนหรือระยะทางได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภายใต้ข้อจำกัดต่างๆ

ในทางทฤษฎี VRP เป็นปัญหาที่มีความซับซ้อนในการคำนวณสูง และเป็นปัญหาในกลุ่ม NP-hard

ถ้าอธิบายแบบง่ายๆ คือ เมื่อจำนวนจุดและเงื่อนไขเพิ่มขึ้น จำนวนความเป็นไปได้ของเส้นทางสามารถเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล การค้นหาคำตอบที่ดีที่สุดแบบตรงไปตรงมาจึงกลายเป็นเรื่องที่ยากมากในทางปฏิบัติ

ยิ่งมีลูกค้าเยอะ รถเยอะ และข้อจำกัดมากขึ้น ปัญหาก็ไม่ได้แค่ “ใหญ่ขึ้น” แต่ความเป็นไปได้ของคำตอบสามารถเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาก

และใช่ครับ...

ผมไม่ได้รอเรียนเขียนโค้ดหรือศึกษาทฤษฎี Optimization จนครบ 3 ปี 5 ปี แล้วค่อยมาสร้าง

ผมเริ่มต้นด้วยการลงมือทำทันที

นิสัยของผมคือ ลองสร้างมันขึ้นมาเอง แล้วค่อยๆ พัฒนาต่อจากสิ่งที่ทำได้

ที่สำคัญคือ ผมเริ่มพัฒนาสถาปัตยกรรมและ Core Engine ทั้งหมดผ่าน สมาร์ทโฟน Android เพียงเครื่องเดียว

จนค่อยๆ พัฒนาเป็นจุดเริ่มต้นของระบบคำนวณที่ชื่อว่า GSL Solver

ตอนนั้นผมคิดง่ายๆ ว่า

«“ถ้า Core ระบบทำงานได้ งานก็น่าจะจบแล้ว”»

แต่ในโลกของวิศวกรรมและการทำซอฟต์แวร์ให้ใช้งานจริง ความจริงคือ...

มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เพราะคำว่า “สร้างได้” กับ “สร้างให้เป็นระบบที่พร้อมนำไปใช้งานจริงในเชิงพาณิชย์ (Commercial-Ready)” เป็นคนละเรื่องกัน

หลังจากนั้นผมจึงได้เจอกับด่านใหม่ๆ อีกมากมาย

ตั้งแต่การทำความเข้าใจโลกของ Benchmark การทดสอบกับชุดข้อมูลขนาดใหญ่ การรองรับไฟล์รูปแบบจริงอย่าง Excel ไปจนถึงการขยับขยายจาก Core Engine บนมือถือ สู่การพัฒนาสถาปัตยกรรมระบบ Web-based SaaS ที่พร้อมใช้งานจริงใน

เชิงพาณิชย์

ปัจจุบัน GSL Solver มี 4 โมดูลหลัก:

CVRP

VRPTW

MDVRP

MDVRPTW

และมีการประเมินกับ

benchmark instances รวมทั้งหมด 10,807 instances

แต่ถ้าย้อนกลับไปตอนเริ่มต้น ผมไม่ได้มีแผนว่าจะต้องสร้างมาถึงจุดนี้

ผมแค่ทำตามแกนหลัก 4 ขั้นตอนมาตลอด:

«รู้ว่ายังทำไม่เป็น → เปิดโหมดเรียนรู้ → ลงมือสร้าง → เรียนรู้เพิ่มเติมจากสิ่งที่สร้าง»

---

🧩 แล้วนี่คือเหตุผลที่ผมเริ่มเขียน

เรื่องราวเหล่านี้

ผมไม่ได้มองว่าตัวเองต้องรู้ครบทุกอย่างก่อนถึงจะเริ่มแชร์ได้

ตรงกันข้าม ในโลกเทคโนโลยีที่มีเรื่องใหม่ๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา การเปิดโหมดเรียนรู้อย่างต่อเนื่องคือสิ่งสำคัญที่สุด

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมพบว่า การที่เรายังไม่มีทักษะนั้น ไม่ใช่เหตุผลที่เราต้องหยุดรอ

มันอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้และสร้างสรรค์

เราอาจยังไม่รู้วิธีเขียนโค้ดบางอย่าง

ยังไม่รู้วิธีจัดการกับข้อมูลบางประเภท

ยังไม่รู้ทฤษฎีบางเรื่อง

หรือยังไม่เคยทำงานบางรูปแบบมาก่อน

แต่ถ้าเรารู้ว่า “ตอนนี้เรายังไม่รู้” เราก็สามารถเปิดโหมดเรียนรู้ แล้วค่อยๆ เติมทักษะเหล่านั้นระหว่างทางได้

และบางครั้ง การเรียนรู้ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นทีละเรื่อง

เราอาจเรียนรู้หลายทักษะไปพร้อมกัน ขณะที่กำลังสร้างผลงานจริงอยู่ก็ได้

ต่อจากนี้ผมจึงอยากค่อยๆ นำเรื่องราวระหว่างทางมาเล่าในแต่ละ Episode

บางตอนอาจเป็นเรื่องของ Benchmark

บางตอนอาจเป็นเรื่องของการเปลี่ยนไอเดียบนสมาร์ทโฟนสู่ Web-based SaaS

บางตอนอาจเป็นเรื่องของ Software Architecture

บางตอนอาจเป็นเรื่องของ Optimization

บางตอนอาจเป็นเรื่องของความเข้าใจผิดเล็กๆ ที่กลายเป็นบทเรียนใหญ่

และบางตอนอาจเป็นเพียงเรื่องธรรมดาของคนคนหนึ่งที่กำลังพยายามสร้างสิ่งที่ตัวเองยังทำไม่เป็นในวันแรก ให้กลายเป็นระบบที่ใช้งานได้จริง

ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Journey ของ C.T.Suwan

คนที่ยังคงเชื่อว่า...

«“I build what I don't yet know how to build.”»

แล้วค่อยเรียนรู้และพัฒนาทักษะ

ระหว่างทางครับ

---

ติดตาม Episode ต่อไปได้ในเรื่องราวของCTSuwan และ GSL Solver

แพลตฟอร์ม SaaS: gsl-solver.com