ความศรัทธาที่ซ่อนเร้น

          บทเรียนจากวงเหล้า: เมื่อความศรัทธากลายเป็นธุรกิจในเงามืด
​เย็นวันหนึ่ง ในซอยเล็กๆ ที่เงียบสงบ ผมและกลุ่มเพื่อนได้มานั่งสังสรรค์ทานเหล้ากันตามปกติเพื่อผ่อนคลาย บรรยากาศเป็นไปอย่างสนุกสนานตามประสาเพื่อนฝูง แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันและน่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น

​          เสียงเครื่องยนต์ของรถเบนซ์หรูคันหนึ่งค่อยๆ ขับเคลื่อนเข้ามาในซอย ก่อนจะมาจอดลงตรงจุดที่พวกผมกำลังนั่งดื่มกันอยู่ กระจกรถด้านหลังค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นพระสงฆ์รูปหนึ่ง นั่งอยู่ภายใน รถคันนั้นมีคนขับรถใส่ชุดซาฟารีอย่างเป็นทางการ ดูน่าเกรงขามและมีฐานะ
​พระองค์นั้น ซึ่งดูจากอายุอานามแล้วน่าจะรุ่นหลวงพ่อ เอ่ยปากถามพวกผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
"พวกโยมทำอะไรกันเหรอ?"

​          ผมและเพื่อนๆ จึงตอบกลับไปตามตรงด้วยความเคารพว่า
"กำลังทานเหล้ากันครับหลวงพ่อ"
​เมื่อได้ยินดังนั้น หลวงพ่อก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า

          "โยม... ข้างหลังรถมีเหล้าฝรั่งอยู่ขวดหนึ่งนะ"
​จากนั้น หลวงพ่อก็หันไปสั่งคนขับรถชุดซาฟารีให้เดินไปหยิบเหล้าฝรั่งขวดนั้นมามอบให้พวกผมกลางวง พวกผมต่างพากันยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความประหลาดใจและงงงวยว่า เกิดอะไรขึ้น ทำไมพระสงฆ์ระดับนี้ถึงเดินทางมาในซอยเล็กๆ แถมยังมอบเหล้าฝรั่งราคาแพงให้กับวงเหล้าข้างทางเช่นนี้

​          หลังจากรถเบนซ์คันนั้นขับเลยพวกผมไป มันก็มุ่งหน้าไปยังบ้านก้นซอย ซึ่งเป็นบ้านของ "ลุงช่วย" เจ้าของบ้านเช่าที่พวกผมอาศัยนั่งกินเหล้ากันอยู่นั่นเอง เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ รถเบนซ์คันเดิมก็ขับออกจากซอยไป
​ไม่นานนัก ลุงช่วยก็เดินออกจากบ้านมาหาพวกผมที่วงเหล้า ใบหน้าของแกเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี แกนั่งลงร่วมวงแล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า

          "เห็นไหมล่ะ แป๊บเดียวก็ได้แล้วสองหมื่นบาท!"
​พวกผมต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย จึงเอ่ยถามไปว่า
"ได้อะไรเหรอครับลุง?"
​ลุงช่วยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเฉลยเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังว่า พระสงฆ์รูปที่นั่งรถเบนซ์มาเมื่อครู่นั้น เป็นพระผู้ใหญ่ระดับ "เจ้าคุณ" จากวัดชื่อดังในกรุงเทพฯ เดินทางมาที่นี่ก็เพื่อมาขอเช่าพระเครื่องจากลุงช่วย โดยพระที่เจ้าคุณเช่าไปนั้น เป็น "พระสมเด็จ" ที่ลุงช่วยเก็บเอาไว้ในไหทั้งหมด 4 องค์ ในราคาองค์ละ 5,000 บาท รวมเป็นเงินสดๆ สองหมื่นบาทตามที่แกบอก

​          แต่สิ่งที่ทำให้พวกผมต้องตกตะลึงยิ่งกว่านั้น คือเมื่อลุงช่วยเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า
"แต่จริงๆ แล้ว พระพวกนั้นน่ะ... เป็นพระปลอมทั้งนั้นแหละ กูทำปลอมขึ้นมาเองกับมือ!"
​พวกผมถึงกับตาค้างและถามกลับด้วยความประหลาดใจว่า
"อ้าวลุง! แล้วถ้าเป็นพระปลอม พระระดับเจ้าคุณเช่าไปแบบนี้ แกจะไม่รู้เหรอ? แล้วพระท่านจะได้อะไรจากการเช่าพระปลอมไปแบบนี้?"

​          ลุงช่วยยิ้มอย่างผู้ผ่านโลกมามาก แล้วเอ่ยอธิบายเบื้องหลังวงการที่คนทั่วไปยากจะเข้าถึงว่า
​"พวกมึงไม่ต้องห่วงหรอก ระดับเจ้าคุณน่ะ พอได้พระพวกนี้ไปถึงวัดหรือถึงกุฏิ ไม่นานก็จะมีพวกลูกศิษย์ลูกหา ระดับคุณหญิง คุณนาย หรือคนมีเงิน เดินทางมาเข้าหาและถามหาพระเครื่องวัตถุมงคล ท่านก็จะนำพระพวกนี้ออกมา แล้วบอกว่าเป็นพระกุนั้นกุนี้ เป็นของเก่าแก่ที่หายากและทรงคุณค่า..."

​          ลุงช่วยอธิบายต่อว่า เมื่อเรื่องราวถูกแต่งเติมด้วยบารมีและสมณศักดิ์ของพระระดับเจ้าคุณ ความเป็น "ของปลอม" ก็จะถูกลบหายไปทันที ด้วยความศรัทธาที่มืดบอด พวกลูกศิษย์ระดับคุณหญิงคุณนายเหล่านั้นก็จะยอมจ่ายเงินถวายบูชาพระเครื่ององค์ละไม่ต่ำกว่าหลายแสนบาทอย่างง่ายดาย

​          ลุงช่วยสรุปทิ้งท้ายอย่างเห็นภาพชัดเจนว่า
"คิดดูสิ เช่าจากกูไปองค์ละห้าพัน สี่องค์สองหมื่น แต่เอาไปปล่อยต่อได้องค์ละหลายแสน... นี่แหละกำไรเห็นๆ!"
​บทสรุปและข้อคิด
​เหตุการณ์ในเย็นวันนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าแปลกๆ ในวงเหล้า แต่มันคือสะพานที่เปิดให้เห็นภาพสะท้อนของสังคมไทยอย่างตรงไปตรงมา เรื่องราวของลุงช่วยและพระระดับเจ้าคุณชี้ให้เห็นถึงกระบวนการ "พาณิชย์พุทธ" ที่นำเอาความศรัทธา ความเชื่อ และกิเลสของผู้คนมาเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ทางธุรกิจ

​          ความศรัทธาที่ขาดปัญญาและการไตร่ตรอง มักกลายเป็นเครื่องมือให้ผู้มีอำนาจหรือผู้ที่ฉวยโอกาสใช้หาเงินเข้ากระเป๋า พระเครื่องราคา 5,000 บาทที่เป็นของปลอมทำมือ สามารถแปลงมูลค่ากลายเป็นของแท้ราคาหลายแสนได้ เพียงแค่ผ่านมือของผู้มีคราบจีวรและยศฐาบรรดาศักดิ์

​          เรื่องนี้จึงเป็นอุทาหรณ์เตือนใจให้พวกเราทุกคนตระหนักว่า ในโลกแห่งความศรัทธา เราคววยึดมั่นใน "คำสอน" และ "ปัญญา" มากกว่าวัตถุมงคลหรือตัวบุคคล เพราะไม่อย่างนั้น ความศรัทธาของเรา ก็อาจเป็นเพียงแค่ต้นทุนกำไรในธุรกิจเงามืดของใครบางคนเท่านั้นเอง