ลมหนาวที่เวียนนา

ลมหนาวที่เวียนนา (Vienna Symphony of Us)

บทนำ: ปลายปากกาที่ขีดเส้นขนาน

กลางฤดูใบไม้ร่วง เมืองเวียนนา (Vienna) อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกาแฟคั่วและเสียงไวโอลินจากมุมถนน ธรณ์ สถาปนิกหนุ่มชาวไทยผู้เดินทางมาดูงานสถาปัตยกรรมยุโรป ยืนหลบละอองฝนอยู่ใต้ซุ้มประตูหินเก่าแก่ของพระราชวังเชินบรุนน์ (Schönbrunn Palace)

ในมือของเขาคือสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มโปรด และปัญหาใหญ่หลวงคือ… ปากกาหมึกซึมด้ามเก่งดันหมึกหมดกะทันหัน

"ขอโทษนะคะ… เผื่อต้องการความช่วยเหลือ?"

เสียงใสทักขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงนุ่มนวล ธรณ์หันไปมองพบหญิงสาวเอเชียรอยยิ้มเป็นมิตร เธอยื่นปากกาหมึกซึมสีดำด้ามเรียบมาให้ ดวงตาของเธอสะท้อนประกายอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเย็น

นั่นคือจุดเริ่มต้นของ มินตรา สาวไทยผู้ทำงานด้านการตลาดดิจิทัลและย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่ออสเตรียได้สองปีแล้ว ความบังเอิญทำให้ทั้งคู่ใช้เวลาบ่ายวันนั้นเดินชมสวนหลวงและจิบกาแฟร้อนที่ร้าน Café Central พร้อมแลกเปลี่ยนเรื่องราวชีวิตระหว่างสองซีกโลก

จุดตัด: เมื่อระยะทางไม่ใช่แค่ตัวเลข

หลังวันนั้น ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนคุยที่รู้ใจ ธรณ์ต้องบินกลับกรุงเทพฯ เพื่อรับโปรเจกต์ใหญ่ ส่วนมินตระยังคงปักหลักทำงานที่เวียนนา เวลาที่ต่างกันถึง 5 ชั่วโมงกลายเป็นบททดสอบแรก

 ตารางชีวิตที่สวนทาง: เมื่อธรณ์ตื่นนอนเตรียมตัวไปไซต์งาน มินตรากำลังจะเข้านอนหลังเคลียร์งานดึก

 หน้าจอโทรศัพท์: การเดทผ่าน Video Call กลายเป็นกิจวัตร ทั้งคู่มักจะเปิดกล้องกินข้าวด้วยกัน—ธรณ์กินข้าวมันไก่เที่ยงวัน ส่วนมินตรากินซุปกูลาช (Goulash) ท่ามกลางหิมะแรกของเวียนนา