ทำไม "เสาไฟฟ้าไทย" ถึงสายรุ่ยร่ายเต็มไปหมด แล้วเมื่อไหร่จะลงดินได้ครบ?

ทำไม "เสาไฟฟ้าไทย" ถึงสายรุ่ยร่ายเต็มไปหมด แล้วเมื่อไหร่จะลงดินได้ครบ?

เมื่อมองไปตามถนนหนทางในกรุงเทพมหานครหรือเมืองใหญ่ทั่วประเทศ ภาพจำคุ้นตาที่มักจะถูกถ่ายภาพไปลงสื่อสังคมออนไลน์ระดับโลกอยู่บ่อยครั้ง คือภาพของ "เสาไฟฟ้า" ที่มีสายดำยุ่งเหยิงพันกันเป็นตลับรังนกห้อยระย้าอยู่เหนือศีรษะ หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างไทยถึงปล่อยให้สายเหล่านี้พันกันยุ่งเหยิง และแท้จริงแล้วสายมหาศาลที่เห็นกันอยู่นั้นคือสายอะไรกันแน่?

ข้อเท็จจริงแรกที่หลายคนมักเข้าใจผิด คือ สายส่วนใหญ่ที่พันกันยุ่งเหยิงบนเสาไฟฟ้านั้น "ไม่ใช่สายไฟฟ้า" แต่เป็น "สายสื่อสาร" (Telecommunication Cables) ไม่ว่าจะเป็นสายเคเบิลใยแก้วนำแสง (Fiber Optic) สายโทรศัพท์ สายเคเบิลทีวี และสายสัญญาณอินเทอร์เน็ตของค่ายผู้ให้บริการต่างๆ เหตุผลที่มันรุ่ยร่ายและเพิ่มปริมาณขึ้นอย่างรวดเร็ว เกิดจากการแข่งขันในตลาดโทรคมนาคมยุคอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง เมื่อผู้ให้บริการตัดสายเก่าหรืออัปเกรดระบบ มักจะเลือกวิธีพาด "สายใหม่" ทับลงไปโดยไม่ได้รื้อถอน "สายเก่าที่เลิกใช้งานแล้ว" (Dead Cables) ออกไป เนื่องจากมีต้นทุนในการรื้อถอนสูงกว่า สายขยะเหล่านี้จึงสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนหนักและรกตาอย่างที่เห็น

การนำสายไฟฟ้าและสายสื่อสารลงใต้ดิน (Underground Cable Project) แม้จะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในการปรับภูมิทัศน์และเพิ่มความปลอดภัย แต่กลับมีข้อจำกัดและปัจจัยความซับซ้อนสูงมาก ในเชิงวิศวกรรมการวางผังเมือง การขุดเจาะลงใต้ดินในเขตเมืองหลวงต้องใช้งบประมาณสูงกว่าการพาดสายบนเสาปกติถึง 8-10 เท่า และต้องเผชิญกับโครงสร้างใต้ดินเดิมที่แออัด ทั้งท่อน้ำประปา ท่อระบายน้ำ สายไฟแรงสูงเดิม รวมถึงสภาพดินเหนียวอ่อนของกรุงเทพฯ ที่มีความชื้นสูงและเสี่ยงต่อการกัดกร่อน

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันภาครัฐ ร่วมกับการไฟฟ้าและหน่วยงานโทรคมนาคม ได้ร่วมมือกันผลักดันโครงการ "จัดระเบียบสายสื่อสารและนำสายไฟลงดิน" อย่างจริงจังในหลายพื้นที่ยุทธศาสตร์ เช่น ถนนพหลโยธิน ถนนสุขุมวิท ถนนสีลม และพื้นที่เมืองเก่า การตัดสายขยะและการขุดท่อร้อยสายใต้ดินยุคใหม่จึงค่อยๆ เปลี่ยนหน้าตาของกรุงเทพฯ ให้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ปลอดภัย และปลดล็อกภูมิทัศน์เมืองหลวงให้สวยงามสมกับเป็นเมืองท่องเที่ยวระดับโลกอย่างแท้จริง