จัดอันดับ 5 อาการบาดเจ็บเล็กๆ บนร่างกาย แต่ระดับความเจ็บปวดพุ่งทะลุหลอด

จัดอันดับ 5 อาการบาดเจ็บเล็กๆ บนร่างกาย แต่ระดับความเจ็บปวดพุ่งทะลุหลอด

เคยไหม? แผลนิดเดียว เลือดไม่ออกซักหยด แต่กลับสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวสะท้านไปทั้งร่างจนน้ำตาคลอ ในทางประสาทวิทยา ขนาดของแผลไม่ได้สัมพันธ์กับระดับความเจ็บปวดเสมอไป แต่มันขึ้นอยู่กับ "ความหนาแน่นของปลายประสาท" และ "แรงดันในเนื้อเยื่อ" บริเวณนั้นๆ และนี่คือ 5 อันดับอาการบาดเจ็บเล็กๆ ที่กระตุ้นสัญญาณความเจ็บปวดส่งตรงเข้าสมองอย่างรุนแรงที่สุด

อันดับที่ 5: "กระแทกปุ่มเส้นประสาทข้อศอก" หรือ Funny Bone

เดินชนขอบประตูแล้วข้อศอกไปโดนจุดลับ ความรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตวาบวิ่งพล่านไปถึงนิ้วก้อย ร่างกายชาชั่วขณะ เกิดจากการที่เส้นประสาทอูลนาร์ (Ulnar Nerve) ซึ่งตื้นมากและไม่มีกล้ามเนื้อปกป้อง โดนบีบอัดเข้ากับกระดูกอย่างจัง สัญญาณไฟฟ้าประสาทจึงลัดวงจรพุ่งขึ้นสมองทันที

อันดับที่ 4: "กระแทกนิ้วก้อยเท้า" ใส่ขอบตู้

เดินเพลินๆ แล้วนิ้วก้อยเท้าไปเตะเหลี่ยมโต๊ะ ความเจ็บปวดจี๊ดขึ้นสมองจนต้องลงไปดิ้นกอดเท้า ปลายเท้าคือบริเวณที่มีปลายประสาทรับสัมผัสรับความรู้สึกแน่นขนัดเพื่อใช้ในการทรงตัว เมื่อโดนแรงกระแทกกระทันหัน ปลายประสาทนับพันจะส่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินพร้อมกันในเสี้ยววินาที

อันดับที่ 3: "กระดาษบาดนิ้ว" (Paper Cut)

แผลเล็กตื้นๆ เลือดแทบไม่ไหล แต่กลับปวดแสบปวดร้อนไม่หยุด นิ้วมือเป็นอวัยวะที่มีปลายประสาทรับความเจ็บปวด (Nociceptors) หนาแน่นที่สุดในร่างกาย ประกอบกับขอบกระดาษที่มีความหยักเหมือนเลื่อยจิ๋ว ทำให้แผลฉีกขาดอย่างขรุขระ และการที่แผลตื้นจนไม่มีเลือดมาแข็งตัวปิดปากแผล เส้นประสาทจึงสัมผัสกับอากาศและสารเคมีรอบตัวตลอดเวลา

อันดับที่ 2: "เสี้ยนตำใต้เล็บ" หรือ "หนังข้างเล็บฉีก" (Hangnail)

เนื้อเยื่อใต้โคนเล็บเป็นพื้นที่ปิดที่มีแรงดันสูงและเต็มไปด้วยเส้นประสาทความไวสูง เมื่อมีเสี้ยนจิ๋วแทรกเข้าไป หรือมีหนังข้างเล็บฉีกขาดลึกลงไปถึงชั้นเนื้อเยื่อ ทุกครั้งที่มีการเคลื่อนไหวนิ้ว ร่างกายจะส่งแรงดันไปกดทับแผลซ้ำๆ เกิดเป็นความเจ็บปวดแบบระบมตุ๊บๆ ที่ทรมานยาวนาน

อันดับที่ 1: "ร้อนลวกแผลในปาก" หรือ "กัดโดนกระพุ้งแก้มตัวเอง"

ความทรมานระดับสิบ! การกัดโดนกระพุ้งแก้มหรือลิ้นตัวเองขณะเคี้ยวอาหาร สร้างบาดแผลในพื้นที่อับชื้นที่มีเนื้อเยื่ออ่อนนุ่มและเส้นประสาทรับความรู้สึกหนาแน่น แผลจะกลายเป็นแผลร้อนในที่ต้องโดนน้ำลาย สารอาหาร และแรงบดเคี้ยวซ้ำรอยเดิมวันละหลายร้อยรอบ ทำให้สมองได้รับสัญญาณความเจ็บปวดต่อเนื่องตลอดเวลาจนกว่าแผลจะหาย