รวม 3 ตัวละครขี้เมาที่โด่งดังที่สุด ในนิยายศิลปะการต่อสู้ของจินยง

รวม 3 ตัวละครขี้เมาที่โด่งดังที่สุด ในนิยายศิลปะการต่อสู้ของจินยง

ในโลกนิยายกำลังภายในของ "จินยง" [กิมย้ง] มีตัวละครอยู่หลายคนที่เก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้ แต่ก็มีบางคนที่มีความสามารถอีกอย่างโดดเด่นไม่แพ้ฝีมือ นั่นก็คือ "การดื่มเหล้า" โดยเฉพาะ "หลิงหูฉง, หงฉีกง, เว่ยเสี่ยวเป่า" ทั้ง 3 คนมีนิสัยและชีวิตแตกต่างกันมาก แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ "พวกเขาสามารถดื่มเหล้าได้อย่างน่าทึ่ง" และ การดื่มยังกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว และ บุคลิกของแต่ละคนอีกด้วย!!

"หลิงหูฉง" หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ "เหล่งฮู้ชง" เป็นศิษย์อาวุโสของสำนักหัวซาน และ เป็นตัวละครที่มีนิสัยรักอิสระ ไม่ชอบถูกบังคับ และ ไม่ค่อยสนใจกฎเกณฑ์ของยุทธภพมากนัก ชีวิตของเขาไม่ได้มีแต่เรื่องสนุก เพราะเขาต้องเจอกับความผิดหวังและความเจ็บปวดมากมาย โดยเฉพาะเรื่องความรักกับ "เย่ว์หลิงซาน" ที่ไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง นอกจากนี้ "เย่ว์ปู้ฉุน" ผู้ที่เขาเคารพเหมือนพ่อ ก็มีพฤติกรรมที่ทำให้เขาต้องผิดหวังอย่างรุนแรง เมื่อคนที่เขาเคยเชื่อใจค่อยๆ แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา "หลิงหูฉง" จึงต้องแบกรับความทุกข์ทั้งจากเรื่องความรักและเรื่องคนที่เขาเคารพ

เมื่อเจอเรื่องหนักๆเหล่านี้ เหล้าจึงกลายเป็นเหมือนเพื่อนของ "หลิงหูฉง" เขาสามารถนั่งดื่มได้แทบทุกที่ และ การดื่มไม่ได้มีความหมายแค่การเมาเท่านั้น แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เขารู้สึกเป็นอิสระ เขาสามารถพูดคุยกับคนแปลกหน้า ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ หรือ แม้แต่ใช้การดื่มเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างมิตรภาพ สำหรับ "หลิงหูฉง" เหล้าจึงเหมือนสิ่งที่ช่วยให้เขาลืมความทุกข์ชั่วคราว และ ทำให้เขาได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ เขาเป็นคนที่ต่อให้ชีวิตจะเจอเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ก็ยังพยายามรักษาความเป็นตัวเองเอาไว้ และ แก้วเหล้าในมือก็กลายเป็นภาพที่คนอ่าน จำเขาได้ง่ายมาก!!

"หงฉีกง" หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ "หงชี่กง" หนึ่งในยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงที่สุดของโลกนิยาย "จินยง" เขาเป็นหัวหน้าแก๊งขอทานรุ่นที่ 18 และ มีวิชาต่อสู้ที่ร้ายกาจมาก เช่น "ฝ่ามือพิชิตมังกร สิบแปดฝ่ามือ และ ไม้เท้าตีสุนัข" แม้จะเป็นยอดฝีมือระดับสูง แต่ "หงฉีกง" กลับมีนิสัยค่อนข้างติดดิน และ ชอบเรื่องกินกับเรื่องดื่มมาก โดยเฉพาะอาหารอร่อยและเหล้าดีๆ ถ้ามีอาหารอร่อยอยู่ตรงหน้า "หงฉีกง" ก็แทบจะไม่ปฏิเสธเลย และ ถ้ามีเหล้าดีๆเขาก็ยิ่งมีความสุข การดื่มเหล้าของเขาจึงเป็นส่วนหนึ่งของบุคลิก ที่ทำให้ตัวละครดูมีชีวิตชีวา เขาสามารถพูดคุยกับผู้คนอย่างเป็นกันเอง และ แม้จะเป็นยอดฝีมือที่ทุกคนเคารพ แต่เขาก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนคนที่อยู่สูงกว่าคนอื่นนะ อย่างไรก็ตาม เรื่องการดื่มของ "หงฉีกง" ไม่ได้มีแต่ด้านสนุก เพราะครั้งหนึ่งความชอบดื่มและความเพลิดเพลินของเขา ทำให้เขาละเลยหน้าที่ จนเกิดเหตุการณ์ที่สร้างความเสียหายให้กับคนในแก๊งขอทาน และ เรื่องนี้เองที่ทำให้ "หงฉีกง" รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เขาจึงลงโทษตัวเองด้วยการตัดนิ้วเพื่อแสดงความรับผิดชอบ

"เว่ยเสี่ยวเป่า" หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ "อุ้ยเสี่ยวป้อ" เขานั้นแตกต่างจาก 2 คนแรกเป็นอย่างมาก เพราะถ้าพูดถึงตัวละครเอกในนิยายกำลังภายใน คนส่วนใหญ่มักคิดถึงยอดฝีมือที่ฝึกวิชามาตั้งแต่เด็ก มีพลังภายในสูง หรือ สามารถเอาชนะศัตรูด้วยฝีมือการต่อสู้ แต่ "เว่ยเสี่ยวเป่า" ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย เขาไม่ได้มีวิชาต่อสู้ที่เก่งกาจ และ ถ้าต้องสู้กันตรงๆ เขาอาจไม่ได้เปรียบคนอื่นด้วยซ้ำ!! แต่สิ่งที่ทำให้ "เว่ยเสี่ยวเป่า" เอาตัวรอดได้ คือ "สมองและความสามารถในการพูด" เขาเป็นคนที่รู้จักดูสถานการณ์ รู้ว่าเวลาไหนควรพูดอะไร รู้ว่าเวลาไหนควรโกหก และ รู้ว่าเวลาไหนควรทำตัวเป็นเพื่อนกับคนที่อาจเป็นศัตรู นอกจากนี้ ประสบการณ์ชีวิตตั้งแต่เด็ก ยังทำให้เขาคุ้นเคยกับการดื่มและการเข้าสังคม จึงทำให้เขาดื่มเหล้าได้เก่งกว่าคนทั่วไป

สำหรับ "เว่ยเสี่ยวเป่า" การดื่มเหล้าไม่ได้มีความหมายเพียงความสนุก แต่บางครั้งยังช่วยให้เขารอดชีวิตอีกด้วย ในสถานการณ์ที่คนอื่นอาจถูกหลอกให้ดื่มเหล้าหรือถูกวางยา "เว่ยเสี่ยวเป่า" มีความสามารถในการดื่มและรับมือกับสถานการณ์ได้ดี ทำให้เขามีโอกาสเอาตัวรอดมากกว่าคนธรรมดา...