คุณชายคลั่งรัก

นี่คือเรื่องสั้นแนวโรแมนติกคอมเมดี้-ดราม่าเบา ๆ ของ "คุณชายคลั่งรัก" ที่พกความคลั่งรักมาเสิร์ฟแบบจัดเต็มครับ!

คุณชายคลั่งรัก

ณ คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน ท่ามกลางความหรูหราอลังการที่เต็มไปด้วยความเงียบขรึมและกฎระเบียบอันเคร่งครัด วันนี้กลับปั่นป่วนจนน่าใจหาย เมื่อ "หม่อมราชวงศ์นราธิป" หรือ "คุณชายณรา" ท่านชายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ไร้หัวใจ และเกลียดความวุ่นวายที่สุดในสามโลก กำลังยืนกระวนกระวายอยู่หน้ากระจกเงาเป็นรอบที่สิบ

"เนคไทเส้นนี้... ดูเฉี่ยวพอจะทำให้ พิมพ์พรรณ ใจสั่นไหม?"

กวิน เลขาส่วนตัวกลอกตาเป็นรอบที่ร้อยของวัน แต่ก็ต้องตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตามหน้าที่ "ท่านชายครับ คุณพิมพ์พรรณมาเพื่อตรวจรับงานเฟอร์นิเจอร์โบราณ ไม่ได้มาดูแฟชั่นโชว์ครับ อีกอย่าง... เธอเป็นมัณฑนากร ไม่ใช่ผู้พิทักษ์ความยุติธรรม จะได้ต้องมาตัดสินว่าเนคไทเส้นไหนเฉี่ยวไม่เฉี่ยว"

คุณชายณราหันขวับมามองตาเขียวปั๊ด "เธอไม่รู้รสนิยมฉันต่างหาก! ผู้หญิงคนนั้นมีอิทธิพลต่อหัวใจฉันเกินไปแล้ว รู้ไหมว่าเมื่อวานตอนเธอยิ้มให้ฉัน... ฉันเกือบจะสั่งซื้อบริษัทคู่แข่งเพื่อเอาโฉนดที่ดินไปปูพรมต้อนรับเธอแล้วนะ!"

(นั่นแหละที่ผมกลัว...) กวินคิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อน

ตัดภาพมาที่พิมพ์พรรณ หญิงสาวสถาปนิกและมัณฑนากรสาวไฟแรง เธอก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยมาตรวัดความเป๊ะในมือ พร้อมกับสมุดบันทึกคู่ใจ เธอรับงานรีโนเวทห้องสมุดโบราณของคุณชายณรา ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากและเข้าถึงยากสุด ๆ

ทันทีที่คุณชายก้าวเข้ามาในห้องสมุด รอยยิ้มเยือกเย็นที่เคยใช้ประดับบารมีก็มลายหายไปสิ้น กลายร่างเป็นหมาเด็กตัวโตที่พยายามทำฟอร์มขรึมทันที

"เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณชายณรา ดิฉันตรวจแปลนห้องสมุดรอบสุดท้ายเรียบร้อยแล้วนะคะ ตรงมุมหน้าต่างกระจกสีสเตนกลาส..." พิมพ์พรรณกำลังจะอธิบายรายละเอียดงาน

แต่คุณชายณรากลับไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเลยสักคำ ในหัวของเขากำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูง:

เสียงเธอนุ่มจัง... ผิวเธอก็เนียน... กลิ่นแชมพูกลิ่นดอกไม้อะไรเนี่ย หอมจนอยากเอาไปปลูกไว้ทั่วสวนคฤหาสน์...

"คุณชายคะ? คุณชายณราคะ!" พิมพ์พรรณโบกมือตรงหน้า เมื่อเห็นเขายืนเหม่อมองเธอตาเยิ้ม

คุณชายณราสะดุ้งเล็กน้อย รีบปรับสีหน้าให้ขรึม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสั่นไหวเล็กน้อย "อืม... แปลนใช้ได้... แต่ฉันมีเงื่อนไขเพิ่มเติม"

"เงื่อนไขอะไรเหรอคะ?"

"ฉันต้องการให้คุณ... ย้ายมาอยู่ที่นี่"

พิมพ์พรรณอ้าปากค้าง "คะ?! ย้ายมาอยู่ที่นี่หมายความว่ายังไงคะ นี่มันงานออกแบบห้องสมุด ไม่ใช่ค่ายกักกัน!"

"ไม่ใช่ค่ายกักกัน แต่เป็น... เรือนหอ... แฮ่ม! หมายถึง เป็นบ้านพักชั่วคราวระหว่างคุมงาน" คุณชายณราแก้ตัวเสียงหลง หูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ แต่ยังคงตีสีหน้าเคร่งขรึมต่อ "เพื่อให้งานเสร็จตามกำหนดและมีความปลอดภัยสูงสุด ฉันสั่งให้คนจัดเตรียมห้องพักแขกวีไอพีไว้ให้คุณแล้ว ห้ามปฏิเสธ นี่คือคำสั่ง!"

ตกดึก พิมพ์พรรณที่จำใจต้องค้างคืนเพราะเอกสารไม่เสร็จ เดินออกมาหาดื่มน้ำที่ห้องครัว เธอบังเอิญเดินผ่านห้องทำงานของคุณชายณราที่แง้มประตูอยู่ แสงไฟสลัวเล็ดลอดออกมา พร้อมกับเสียงพึมพำเบา ๆ ที่ทำให้เธอต้องหยุดฟัง

"วันนี้เธอยืนใกล้ฉันตั้งสามเซนติเมตร... กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลา... ฉันจะจดบันทึกไว้เป็นวันสำคัญแห่งชาติ..."

พิมพ์พรรณชะโงกหน้าไปมองผ่านรอยแง้มประตู และภาพที่เห็นก็เกือบทำให้เธอทำแก้วน้ำหล่นแตก

ท่านชายผู้สูงศักดิ์ เย็นชา และทรงอำนาจ กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนไดอารี่สีชมพูฟรุ้งฟริ้ง! แถมข้าง ๆ ยังมีรูปถ่ายแอบถ่ายตอนเธอเผลอแปะอยู่เต็มหน้ากระดาษ พร้อมวาดรูปหัวใจดวงโตล้อมรอบไว้หมด

นี่เรา... เข้ามาอยู่ในดงคนคลั่งรักเข้าแล้วสินะ? พิมพ์พรรณคิดในใจโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มุมปากของเธอก กำลังยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

วันรุ่งขึ้น พิมพ์พรรณแกล้งเดินเข้าไปหาคุณชายณราในห้องสมุดพร้อมกับแฟ้มงาน เธอยิ้มหวานหยดแล้วแกล้งพูดขึ้นลอย ๆ ว่า

"คุณชายคะ... พอดีฉันสำรวจดูแล้ว ห้องสมุดนี้กว้างมาก น่าจะมีที่ว่างพอสำหรับ... 'คนรู้ใจ' มาช่วยตรวจแบบด้วยนะคะ"

คุณชายณราที่กำลังจิบชาอยู่ ถึงกับสำลักพรวด ไอจนหน้าดำหน้าแดง แต่ดวงตากลับเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเพชรเม็ดโตในห้องโถง

"เธอ... เธอหมายถึงใคร?" คุณชายถามเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก

"ก็หมายถึงคนที่กำลังแอบเขียนไดอารี่สีชมพูอยู่แถวนี้แหละค่ะ..." พิมพ์พรรณหัวเราะคิกคักพลางเดินเข้าไปใกล้

คุณชายณราหน้าแดงแจ๋จนลามถึงใบหู หมดมาดท่านชายผู้เย็นชาโดยสมบูรณ์ ก่อนที่เขาจะรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่เก็บอาการอีกต่อไป

"ถ้าอย่างนั้น... ห้ามปฏิเสธฉันอีกนะ เพราะฉันจองตัวและหัวใจคุณไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอแล้ว... คุณมัณฑนากรของผม"

คุณคิดว่าหลังจากนี้ คฤหาสน์อัครเดชโภคินจะวุ่นวายแค่ไหน เมื่อคุณชายผู้เยือกเย็นกลายร่างเป็นทาสรักแบบเต็มตัว?