ใครกันแน่จ้างหนังไปฉายกลางป่าคำชะโนด?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

กลางคืนในป่าคำชะโนดไม่เคยเหมือนคืนธรรมดา สำหรับคนท้องถิ่น ที่นี่ไม่ใช่เพียงผืนป่าบนเกาะกลางน้ำ แต่เป็นพื้นที่ที่มีเรื่องเล่าของเมืองบังบด ประตูสู่โลกเร้นลับ และผู้คนที่อาจปรากฏตัวขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนหายไปพร้อมกับความมืด

เรื่องหนึ่งที่ทำให้ชื่อคำชะโนดติดอยู่ในความทรงจำของคนไทย คือเหตุการณ์หนังกลางแปลงที่มีผู้ว่าจ้างลึกลับ สั่งให้ทีมงานเดินทางไปฉายหนังในพื้นที่ห่างไกล พร้อมเงื่อนไขประหลาดที่ทำให้ทุกคนต้องรีบออกจากบริเวณนั้นก่อนฟ้าสาง

เรื่องเล่าหลายฉบับระบุว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงปลาย พ.ศ. 2531 ต่อเนื่องถึงต้น พ.ศ. 2532 ชายคนหนึ่งเดินทางไปติดต่อบริษัทหนังเร่ในตัวเมืองอุดรธานี เขาว่าจ้างให้ทีมงานนำเครื่องฉาย จอผ้า และฟิล์มหนังไปฉายให้คนในหมู่บ้านวังทองดู โดยตกลงค่าจ้างเป็นเงินก้อนหนึ่งและกำหนดเวลาเอาไว้อย่างชัดเจน

ในยุคนั้น หนังกลางแปลงเป็นความบันเทิงใหญ่ของชุมชน รถหนึ่งคันขนอุปกรณ์หนักหลายชิ้น ทั้งเครื่องปั่นไฟ ลำโพง ม้วนฟิล์ม และโครงจอ การเดินทางไปฉายหนังจึงต้องมีคนในพื้นที่คอยนำทาง ทว่าคนที่มารับทีมงานกลับพาออกจากจุดชุมชน ไปยังเส้นทางมืดและเงียบใกล้ป่าคำชะโนด

เมื่อถึงสถานที่แห่งนั้น ทีมงานเริ่มกางจอและตั้งเครื่องฉายตามปกติ มีคำบอกเล่าว่าคนจำนวนหนึ่งทยอยมานั่งดูหนังอยู่ด้านหน้า บางคนแต่งกายคล้ายชาวบ้านทั่วไป บางคนเงียบกริบและไม่พูดคุยกับใคร บรรยากาศรอบจอเต็มไปด้วยความมืด มีเพียงแสงจากภาพยนตร์ที่ส่องกระทบใบหน้าคนดูเป็นระยะ

การฉายดำเนินไปจนใกล้เวลาที่ตกลงกันไว้ จากนั้นมีคนเข้ามาบอกให้หยุดฉายและเก็บอุปกรณ์ทันที เพราะถ้าปล่อยให้ฟ้าสว่าง การเดินทางออกจากบริเวณนี้จะลำบาก ทีมงานจึงเร่งถอดสายไฟ พับจอ และขนของขึ้นรถ ท่ามกลางความรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเงียบผิดปกติ

เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง คนที่นั่งดูหนังอยู่ก่อนหน้าแทบไม่เหลือใคร บางตำนานเล่าว่าผู้ชมทั้งกลุ่มหายไปโดยไม่มีเสียงเดิน ไม่มีรถ และไม่มีใครเห็นว่าพวกเขาออกไปทางไหน สมาชิกบางคนกลับถึงบริษัทด้วยอาการหวาดกลัว พร้อมพูดว่าตลอดทั้งคืนพวกเขาไม่ได้กำลังฉายหนังให้คนธรรมดาดู

ความน่าขนลุกของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่แค่ภาพผู้ชมที่หายไป แต่ยังอยู่ที่คำถามว่า ผู้ว่าจ้างตัวจริงคือใคร เพราะมีหลักฐานว่าบริษัทหนังเร่ได้รับการติดต่อและเดินทางไปฉายหนังจริง ขณะเดียวกันคนที่ถูกระบุว่าเป็นผู้จ้างก็ยืนยันว่า เขาจ้างให้ไปฉายที่หมู่บ้านเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศล ไม่ได้สั่งให้เข้าไปในป่าคำชะโนด

ชาวบ้านบางคนยืนยันว่าคืนนั้นมีการฉายหนังในหมู่บ้านจริง และมีคนมานั่งดูจำนวนมาก อีกด้านหนึ่งกลับมีเรื่องเล่าผูกเหตุการณ์เข้ากับป่าศักดิ์สิทธิ์ จนกลายเป็นภาพจำว่า รถหนังกลางแปลงเคยเข้าไปฉายให้คนจากเมืองลับแลดู ทั้งที่สภาพถนนในยุคนั้นอาจทำให้การนำรถขนาดใหญ่เข้าไปในป่าทำได้ยาก

คำว่าเมืองบังบดหรือเมืองลับแลในความเชื่ออีสาน หมายถึงดินแดนที่ซ่อนอยู่จากสายตาคนทั่วไป ผู้คนในเมืองนั้นอาจใช้ชีวิตอยู่ใกล้มนุษย์ แต่ไม่มีใครมองเห็น เว้นแต่จะมีเหตุบางอย่างเปิดทางให้พบกันชั่วคราว ตำนานคำชะโนดจึงมักเชื่อมโยงกับพญานาค เมืองใต้บาดาล และผู้คุ้มครองพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์

เมื่อเรื่องผีจ้างหนังถูกเล่าต่อ ชื่อคำชะโนดก็ยิ่งเป็นที่รู้จัก ผู้ศรัทธาบางคนเดินทางไปกราบไหว้ ขอพร และนำการฉายหนังกลางแปลงมาใช้เป็นการแก้บนควบคู่กับเครื่องสักการะอื่น ตำนานที่เริ่มจากค่ำคืนหนึ่งจึงค่อยๆ เปลี่ยนสถานะจากเรื่องเล่าขนหัวลุก กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมความเชื่อที่ยังพบเห็นได้ในปัจจุบัน

คำตอบว่าในคืนนั้นมีใครนั่งดูหนังอยู่หน้าจอกันแน่ อาจไม่มีวันพิสูจน์ได้ครบทุกด้าน คนกลุ่มหนึ่งยืนยันว่าเป็นเหตุการณ์ธรรมดาที่ถูกเล่าขยาย ขณะที่อีกกลุ่มเชื่อว่าทีมหนังได้เข้าไปพบผู้คนจากเมืองลับแลจริง ความคลุมเครือนี่เองทำให้เรื่องยังถูกพูดถึง และทำให้ป่าคำชะโนดยังคงมีบรรยากาศเหมือนสถานที่ที่เก็บความลับบางอย่างเอาไว้ใต้เงาต้นไม้และผืนน้ำ