10 ขนมยอดฮิตหน้าโรงเรียนในยุค 90

ถ้าย้อนกลับไปในยุค 90 หลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น หน้าโรงเรียนแทบจะเปลี่ยนบรรยากาศทันที เด็กบางคนรีบกลับบ้าน บางคนรอผู้ปกครอง แต่เด็กอีกกลุ่มกำลังเดินตรงไปยังร้านของชำ รถเข็น หรือแผงขายของที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียน

เงินค่าขนมในกระเป๋าอาจมีไม่กี่บาท แต่ตัวเลือกตรงหน้ากลับเยอะเหลือเกิน มีทั้งขนมถุงเล็ก ลูกอม หมากฝรั่ง ของทอด ของหวาน และขนมที่ต้องยืนรอคนขายทำสด ๆ จนบางครั้งสิ่งที่ใช้เวลานานที่สุดหลังเลิกเรียน ไม่ใช่การรอรถ แต่คือการตัดสินใจว่าจะกินอะไรดี

1. ขนมจากร้านขายของชำ

ร้านขายของชำหน้าโรงเรียนคือแหล่งรวมขนมในความทรงจำของเด็กยุค 90 อย่างแท้จริง หน้าร้านหรือบริเวณใกล้เคาน์เตอร์มักเต็มไปด้วยขนมซองเล็ก ๆ หมากฝรั่ง ลูกอม และของกินเล่นที่แขวนเรียงกันจนเลือกแทบไม่ถูก

ชื่อที่หลายคนน่าจะคุ้นหูก็มีทั้ง หมากฝรั่งนกแก้ว หมากฝรั่งแมวดำ คัมคัม กาก้า ยิ้มยิ้ม ยำยำช้างน้อย รวมถึงขนมและลูกอมอีกสารพัดชนิดที่มีให้เลือกตามแต่ละร้านและแต่ละช่วงเวลา

เสน่ห์ของขนมเหล่านี้คือราคาที่เด็กเข้าถึงได้ เงินไม่กี่บาทสามารถซื้อได้มากกว่าหนึ่งอย่าง บางคนซื้อหมากฝรั่ง บางคนเลือกขนมกรอบ แล้วก็มานั่งแลกกับเพื่อนคนละชิ้นสองชิ้นจนได้ลองกันหลายรส

ร้านขายของชำจึงไม่ได้เป็นแค่สถานที่ซื้อขนม แต่เป็นเหมือนจุดนัดพบเล็ก ๆ หลังเลิกเรียน ใครมีเงินก็ซื้อ ใครไม่มีเงินก็ยืนคุยกับเพื่อนได้ และบางครั้งการยืนดูขนมที่แขวนอยู่เต็มร้านก็เพลินจนลืมเวลา

2. ลูกชิ้นทอดและไส้กรอกทอด

ถัดจากร้านของชำหรือบริเวณริมทาง มักมีรถเข็นของทอดที่เด็ก ๆ แวะเวียนกันไม่ขาดสาย ลูกชิ้น ไส้กรอก และของทอดหลายชนิดถูกเสียบไม้เรียงกันให้เลือก

มีเงินเท่าไรก็เลือกได้เท่านั้น บางคนซื้อไม้เดียว บางคนจัดมาเต็มมือ แล้วสิ่งที่ต้องเลือกต่อคือน้ำจิ้ม จะราดนิดเดียวหรือราดจนชุ่มก็แล้วแต่ความชอบ

ที่สำคัญคือของทอดเหล่านี้มักไม่ได้กินคนเดียว เด็กคนหนึ่งซื้อมา เพื่อนอีกคนขอชิม สุดท้ายไม้หนึ่งก็กลายเป็นของกินร่วมกันไปโดยอัตโนมัติ

3. โตเกียว

โตเกียวเป็นอีกหนึ่งของกินหน้าโรงเรียนที่แทบจะมีกลิ่นเป็นเอกลักษณ์ แป้งบาง ๆ ถูกเทลงบนกระทะร้อน ก่อนใส่ไส้แล้วม้วนเป็นชิ้นเล็ก ๆ

มีทั้งแบบหวานและคาว บางคนชอบไส้ครีม บางคนชอบไส้กรอกหรือหมูสับ ความสนุกอยู่ตรงการยืนดูคนขายทำตั้งแต่ต้นจนเสร็จ และรอให้ชิ้นที่ตัวเองสั่งถูกยื่นมาในมือ

4. ขนมครก

เตาขนมครกที่ตั้งอยู่ริมทางมักดึงดูดเด็ก ๆ ได้ด้วยกลิ่นหอมของกะทิ แป้งถูกหยอดลงในหลุมเตา รอจนด้านล่างเริ่มกรอบแล้วจึงตักขึ้นมา

การยืนรอขนมครกหนึ่งชุดอาจใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ในสายตาเด็กที่กำลังหิว มันนานพอ ๆ กับรอรถกลับบ้านเลยทีเดียว

5. น้ำแข็งไส

อากาศร้อนหลังเลิกเรียนทำให้น้ำแข็งไสกลายเป็นของหวานที่น่าดึงดูดอย่างมาก น้ำแข็งถูกไสเป็นเกล็ดละเอียดแล้วราดน้ำหวานหลายสี บางร้านมีนมข้นหวานหรือเครื่องต่าง ๆ ให้เลือก

บางคนมีสูตรประจำของตัวเอง บางคนเลือกสีที่ชอบก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องรสชาติทีหลัง

6. น้ำตาลปั้น

น้ำตาลปั้นมีความพิเศษตรงที่เด็กสามารถยืนดูคนขายสร้างของหวานขึ้นมาตรงหน้า จากก้อนน้ำตาลธรรมดา ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นรูปสัตว์ ดอกไม้ หรือรูปทรงต่าง ๆ

มันจึงเป็นทั้งของกินและของเล่นในเวลาเดียวกัน เด็กบางคนแทบไม่อยากกินทันที เพราะอยากถือไปอวดเพื่อนก่อน

7. ไอติมตัด

ไอติมตัดแบบโบราณเป็นของหวานอีกอย่างที่เข้ากับบรรยากาศหน้าโรงเรียนมาก โดยเฉพาะวันที่แดดร้อน ๆ ตัวไอติมถูกตัดเป็นชิ้นหรือทำเป็นแท่งแล้วเสียบไม้ ถือกินง่ายและไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร

เดินออกจากโรงเรียนมา ได้ไอติมเย็น ๆ สักแท่งในมือ ก็ถือเป็นช่วงเวลาที่ดีของวันแล้ว

8. หวานเย็น

หวานเย็นมีหลายสีหลายรส และเป็นของกินที่ดูธรรมดามาก แต่กลับอยู่ในความทรงจำของเด็กหลายรุ่น

บางคนเลือกจากรสชาติ บางคนเลือกจากสี และบางคนเลือกเหมือนเพื่อนเพราะอยากกินเหมือนกัน พอซื้อเสร็จก็ยืนกินไปคุยไปจนแทบลืมว่ากำลังจะกลับบ้าน

9. กล้วยทอด มันทอด และเผือกทอด

รถเข็นของทอดไม่ได้มีแค่ลูกชิ้นกับไส้กรอก หลายแห่งยังมีกล้วยทอด มันทอด เผือกทอด และของทอดอื่น ๆ วางเรียงกันในถาด

กลิ่นของแป้งทอดกับความหอมของของร้อน ๆ เป็นเหมือนแม่เหล็กดึงเด็กที่กำลังเดินผ่านให้หยุดดู บางคนซื้อกินเอง บางคนซื้อกลับไปฝากคนที่บ้าน

10. ขนมปังปิ้ง

ขนมปังปิ้งเป็นของกินง่าย ๆ ที่กลิ่นหอมมาก แผ่นขนมปังถูกปิ้งจนกรอบนอกนุ่มใน แล้วทาด้วยเนย น้ำตาล นม หรือไส้หวานต่าง ๆ ตามแบบของร้าน

สิ่งที่น่าจำคือกลิ่นขนมปังจากเตาร้อน ๆ มักลอยออกมาไกลกว่าที่คิด เด็กที่ตั้งใจจะเดินกลับบ้านอย่างเดียวจึงอาจเปลี่ยนใจกลางทาง แล้วหยุดซื้อสักแผ่นก่อนกลับ

ของกินหน้าโรงเรียนยุค 90 มีเสน่ห์ตรงที่แต่ละอย่างไม่ได้ต้องใช้เงินเยอะ และแทบไม่มีอะไรซับซ้อน ขนมจากร้านของชำไม่กี่บาท ลูกชิ้นทอดหนึ่งไม้ โตเกียวสองชิ้น หรือไอติมหนึ่งแท่ง ก็สามารถทำให้ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนสนุกขึ้นมาได้แล้ว

เด็กยุคนั้นยังมีวิธีแบ่งความสุขกันง่าย ๆ ซื้อขนมคนละอย่างแล้วเอามาแบ่งกัน คนหนึ่งมีหมากฝรั่ง อีกคนมีขนมถุงเล็ก อีกคนมีลูกชิ้นทอด สุดท้ายทุกคนได้ชิมของคนอื่นโดยไม่ต้องซื้อทั้งหมดด้วยตัวเอง

วันนี้ของกินหลายอย่างยังคงมีขายอยู่ แต่บรรยากาศอาจเปลี่ยนไป ร้านของชำบางร้านหายไป รถเข็นบางคันไม่ได้จอดตรงที่เดิม และเด็กจำนวนมากมีโลกอีกใบอยู่ในหน้าจอมือถือ

แต่สำหรับคนที่โตมาในยุค 90 ภาพของ ร้านของชำหน้าโรงเรียนที่แขวนขนมเต็มหน้าร้าน รถเข็นลูกชิ้นที่มีน้ำจิ้มอยู่ข้าง ๆ กลิ่นโตเกียวจากกระทะ และไอติมที่กำลังละลายในมือ ยังคงเป็นภาพธรรมดาที่นึกถึงเมื่อไรก็พากลับไปเป็นเด็กได้อีกครั้ง

เพราะบางครั้ง ความทรงจำอาจเริ่มต้นจากเงินไม่กี่บาทที่กำอยู่ในมือหลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นนั่นเอง