พนักงานพาเหยี่ยวไล่นกนางนวลทำงานอย่างไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

ริมสระว่ายน้ำของรีสอร์ตหรูอาจมีแขกอีกกลุ่มที่ไม่มีใครเชิญ แต่ชอบบินวนลงมาขโมยอาหารจากโต๊ะริมทะเล นกนางนวลมักจำเส้นทางแหล่งอาหารได้ดี เมื่อพบว่าบริเวณไหนมีคนกินบุฟเฟต์หรือจัดดินเนอร์กลางแจ้ง พวกมันก็จะกลับมาเกาะรอจังหวะซ้ำๆ จนแขกต้องคอยเอามือบังจานอาหารตลอดมื้อ

อาชีพพนักงานพานกเหยี่ยวไล่นกนางนวลจึงเข้ามาแก้ปัญหานี้ คนทำงานจะพานกเหยี่ยว แฮร์ริสฮอว์ก หรือนกอินทรีบางชนิดเดินตรวจพื้นที่ตามเวลาที่นกนางนวลเริ่มออกหาอาหาร โดยปล่อยให้เหยี่ยวบินวนเหนือสระ สนามหญ้า และโซนร้านอาหาร กลิ่นอายของนักล่าทำให้นกนางนวลรีบบินหนี แม้ยังไม่ได้ถูกไล่จับจริง

หัวใจของงานไม่ใช่การให้นกล่าเหยื่อจนเกิดความวุ่นวาย แต่คือการสร้างแรงกดดันทางธรรมชาติให้ฝูงนกเปลี่ยนเส้นทาง พนักงานต้องอ่านทิศทางลม สังเกตพฤติกรรมของนก และรู้ว่าควรปล่อยเหยี่ยวบินสูงแค่ไหนจึงจะได้ผลโดยไม่ทำให้แขกตกใจ นกแต่ละตัวก็มีนิสัยต่างกัน บางตัวชอบบินต่ำ บางตัวตอบสนองต่อเสียงเรียกได้ดี และบางตัวเหมาะกับการเดินลาดตระเวนมากกว่าการบินโชว์

ก่อนเริ่มงาน เหยี่ยวจะถูกฝึกให้คุ้นกับผู้ควบคุมและสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดนตรี ผู้คน และอาหารจำนวนมาก ผู้ดูแลต้องสวมถุงมือหนังหนา ใช้อุปกรณ์ส่งสัญญาณเรียกนกกลับ และตรวจสุขภาพของเหยี่ยวเป็นประจำ เพราะอากาศร้อน ลมทะเล และแสงแดดจัดส่งผลต่อร่างกายของนกโดยตรง บางรีสอร์ตยังจัดพื้นที่พักให้เหยี่ยวอยู่ในร่ม พร้อมน้ำสะอาดและอาหารตามโภชนาการ

ความท้าทายอีกด้านคือการทำงานร่วมกับแขก เด็กบางคนอาจอยากเข้าไปถ่ายรูปใกล้ๆ ขณะที่แขกบางคนกลัวนกขนาดใหญ่ พนักงานจึงต้องควบคุมระยะห่าง อธิบายกติกา และเลือกจังหวะบินให้เหมาะกับบรรยากาศของโรงแรม งานนี้ต้องใช้ทั้งความรู้ด้านนกล่าเหยื่อ ความอดทน และทักษะบริการแบบมืออาชีพ

การใช้เหยี่ยวไล่นกนางนวลยังช่วยลดการพึ่งพาสารเคมี เครื่องเสียงรบกวน หรืออุปกรณ์ที่อาจทำให้แขกเสียบรรยากาศ นกนางนวลจะไม่ค่อยชินกับภัยคุกคามจากเหยี่ยวเหมือนอุปกรณ์หลอกตาทั่วไป จึงมีโอกาสย้ายออกจากพื้นที่ได้นานกว่า แต่ผู้ประกอบการก็ต้องทำตามกฎหมายท้องถิ่น ดูแลสวัสดิภาพของนก และไม่ใช้วิธีที่ทำให้สัตว์บาดเจ็บ

พนักงานอาชีพนี้จึงไม่ได้แค่ถือเหยี่ยวเดินริมสระเพื่อสร้างภาพแปลกตา แต่ต้องเป็นทั้งผู้ฝึกนก นักสังเกตธรรมชาติ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และผู้ให้บริการแขกในคนเดียวกัน รายได้อาจมาจากโรงแรม สนามกอล์ฟ สนามบิน หรือสถานที่จัดงานกลางแจ้งที่ต้องการควบคุมฝูงนกโดยไม่ทำลายบรรยากาศ

ในวันที่แขกนั่งกินอาหารได้อย่างสบายใจโดยไม่มีนกบินโฉบลงมาจิกเฟรนช์ฟรายส์ ภารกิจของคนพาเหยี่ยวก็ถือว่าสำเร็จแล้ว แม้หลายคนแทบไม่รู้ว่าบนท้องฟ้าเหนือรีสอร์ตมีผู้พิทักษ์ปีกคมกำลังทำงานอยู่เงียบๆ