โพธาราม ปริศนาสะพรึงหลังโรงสีเก่า

ปริศนาสะพรึงหลังโรงสีเก่า

แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงกำลังจะลับขอบฟ้า ทอแสงสุดท้ายสะท้อนผืนน้ำของแม่น้ำแม่กลองให้กลายเป็นสีเลือด อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ในยามเย็นดูเงียบสงบตามวิถีริมน้ำ แต่สำหรับ "กันต์" ช่างภาพอิสระที่เพิ่งย้ายมาเช่าบ้านไม้เก่าใกล้เขตชุมชน ความสงบนี้กลับซ่อนความน่าขนหัวลุกเอาไว้

ที่ดินรกร้างด้านหลังโรงสีข้าวเก่าริมน้ำขึ้นชื่อเรื่องความวังเวง ชาวบ้านมักพูดถึงเสียงฝีเท้าและเงาดำปริศนาที่มักปรากฏตัวยามโพล้เพล้ โดยเฉพาะในช่วงที่หมอกลงจัด แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ กันต์จึงตัดสินใจแบกกล้องออกไปสำรวจพื้นที่หลังโรงสีเก่าแห่งนั้นเพื่อหาแรงบันดาลใจในการทำงาน

เสียงกระซิบจากความมืด

เมื่อเดินลึกเข้าไปหลังซากโกดังโรงสี บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งที่ยังเป็นช่วงฤดูร้อน กลิ่นอัปชื้นของโคลนและซากข้าวเน่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นธูปจางๆ ที่ลอยมาตามลม

ขณะที่กันต์กำลังยกกล้องขึ้นเล็งถ่ายโครงสร้างไม้ผุพัง สายตาก็พลันไปสะดุดกับเงาร่างของใครบางคนยืนหันหลังให้อยู่ตรงมุมอับใกล้กำแพงอิฐมอญที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์

 "นั่นใครครับ?"* กันต์ส่งเสียงถาม พร้อมเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องไปทางนั้น

เงาร่างนั้นไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ ชวนสยองขวัญ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นลึก โครงหน้าบิดเบี้ยวราวกับไม่ใช่คน ทันใดนั้น เสียงกระซิบแหบพร่าก็ดังขึ้นข้างหูของเขาโดยไม่มีร่างต้นเสียง

"กลับไปซะ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคนเป็น"

ความจริงที่ถูกฝังกลบ

ด้วยความตกใจกลัวสุดขีด กันต์วิ่งหนีสุดชีวิตกลับมาขังตัวเองอยู่ในบ้านพัก ลมหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ความอยากรู้อยากเห็นยังคงกัดกินจิตใจ รุ่งขึ้นเขาจึงตัดสินใจไปสอบถามเรื่องราวจาก "ป้าสำลี" ร้านค้าเก่าแก่ประจำชุมชน

ป้าสำลีถอนหายใจยาวเมื่อได้ยินสิ่งที่กันต์เจอ ก่อนจะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 เมื่อสิบปีก่อน โรงสีแห่งนั้นเคยเป็นของเถ้าแก่ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล

 เกิดคดีฆาตกรรมอำพรางคนงานต่างด้าวหลายคนเพื่อฮุบเงินค่าจ้าง และนำศพไปฝังอำพรางไว้บริเวณหลังโรงสี

 วิญญาณที่ตายอย่างอยุติธรรมยังคงติดอยู่ ณ ที่แห่งนั้น เพราะไม่เคยมีใครทำพิธีปลดปล่อยดวงวิญญาณเลย

บทสรุปแห่งความสะพรึง

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา กันต์ไม่เคยกล้าเดินผ่านหลังโรงสีเก่าอีกเลย แม้ว่าเรื่องราวจะผ่านมานานหลายปี แต่ทุกครั้งที่ลมแม่น้ำพัดผ่านเข้ามาในยามค่ำคืน เขายังคงได้ยินเสียงกระซิบแหบพร่าลอยมากับสายลม ราวกับจะคอยเตือนให้ผู้บุกรุกรู้ว่า... มีความลับมืดดำมากมายที่ยังคงรอการชำระแค้น