ท่านภัทรคลั่งรัก

บทที่ 1: สายตาที่เปลี่ยนไป

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวลงมาบนโต๊ะทำงานไม้สักทองในเรือนไทยประยุกต์ เสียงกระดาษพลิกดังแผ่วเบา ทว่าเจ้าของห้องกลับไม่มีสมาธิแม้แต่น้อย

หม่อมราชวงศ์ภัทรวัฒน์ หรือที่ใครๆ ในวังพิทักษ์เดชาต่างเรียกขานว่า "ท่านภัทร" ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น สุขุม และเด็ดขาด จนได้ฉายาว่า 'ท่านชายน้ำแข็ง' กำลังนั่งจ้องมองกรอบรูปใบเล็กบนโต๊ะอย่างไร้สติ

ในรูปคือหญิงสาวร่างบางในชุดผ้าซิ่นไทยโบราณ เธอกำลังยิ้มแย้มสดใส—รัญชนา ลูกสาวท่านอดีตทูตที่เพิ่งเข้ามาทำงานในหอสมุดแห่งชาติ และบังเอิญต้องมาร่วมจัดนิทรรศการประวัติศาสตร์ร่วมกับเขา

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่ คุณชายภานุ น้องชายคนเล็กจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

"พี่ภัทร รายงานการจัดซื้อ... อ้าวพี่ มองอะไรอยู่นะ?" ภานุชะโงกหน้าเข้ามาดู เมื่อเห็นว่าพี่ชายกำลังเหม่อมองรูปใครบางคน

ท่านภัทรสะดุ้งเล็กน้อย รีบคว่ำกรอบรูปลงทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไม่มีอะไร เอกสารเสร็จแล้วรึยัง?"

"เสร็จแล้วครับ แต่เอ... เมื่อกี้ผมตาฝาดหรือเปล่า ทำไมเห็นพี่ภัทรทำหน้าเหมือนคนกำลัง... อารมณ์ดี?" ภานุหรี่ตามองอย่างจับผิด ปกติพี่ชายคนนี้ไม่เคยสนใจเรื่องอื่นนอกจากงานราชการและตำราโบราณ

"เพ้อเจ้อ เอาเอกสารวางไว้แล้วออกไปได้แล้ว" ท่านภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ไล่น้องชายทางอ้อม แต่ทว่าหูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด

บทที่ 2: แผนการ (ที่ไม่แนบเนียน)

วันรุ่งขึ้น ณ หอสมุดกลาง

รัญชนากำลังงละมุลอยู่กับการจัดเรียงเอกสารโบราณบนชั้นหนังสือสูง เธอยืนเขย่งปลายเท้าพยายามเอื้อมหยิบแฟ้มเล่มหนาที่อยู่ชั้นบนสุด ทันใดนั้น มือหนาของใครบางคนก็เอื้อมมาหยิบมันไปให้เธอแทน

"ระวังหน่อยครับ คุณรัญชนา"

เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นเหนือศีรษะ รัญชนาหันขวับไปมองก็พบกับท่านภัทรที่ยืนประชิดตัวโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ทำเอาเธอใจเต้นแรง

"ข...ขอบคุณค่ะท่านภัทร ดิฉันหยิบเองได้ค่ะ" รัญชนาถอยหลังกรูดด้วยความเกรงใจ

ท่านภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเสียดายไออุ่นที่เพิ่งหายไป เขาแกล้งทำเป็นมองสำรวจชั้นหนังสือ "ชั้นนี้จัดระเบียบไม่เรียบร้อย เดี๋ยวผมให้คนมาจัดการ... อ้อ วันนี้ช่วงบ่าย ทางวังเรามีจัดบรรยายพิเศษเรื่องเครื่องทองอยุธยา ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจ ในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการ ผมขอ 'บังคับ' ให้คุณไปร่วมฟังด้วย"

"เอ่อ... คือดิฉันต้องตรวจสต็อกหนังสือต่อค่ะท่าน" รัญชนาปฏิเสธอย่างเกรงใจ

ท่านภัทรนิ่งไปนิด ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยความวิงวอนแกมบังคับกลายๆ 'ไม่ได้การละ ขืนปล่อยให้ปฏิเสธ มีหวังได้ห่างเหินกันพอดี'

"งานสต็อกเลื่อนไปก่อนได้ นี่คือคำสั่งจากผม... ห้ามปฏิเสธ" น้ำเสียงเข้มแต่แฝงด้วยความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ทำเอารัญชนาอึ้งไปเลย นี่หรือคือท่านภัทรผู้เยือกเย็นคนนั้น?

บทที่ 3: อาการคลั่งรักฉบับท่านชาย

เย็นวันนั้น ณ เรือนพักรับรองในวังพิทักษ์เดชา

หลังการบรรยายจบลง ท่านภัทรหาข้ออ้างพารัญชนามาดูห้องเครื่องโบราณ แต่ความจริงคือเขาแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเธอนานขึ้นอีกนิด

ระหว่างทางเดินชมสวน บรรยากาศเริ่มเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหว รัญชนาเดินดูดอกไม้เพลินจนเกือบสะดุดรากไม้ ท่านภัทรไวเท่าความคิดคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น

รัญชนาหน้าแดงซ่าน รีบผละออก "ขอประทานอภัยค่ะท่าน"

ท่านภัทรสูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เก็บกดไว้มานานระเบิดออกมา เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ฟอร์มจัดอีกต่อไป

"รัญชนา..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าใจหาย แววตานั้นจริงจังและลึกซึ้ง "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเข้ามามีอิทธิพลกับผมมากแค่ไหน"

"คะ?" รัญชนาชะงัก งุนงงกับคำพูดตรงๆ

"ผมไม่ใช่คนพูดเก่ง และไม่เคยสนใจใครหน้าไหนมาก่อน จนกระทั่งเจอคุณ" ท่านภัทรขยับเข้าไปใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต "ผมพยายามทำเป็นนิ่งเฉย พยายามหาข้ออ้างสารพัดเพื่อจะได้เจอหน้าคุณ... ทั้งหมดก็เพราะผม 'คลั่งรัก' คุณเข้าแล้วล่ะครับ"

คำว่า 'คลั่งรัก' หลุดออกมาจากปากของท่านชายผู้สูงศักดิ์และเคร่งขรึม ทำเอารัญชนาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ท่านภัทรคนเดิมหายไปไหน ทำไมจู่ๆ ถึงรุกหนักขนาดนี้!

"ท่านภัทรตรัสอะไรคะเนี่ย..." รัญชนาหน้าแดงลามไปถึงใบหอ เขินอายจนทำอะไรไม่ถูก

ท่านภัทรอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเสน่ห์เหลือร้าย เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของเธอขึ้นมาแนบแก้มอย่างทะนุถนอม

"ผมไม่ได้ล้อเล่น และผมก็จองตัวคุณไว้แล้ว ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นผมจะใช้อำนาจท่านชายสั่งย้ายคุณมาทำงานใกล้ตัวผมตลอดชีวิตแน่"

รัญชนาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม พยักหน้ารับเบาๆ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ส่วนท่านภัทร... งานนี้นอกจากจะไม่ใช่น้ำแข็งอีกต่อไปแล้ว เขายังพร้อมละลายกลายเป็นไฟรักที่คอยปกป้องดูแลเธอคนนี้เพียงผู้เดียวตลอดไป