แม่ตัวเล็ก หัวใจยิ่งใหญ่

        สวัสดีคนรักสุนัขทุกตัวบนโลกใบนี้ด้วยนะคะ วันนี้พันสาจะมาเล่าเรื่องราวที่ตนเองพบเจอเมื่อวัย 20ปี อาจจะยาวหน่อย เพราะมันตราตรึงใจมากเลย เกิดมาไม่เคยรู้สึกดีกับสุนัขถึงเพียงนี้

        เล่าย้อนไปในวัยเด็ก เราไม่ชอบน้องหมาเลย ไม่ได้นึกรังเกียจ แต่ก็ขอไม่เข้าไปเล่นด้วยดีกว่า พอดีว่ามีประสบการณ์ที่ทำให้ฝังใจ และกลัวเป็นอย่างมากเนื่องจากเกือบถูกกัด ให้นึกภาพฝูงสุนัขดุร้ายอย่างกับซอมบี้วิ่งเข้ามาจู่โจม เหมือนมองว่าเราเป็นเหยื่ออันโอชา จำได้ว่าตอนนั้นกำลังเข็นรถเข็นไปนา นาทีนั้นทิ้งทุกอย่างวิ่งพรวดทันที ยังดีที่มีเจ้าของมาช่วยห้าม ไม่เช่นนั้นฉันได้ตุยเย่ตรงนั้นเลยค่ะ555

        หลังจากเรื่องนั้นผ่านไป เราก็กลัว แม้บางตัวจะน่ารักมากก็ตามที พอถึงช่วงหนึ่งของชีวิต เราได้ไปทำงานก่อสร้างกับพี่สาว เป็นงานเหมาสร้าง บ่อพักน้ำ ถนนคอนกรีตตามหมู่บ้าน พวกเรามีกัน 7คน รวมถึงหัวหน้าเป็น 9คน ถึงแม้จะเป็นงานที่หนักเอาเรื่อง ก็ดูแดดประเทศไทยสิเหมือนทำงานอยู่ในนรกยังไงอย่างงั้น ทว่ากลับมีความสุขบอกไม่ถูก สังคมไม่กดดัน เป็นกันเอง มีแค่พี่น้องเราที่ไปทำ และยังมีแต่เด็กอายุน้อยด้วย ช่วงวัยรุ่นสร้างตัวอิอิ

        มีงานหนึ่งที่เรานอนพักกันที่ บ้านสวนไร่นา ตาเจ้าของเป็นคนที่ใจดี ลุง รุ้จัก เราเรียกหัวหน้าว่าลุง ทำงานที่นี่รวบเดือน วันหนึ่งก็มีหมาตัวสีดำ มาคุ้ยเศษอาหารในถังขยะที่เราทิ้งของเหลือ ไม่รู้ว่าเป็นสุนัขของใคร มันคงเร่ร่อนมา และหาทางกลับบ้านไม่พบพาน

        พี่เขย สามีพี่สาวรักหมามาก เขาสนิทกับมัน เล่นกับมัน พี่ตั้งชื่อให้มันด้วยแต่เราจำไม่ได้ สุนัขตัวนี้ถูกเจ้าของเก่าเลี้ยงดูมาอย่างดีแน่ๆ มันเชื่อง น่ารักมาก หลังจากเลิกงานน้องจะวิ่งกรูมาหาคนงานทุกคนรวมถึงเราด้วยความดีใจ เรามองตาดวงกลมโตนั้นเปล่งประกายระยิบระยับ การกระทำแบบนั้นทำให้เราใจอ่อน และเปิดใจให้เพื่อนร่วมโลกที่แสนน่ารักมากขึ้น

        เรารู้สึกรักสัตว์เป็นครั้งแรกในรอบปี เมื่องานเหมาจบ เราทุกคนต้องเก็บของเพื่อย้ายไปอำเภออื่น ไม่สามารถเอาน้องไปเลี้ยงดูได้ในตอนนั้น เราปล่อยให้เขาต้องโดดเดี่ยว มันเศร้ามากที่ต้องทำใจจากลาทั้งที่ใจยังหวงแหน

        ผ่านไปสองถึงสามเดือนหรือมากกว่านั้น เราได้ไปทำงานทาสีสนามบาส ที่หมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้ที่นานั่น ทว่าไม่ใกล้มาก พี่เขยต้องไปดูงานกับหัวหน้า ได้กลับไปบ้านสวนอีกครั้ง ตาเจ้าของสวนบอกว่ามันดุร้าย เนื่องจากเป็นแม่ลูกอ่อนพึ่งคลอดลูก พี่เขยเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงสะอื้น มันรอพวกเราจนคลอด ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอท้อง ต้องเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่โหยหาอาหารให้ลูกๆ ได้กิน

        ตาขอให้พี่รับเลี้ยงมัน เพราะไม่มีใครเข้าสวนได้ มันหวงลูก พี่จึงรับมันมาดูแล วินาทีที่รถยนต์ของลุงเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ ศาลาหมู่บ้านที่เราพักกัน มันกระโจนลงจากรถมาหาทุกคนทันทีด้วยความคิดถึง

        น่าเสียใจอีกครั้งที่สอง พี่เขยกับพี่สาวปรึกษากันอย่างหนัก เพราะพี่ติดทหารต้องไปรับใช้ชาติ จึงเอาน้องไปฝากให้พ่อพี่เขยเลี้ยงดูให้ พี่สาวเล่าว่ามันวิ่งตามรถพี่ที่ขับออกจากบ้านราวกับอยากตามไปอยู่ด้วย ปัจจุบันเราไม่รู้ว่าน้องเป็นอย่างไรบ้าง เพราะขึ้นมาทำงานที่กรุงเทพ หวังว่าน้องจะสบายดี

        เรื่องราวครั้งนั้นทำให้เรารักสัตว์มากขึ้น ได้ขอแมวมาเลี้ยงหนึ่งตัว ส่วนน้องหมาไม่ได้เลี้ยงเลย ทุกคนมีสัตว์ที่ตนเองรักบ้างไหม มาคอมเมนต์พูดคุยกันนะคะ ชื่นชอบกดใจให้พันสาด้วยน้า ขอบคุณที่สละเวลาเข้ามาอ่านจนจบค้าบ