รวม 30 คำที่คนไทยมักเขียนผิด!

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านบทความเกี่ยวกับคำภาษาไทยที่คนเรามักเขียนผิด แล้วรู้สึกว่าน่าสนใจมาก เพราะหลายคำเป็นคำที่ใช้กันอยู่ทุกวัน บางคำเห็นผ่านตาจนคุ้นเคย แต่พอให้เขียนขึ้นมาจริง ๆ กลับไม่แน่ใจเสียอย่างนั้นว่าตัวไหนถูก ตัวไหนผิด

ยิ่งในยุคที่เราสื่อสารกันผ่านโทรศัพท์มือถือ ทั้งการเขียนข้อความ แสดงความคิดเห็น ทำเอกสาร หรือเผยแพร่ข้อมูลลงในสื่อออนไลน์ เรื่องการสะกดคำจึงไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างที่หลายคนคิด เพราะเพียงตัวอักษรผิดไปหนึ่งตัว ความน่าเชื่อถือของข้อความทั้งชิ้นก็อาจลดลงได้
ที่น่าสนใจก็คือ คำที่เราคิดว่า “ไม่น่าจะเขียนผิด” กลับมีอยู่ไม่น้อย
คำหนึ่งที่เห็นกันบ่อยคือ “ธุรกิจ” หลายคนเผลอเขียนเป็น “ธุระกิจ” ทั้งที่คำที่ถูกต้องคือ “ธุรกิจ” หมายถึงกิจการหรือการประกอบการทางการค้า เรื่องนี้เป็นตัวอย่างชัดเจนว่า แม้เสียงอ่านจะทำให้เราคุ้นเคย แต่เสียงพูดไม่ได้ช่วยให้เราจำตัวสะกดได้ถูกต้องเสมอไป

อีกกลุ่มหนึ่งคือคำที่ขึ้นต้นด้วย “บัน” และ “บรร” ซึ่งมักทำให้สับสน เช่น “บันได” และ “บันเทิง” ต้องใช้ “บัน” ส่วนคำอย่าง “บรรยาย” “บรรทุก” “บรรจุ” และ “บรรยากาศ” ใช้ “บรร” ดังนั้นจึงไม่สามารถอาศัยเพียงเสียงที่ได้ยินแล้วเดาตัวสะกดเอาได้

ส่วนคำว่า “มาตรฐาน” ก็เป็นอีกคำที่หลายคนเขียนผิดเป็น “มาตราฐาน” รูปที่ถูกต้องคือ “มาตรฐาน” ไม่มี “ฐ” ต่อท้าย “รา” อย่างที่มักเขียนกันผิด
เช่นเดียวกับคำว่า “คลินิก” ที่ถูกต้องตามรูปมาตรฐานคือ “คลินิก” ไม่ใช่ “คลินิค” แม้ในชีวิตประจำวันเราจะพบเห็นคำว่า “คลินิค” อยู่ไม่น้อยก็ตาม
มาถึงคำอาหารที่คนไทยคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี อย่าง “ผัดไทย” หลายคนยังเขียนว่า “ผัดไท” แต่สำนักงานราชบัณฑิตยสภามีเนื้อหาเกี่ยวกับคำที่มักเขียนผิดคำนี้โดยตรง และรูปที่ใช้คือ “ผัดไทย”

คำในยุคดิจิทัลก็มีเรื่องให้ต้องระวังเช่นกัน เช่น “อินเทอร์เน็ต” และ “แอปพลิเคชัน” ซึ่งเป็นรูปที่พบในงานของสำนักงานราชบัณฑิตยสภา ขณะที่รูปอย่าง “อินเตอร์เน็ต” หรือ “แอพพลิเคชั่น” เป็นรูปที่คนทั่วไปพบเห็นอยู่บ่อย จึงยิ่งทำให้หลายคนเกิดความสับสน

และมีเรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนคิดว่าน่าสนใจเป็นพิเศษ นั่นคือ คำที่เขียนต่างกันไม่ได้หมายความว่ารูปหนึ่งจะผิดเสมอไป
ตัวอย่างเช่น “ดรรชนี” และ “ดัชนี” ซึ่งเป็นคำที่พบได้ทั้งสองรูป ดังนั้นการเห็นคำที่สะกดแตกต่างจากที่เราคุ้นเคย จึงไม่ควรรีบด่วนตัดสินทันทีว่าอีกฝ่ายเขียนผิด

เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า ภาษาไทยมีรายละเอียดมากกว่าที่เราคิด การจำจากสิ่งที่คนส่วนใหญ่เขียนหรือจากสิ่งที่เราเห็นในสื่อออนไลน์เพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ

ในมุมมองของผู้เขียนเห็นว่า เรื่องการเขียนภาษาไทยให้ถูกต้องไม่ใช่เรื่องของการจับผิดกัน แต่เป็นเรื่องของความใส่ใจ โดยเฉพาะคนวัยทำงานหรือผู้ที่ต้องเขียนเอกสาร ติดต่อราชการ ทำธุรกิจ หรือเผยแพร่ข้อมูลต่อสาธารณะ การใช้คำให้ถูกต้องย่อมช่วยเสริมความน่าเชื่อถือให้กับสิ่งที่เราต้องการสื่อสาร

บางครั้งเราอาจเขียนผิดเพียงตัวเดียวโดยไม่รู้ตัว และไม่มีใครทัก แต่ไม่ได้หมายความว่าคำนั้นถูกต้อง

สำหรับผู้เขียนเอง มองว่าคำภาษาไทยที่เราใช้กันทุกวันมีหลายคำที่ควร “จำให้แม่น” เพราะเป็นคำพื้นฐานที่พบเห็นอยู่เสมอ เช่น กะทันหัน, กะเพรา, อนุญาต, สังเกต, ปรากฏ, กฎหมาย, ศีรษะ และประสบการณ์ ล้วนเป็นคำที่มีโอกาสทำให้คนเขียนพลาดได้ง่าย หากไม่คุ้นเคยกับรูปสะกด

ที่สำคัญ ปัจจุบันเราไม่จำเป็นต้องอาศัยความจำเพียงอย่างเดียว เพราะสำนักงานราชบัณฑิตยสภามี พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 แบบออนไลน์ ให้ประชาชนค้นหาคำศัพท์ได้โดยตรง
นอกจากนี้ สำนักงานราชบัณฑิตยสภายังมีหนังสือ “อ่านอย่างไรและเขียนอย่างไร ฉบับราชบัณฑิตยสถาน” ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับการอ่านและการเขียน และมีการเผยแพร่ฉบับต่าง ๆ มาอย่างต่อเนื่อง

ผู้เขียนจึงอยากฝากไว้ว่า หากไม่แน่ใจว่าคำหนึ่งคำใดเขียนอย่างไร อย่าเพิ่งอาศัยคำว่า “เห็นคนอื่นเขียนแบบนี้เยอะ” เป็นเครื่องตัดสิน เพราะคำที่พบเห็นบ่อยก็อาจไม่ใช่รูปมาตรฐานเสมอไป

ทางที่ง่ายที่สุดคือ หยิบพจนานุกรมขึ้นมาเช็กสักครั้ง

เพราะการเขียนภาษาไทยให้ถูกต้องไม่จำเป็นต้องเก่งภาษาไทยไปเสียทุกเรื่อง เพียงแต่เรารู้จักตรวจสอบก่อนส่งข้อความ ก่อนทำเอกสาร หรือก่อนเผยแพร่ข้อมูล ก็ช่วยลดความผิดพลาดได้มากแล้ว

และสำหรับ 30 คำที่มักเขียนผิดนั้น บางคำอาจดูเป็นเรื่องเล็ก แต่เมื่อเป็นคำที่เราใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า การจำให้ถูกตั้งแต่วันนี้ก็ย่อมดีกว่าปล่อยให้เขียนผิดจนกลายเป็นความเคยชิน

ภาษาไทยเป็นภาษาของเราเอง การช่วยกันเขียนให้ถูกจึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจเสียด้วยซ้ำ

แหล่งที่มาของข้อมูล :

1. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554⁠

2. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา⁠

3. อ่านอย่างไรและเขียนอย่างไร ฉบับราชบัณฑิตยสถาน⁠