ไกลแค่ไหนก็ยังคิดถึงบ้าน…เรื่องธรรมดาของคนลาวที่จากบ้านไปทำงาน

ไกลแค่ไหนก็ยังคิดถึงบ้าน…เรื่องธรรมดาของคนลาวที่จากบ้านไปทำงาน

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องออกจากบ้านตั้งแต่อายุยังไม่มาก

 

บางคนออกไปทำงานในเมือง

 

บางคนเดินทางไปทำงานต่างแขวง

 

และบางคนต้องไปทำงานต่างประเทศ เพราะอยากมีรายได้มากขึ้น อยากช่วยครอบครัว หรืออยากสร้างอนาคตให้ตัวเอง

 

ตอนออกจากบ้านใหม่ ๆ หลายคนอาจรู้สึกตื่นเต้น

 

คิดว่าการได้ออกไปเจอโลกกว้างเป็นเรื่องดี

 

มีเงินเดือน

 

มีงานทำ

 

ได้เจอผู้คนใหม่ ๆ

 

ได้ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

 

แต่พอเวลาผ่านไป สิ่งที่คิดถึงกลับไม่ใช่ของแพงหรือสถานที่สวย ๆ

 

กลับเป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ตอนอยู่บ้านเราแทบไม่เคยสนใจ

 

คิดถึงข้าวที่แม่ทำ

 

คิดถึงเสียงคนในบ้านตอนเช้า

 

คิดถึงเพื่อนบ้านที่เคยเดินผ่านแล้วทักกัน

 

คิดถึงถนนเส้นเดิมที่เราเคยเดินจนจำได้แทบทุกมุม

 

คิดถึงฝนที่ตกลงมาบนหลังคาบ้าน

 

และบางครั้งก็คิดถึงแม้กระทั่งอาหารธรรมดา ๆ ที่เคยกินทุกวัน

 

ตอนอยู่บ้าน เราอาจรู้สึกว่าอาหารมื้อนั้นธรรมดามาก

 

แต่พอไปอยู่ไกล กลับรู้สึกว่าไม่มีที่ไหนทำเหมือนที่บ้านได้

 

นี่อาจเป็นเรื่องแปลกอย่างหนึ่งของคำว่า “บ้าน”

 

บ้านไม่ได้จำเป็นต้องใหญ่

 

ไม่ได้ต้องสวย

 

ไม่ได้ต้องมีของราคาแพง

 

แต่บ้านคือสถานที่ที่เรารู้สึกว่าไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น

 

กลับไปถึงก็สามารถนั่งลง กินข้าว และพูดคุยเรื่องเดิม ๆ ได้

 

สำหรับคนที่ต้องออกไปทำงานไกลบ้าน ความเหนื่อยจึงไม่ได้มีแค่เรื่องงาน

 

บางวันทำงานเหนื่อยมาก แต่ยังต้องเก็บความรู้สึกไว้ เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านเป็นห่วง

 

เวลาคุยโทรศัพท์กับพ่อแม่ บางคนก็พูดเพียงว่า

 

“สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง”

 

ทั้งที่ความจริงอาจเหนื่อยจนอยากกลับบ้านเต็มที

 

แต่ก็ยังต้องสู้ต่อ

 

เพราะรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเพียงคนเดียว

 

เงินที่หามาได้อาจกลายเป็นค่าใช้จ่ายของคนในครอบครัว

 

อาจเป็นค่าเรียนของน้อง

 

อาจเป็นค่าซ่อมบ้าน

 

หรืออาจเป็นเงินเก็บเล็ก ๆ ที่หวังว่าสักวันหนึ่งจะทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่สบายขึ้นกว่าเดิม

 

บางคนจึงใช้เวลาหลายปีอยู่ไกลบ้าน

 

จนวันหนึ่งกลับมาอีกครั้ง แล้วพบว่าหมู่บ้านเปลี่ยนไป

 

ร้านที่เคยอยู่ตรงนั้นหายไปแล้ว

 

ต้นไม้บางต้นถูกตัด

 

ถนนบางเส้นเปลี่ยนไป

 

เด็ก ๆ ที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันโตเป็นผู้ใหญ่

 

และคนบางคนที่เราเคยคิดว่าจะได้เจอกันตลอดชีวิต กลับไม่ได้อยู่รอเราอีกแล้ว

 

ช่วงเวลานั้นเองที่หลายคนเริ่มเข้าใจว่า

 

สิ่งที่น่ากลัวกว่าการอยู่ไกลบ้าน คือการกลับมาแล้วพบว่าบ้านไม่เหมือนเดิม

 

เวลาเดินไปข้างหน้าเสมอ

 

ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน

 

เพราะฉะนั้น หากมีโอกาสกลับบ้าน อย่ารอจนมีเวลาว่างมากพอ

 

ถ้าคิดถึงพ่อแม่ก็โทรหา

 

ถ้ามีโอกาสกลับไปกินข้าวด้วยกันก็กลับ

 

เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าอาหารมื้อธรรมดาที่เราเคยนั่งกินด้วยกันนั้น จะมีโอกาสเกิดขึ้นอีกกี่ครั้ง

 

ประเทศลาวกำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ

 

คนรุ่นใหม่มีความฝันมากขึ้น

 

เมืองต่าง ๆ เติบโตขึ้น

 

เทคโนโลยีเข้ามาในชีวิตมากขึ้น

 

แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ผมเชื่อว่าความรู้สึกอย่างหนึ่งจะยังอยู่เหมือนเดิม

 

นั่นคือความรู้สึกของคนที่จากบ้านไป

 

ไม่ว่าเราจะเดินทางไปไกลแค่ไหน

 

วันหนึ่งเมื่อเหนื่อยมาก ๆ เราก็มักจะคิดถึงสถานที่เดิม

 

สถานที่ที่เราเรียกว่า “บ้าน”

 

และบางที สิ่งที่คนทำงานไกลบ้านต้องการมากที่สุดอาจไม่ใช่คำพูดสวย ๆ

 

แต่อาจเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ จากคนที่บ้านว่า

 

“กลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ บ้านยังรออยู่”

 

สำหรับคุณแล้ว มีอะไรจากบ้านเกิดที่คุณคิดถึงมากที่สุด?

 

อาหาร บ้าน คนในครอบครัว เพื่อน หรือสถานที่บางแห่งที่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว?

 

ลองเล่าให้ฟังหน่อยครับ เพราะเรื่องของคุณอาจทำให้คนอีกคนที่กำลังคิดถึงบ้านรู้ว่า เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้อยู่คนเดียว