จังหวัดที่มี 7-Eleven น้อยที่สุดในประเทศไทย

จังหวัดไหนมี 7-Eleven น้อยที่สุด? ย้อนดูข้อมูลสาขารายจังหวัด

จำนวนสาขา 7-Eleven ในแต่ละจังหวัดแตกต่างกันอย่างมาก โดยเกี่ยวข้องกับหลายปัจจัย ทั้งจำนวนประชากร ความหนาแน่นของชุมชน การท่องเที่ยว การคมนาคม กำลังซื้อ และความคุ้มค่าทางธุรกิจ

อย่างไรก็ตาม ตัวเลขรายจังหวัดในบทความนี้เป็น ข้อมูลชุดเดือนธันวาคม 2566 (2023) จึงควรมองเป็นข้อมูลย้อนหลัง ไม่ใช่จำนวนสาขาปัจจุบัน เพราะเครือข่าย 7-Eleven มีการเปิดและปรับสาขาอย่างต่อเนื่อง โดย CP ALL รายงานว่า ณ สิ้นปี 2567 มีร้าน 7-Eleven ทั่วประเทศรวม 15,245 สาขา เพิ่มขึ้น 700 สาขาจากปีก่อน

จังหวัดที่มี 7-Eleven น้อย จากข้อมูลเดือนธันวาคม 2566

1. มุกดาหาร — ประมาณ 20 สาขา
   เมืองชายแดน มีการกระจุกตัวของชุมชนในบางพื้นที่
2. อำนาจเจริญ — ประมาณ 20 สาขา
   จังหวัดขนาดเล็ก ประชากรไม่หนาแน่น
3. แม่ฮ่องสอน — ประมาณ 21 สาขา
   ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา การเดินทางและระบบโลจิสติกส์มีข้อจำกัด
4. บึงกาฬ — ประมาณ 22 สาขา
   ศูนย์กลางชุมชนกระจายตัวตามพื้นที่
5. หนองบัวลำภู — ประมาณ 24 สาขา
   ประชากรกระจายตามพื้นที่และมีศูนย์กลางเมืองไม่มาก
6. ระนอง — ประมาณ 25 สาขา
   มีทั้งพื้นที่ภูเขาและชายฝั่ง ประชากรไม่หนาแน่นเมื่อเทียบกับจังหวัดขนาดใหญ่
7. สตูล — ประมาณ 26 สาขา
   เป็นจังหวัดชายแดนและมีพื้นที่เกาะหลายแห่ง
8. อุทัยธานี — ประมาณ 27 สาขา
   ประชากรไม่หนาแน่นเมื่อเทียบกับจังหวัดใหญ่
9. สิงห์บุรี — ประมาณ 29 สาขา
   เป็นจังหวัดขนาดเล็กและมีพื้นที่เมืองไม่กว้าง
10. กลุ่มจังหวัดที่มีจำนวนใกล้เคียงกัน ได้แก่
    ยโสธร — ประมาณ 32 สาขา
    อ่างทอง น่าน และตราด — ประมาณ 33 สาขา

ตัวเลขชุดดังกล่าวตรงกับข้อมูลที่เคยเผยแพร่โดยระบุว่าเป็นข้อมูลเดือนธันวาคม 2023 แต่ไม่พบฐานข้อมูลรายจังหวัดฉบับปัจจุบันจาก CP ALL ที่ยืนยันว่าลำดับดังกล่าวยังเหมือนเดิมในปี 2569 จึงไม่ควรนำตัวเลขนี้ไปอ้างว่าเป็นอันดับล่าสุด

ทำไมจำนวนสาขาในแต่ละจังหวัดจึงต่างกัน?

1. ประชากรและกำลังซื้อ

7-Eleven มักขยายสาขาในบริเวณที่มีลูกค้าหนาแน่น เช่น เขตเมือง ชุมชน โรงงาน มหาวิทยาลัย แหล่งท่องเที่ยว และเส้นทางคมนาคมสำคัญ หากประชากรกระจายตัวและตลาดแต่ละชุมชนมีขนาดเล็ก การเปิดสาขาใหม่ก็อาจมีข้อจำกัดด้านความคุ้มทุน

2. ภูมิประเทศและระบบขนส่ง

แม่ฮ่องสอนเป็นตัวอย่างที่เห็นภาพได้ชัด เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและมีเส้นทางคมนาคมซับซ้อน การกระจายสินค้าและบริหารสาขาในพื้นที่ห่างไกลจึงมีเงื่อนไขแตกต่างจากพื้นที่ราบหรือเมืองขนาดใหญ่

3. เมืองไม่ได้มีประชากรหนาแน่นตลอดทั้งวัน

จังหวัดท่องเที่ยวขนาดใหญ่มักมีทั้งประชากรประจำ นักท่องเที่ยว นักเรียน นักศึกษา และแรงงาน ทำให้เกิดความต้องการซื้อสินค้าตลอดวัน ขณะที่จังหวัดขนาดเล็กบางแห่ง ความต้องการอาจกระจุกตัวอยู่เฉพาะบริเวณตัวเมือง

4. ร้านค้าท้องถิ่นยังมีบทบาท

ในชุมชนต่างจังหวัด ร้านโชห่วย ตลาดสด ร้านอาหาร และร้านค้าครอบครัวยังคงเป็นทางเลือกสำคัญของผู้บริโภค ทำให้ความต้องการร้านสะดวกซื้อไม่ได้เพิ่มขึ้นในอัตราเดียวกันทุกพื้นที่

5. โครงสร้างเศรษฐกิจของแต่ละจังหวัดแตกต่างกัน

จังหวัดที่มีนิคมอุตสาหกรรม เมืองท่องเที่ยว หรือเป็นศูนย์กลางการค้า ย่อมมีลักษณะตลาดต่างจากจังหวัดที่พึ่งพาเกษตรกรรมเป็นหลักและมีศูนย์กลางเมืองเพียงไม่กี่แห่ง จำนวนสาขาจึงอาจกระจุกตัวอยู่เฉพาะบางพื้นที่

ข้อมูลชุดนี้จึงน่าสนใจในฐานะภาพสะท้อนการกระจายตัวของร้านสะดวกซื้อในช่วงปลายปี 2566 มากกว่าจะใช้เป็นอันดับปัจจุบัน เพราะจำนวนสาขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดจากการเปิด ปิด หรือย้ายสาขา