เสน่ห์ที่มองไม่เห็น ทำไมบางคนถึงดึงดูดสายตาได้มากกว่าคนอื่น?

เคยไหม อยู่ในสถานที่ที่มีคนเต็มไปหมด แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ใครบางคน ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้แต่งตัวเด่นทีสุด หรือหน้าตาไม่ได้ตรงกับมาตรฐานความหล่อสวยที่ทุกคนมองเหมือนกัน

บางครั้งแค่เดินผ่านก็เผลอมอง บางครั้งได้ยินเสียงก็รู้สึกว่าน่าสนใจ และบางคนยิ่งได้คุยกลับยิ่งรู้สึกว่ามีเสน่ห์ขึ้นเรื่อย ๆ

นั่นเพราะเรื่องนี้ไม่ได้เกิดจากหน้าตาเพียงอย่างเดียว

มนุษย์รับข้อมูลจากคนรอบตัวหลายทาง ทั้งใบหน้า เสียง การเคลื่อนไหว กลิ่น สีหน้า และท่าทาง จากนั้นสมองจะนำข้อมูลเหล่านี้มาประกอบกันเป็นความรู้สึกว่า คนตรงหน้าดูน่าสนใจหรือมีเสน่ห์มากแค่ไหน

หน้าตาจึงอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความรู้สึกดึงดูด

ลองสังเกตคนสองคนที่หน้าตาใกล้เคียงกัน แต่กลับให้ความรู้สึกต่างกัน คนหนึ่งอาจดูธรรมดาเมื่อเห็นในรูป แต่เมื่อเจอตัวจริงกลับรู้สึกว่ามีเสน่ห์ อีกคนหน้าตาดีมากในภาพ แต่พอได้พูดคุยกลับไม่ได้รู้สึกแบบเดิม

สิ่งที่ทำให้เกิดความแตกต่างอาจเป็น ภาษากาย

วิธีเดิน วิธีนั่ง การยืน สีหน้า หรือจังหวะการเคลื่อนไหว ล้วนส่งข้อมูลให้คนที่กำลังมองโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ คนที่มีท่าทางเป็นธรรมชาติหรือดูมั่นใจ อาจดึงดูดสายตาได้มากกว่าคนที่พยายามทำตัวให้โดดเด่นเสียอีก

อีกอย่างที่หลายคนมองข้ามคือ เสียง

ยังไม่ทันเห็นหน้า บางครั้งน้ำเสียงก็ทำให้รู้สึกว่าใครบางคนน่าสนใจได้แล้ว ระดับเสียง จังหวะการพูด น้ำหนักคำ และวิธีออกเสียง ล้วนมีส่วนต่อความประทับใจ แม้จะไม่ได้หมายความว่าเสียงแบบใดแบบหนึ่งจะทำให้ทุกคนรู้สึกดึงดูดเหมือนกัน

ส่วนเรื่อง กลิ่นกาย ก็มีความเกี่ยวข้องกับการรับรู้ความน่าดึงดูดเช่นกัน แต่ไม่ควรเข้าใจง่าย ๆ ว่ามนุษย์มี “ฟีโรโมน” ที่ฉีดแล้วทำให้คนอื่นหลงใหล เพราะจนถึงปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานชัดเจนเพียงพอที่จะยืนยันสารชนิดใดว่าเป็นฟีโรโมนทางเพศของมนุษย์แบบเดียวกับสัตว์บางชนิด

คนเดียวกันอาจมีเสน่ห์มากสำหรับคนหนึ่ง แต่ไม่ได้ทำให้อีกคนรู้สึกอะไรเลย เพราะแต่ละคนมีประสบการณ์ ความชอบ และสิ่งที่ตัวเองให้ความสำคัญแตกต่างกัน

บางคนชอบคนพูดเก่ง บางคนชอบคนเงียบ บางคนสะดุดกับรอยยิ้ม บางคนชอบน้ำเสียง บางคนรู้สึกดึงดูดจากบุคลิกที่มั่นใจ และบางคนกลับชอบคนที่ดูธรรมดาแต่คุยแล้วสบายใจ

และความคุ้นเคยเองก็มีส่วน คนที่เจอกันบ่อยอาจค่อย ๆ ดูน่าสนใจขึ้น เพราะสมองเริ่มคุ้นเคยและรู้จักอีกฝ่ายมากขึ้น จากคนที่ตอนแรกไม่ได้สะดุดตา อาจกลายเป็นคนที่เผลอมองหาเมื่อเข้ามาในห้อง

และนี่อาจเป็นเหตุผลว่า ทำไมบางครั้งความรู้สึกดึงดูดจึงไม่ได้เกิดขึ้นตั้งแต่แรกเห็น

มันอาจเกิดขึ้นหลังจากได้เห็นใครบางคนหัวเราะ ได้ฟังเขาพูด ได้เห็นวิธีปฏิบัติต่อคนอื่น หรือได้รู้จักตัวตนที่อยู่หลังใบหน้า

 คนที่ดึงดูดสายตาเราจึงอาจเป็นคนที่มีบางอย่าง ตรงกับสิ่งที่สมองและความรู้สึกของเรากำลังมองหา

เพราะเสน่ห์ไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนหันมามอง แค่ทำให้ใครบางคนมองแล้วอยากมองซ้ำ ก็อาจมากพอที่จะเรียกว่า “มีเสน่ห์” แล้ว