ทำไมเรียก “ขนมขาไก่” ทั้งที่เป็นขนมปังกรอบแท่ง?

หากพูดถึงขนมขบเคี้ยวที่อยู่คู่คนไทยมานาน “ขนมขาไก่” คงเป็นหนึ่งในชื่อที่หลายคนคุ้นเคย ด้วยลักษณะเป็นแท่งยาว กรอบ หอม และมีให้เลือกหลายรสชาติ แต่เคยสงสัยกันหรือไม่ว่า ในเมื่อชื่อมีคำว่า “ขาไก่” เหตุใดขนมชนิดนี้จึงไม่ได้ทำจากขาไก่

ชื่อที่เรียกตามรูปลักษณ์

คำอธิบายที่พบแพร่หลายคือ ขนมชนิดนี้ถูกเรียกว่า “ขาไก่” ตามรูปร่างของขนมปังกรอบแบบดั้งเดิม ซึ่งมีลักษณะเป็นแท่งยาว ค่อนข้างแข็ง และมีขนาดใหญ่กว่าขนมขาไก่ชิ้นเล็กที่พบในถุงขนมปัจจุบัน

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายของคำว่า “ขาไก่” ไว้ว่า เป็นชื่อเรียกขนมปังกรอบค่อนข้างแข็ง ขนาดประมาณนิ้วหัวแม่มือ และยาวราว 8 นิ้ว แสดงให้เห็นว่าคำนี้ถูกใช้เป็นชื่อของขนมปังกรอบแท่งในภาษาไทยมานานแล้ว

อย่างไรก็ตาม ชื่อ “ขาไก่” เป็นชื่อเรียกตามลักษณะภายนอก ไม่ได้หมายความว่าขนมทุกสูตรจะมีขาไก่เป็นวัตถุดิบ ส่วนประกอบอาจแตกต่างกันไปตามผู้ผลิตและรสชาติ ผู้บริโภคที่แพ้อาหารหรือหลีกเลี่ยงวัตถุดิบบางประเภทจึงควรตรวจสอบฉลากของผลิตภัณฑ์แต่ละยี่ห้อ

เกี่ยวข้องกับขนมปังแท่งของอิตาลี

ขนมปังแท่งที่มีลักษณะใกล้เคียงกันในอิตาลีเรียกว่า Grissini หรือกริสซินี เป็นขนมปังอบทรงแท่งที่เรียว แห้ง และกรอบ ทำจากแป้งขนมปังที่ผ่านการขึ้นฟู โดยบางสูตรอาจใส่น้ำมันหรือเนยเพื่อเพิ่มความร่วน

คำว่า grissino มีรากมาจากภาษาถิ่นของแคว้นปีเอมอนเต และขนมชนิดนี้มีความเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมอาหารของเมืองตูริน ประเทศอิตาลี

ในประเทศไทย ขนมปังแท่งแบบกริสซินีและขนมขาไก่แบบขนมขบเคี้ยวถูกนำมาปรับขนาด เนื้อสัมผัส และรสชาติให้เหมาะกับความนิยมของผู้บริโภค จึงมีทั้งแบบแท่งยาวคล้ายขนมปังอบ และแบบชิ้นเล็กที่ปรุงรสเข้มข้นมากขึ้น

ทำไมขนมขาไก่ถึงได้รับความนิยม?

เสน่ห์ของขนมขาไก่อยู่ที่เนื้อสัมผัสกรอบ เคี้ยวเพลิน รับประทานง่าย และพกพาสะดวก ผู้ผลิตยังพัฒนาขนาด รูปทรง และรสชาติใหม่ ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้คำว่า “ขนมขาไก่” ถูกใช้ครอบคลุมขนมแท่งกรอบหลายรูปแบบ ตั้งแต่ขนมปังแท่งอบไปจนถึงขนมขบเคี้ยวชิ้นเล็ก

ดังนั้น ชื่อ “ขนมขาไก่” จึงไม่ได้บอกถึงวัตถุดิบที่ทำจากขาไก่ แต่เป็นชื่อเรียกขนมปังกรอบแท่งตามรูปลักษณ์ โดยมีความใกล้เคียงกับกริสซินี ขนมปังแท่งจากอิตาลี ก่อนถูกดัดแปลงให้มีรูปแบบและรสชาติหลากหลายตามความนิยมของคนไทย