(ย้อนอดีต) วันที่ความคิดถึงเดินทางมาทางจดหมาย

ทุกวันนี้ ถ้าอยากบอกคิดถึงใครสักคน ก็แค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็เห็นแทบจะทันที

แต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ความคิดถึงไม่ได้เดินทางเร็วแบบนั้น

มันต้องพับใส่กระดาษ ใส่ซอง ติดแสตมป์

แล้วค่อย ๆ เดินทางผ่านมือของผู้คนหลายต่อหลายคน กว่าจะไปถึงปลายทาง

สำหรับคนในยุคนั้น การเขียนจดหมายไม่ใช่เรื่องพิเศษ แต่มันคือวิธีสื่อสารที่ใช้กันในชีวิตประจำวัน

ลูกที่ไปเรียนต่างจังหวัดเขียนกลับมาหาพ่อแม่

ทหารเกณฑ์ส่งข่าวถึงครอบครัว

คนที่ย้ายไปทำงานไกลบ้าน เล่าเรื่องราวในแต่ละวันผ่านตัวหนังสือ

แม้แต่เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน ก็ยังใช้จดหมายเป็นสะพานเชื่อมถึงกัน

หลายบ้านจึงมีช่วงเวลาที่เหมือนกัน

ทุกเช้าหรือทุกบ่าย เมื่อได้ยินเสียงรถของบุรุษไปรษณีย์ผ่านหน้าบ้าน ก็มักจะเงยหน้ามองหาต้นตอของเสียงนั้นทันที

บางคนเดินออกไปที่รั้ว

บางคนเปิดตู้ไปรษณีย์

เพราะหวังว่าจะมีซองจดหมายของคนที่กำลังรออยู่

บางครั้งก็สมหวัง บางครั้งก็ผิดหวัง

แต่การรอแบบนั้น กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยไม่รู้ตัว

การเขียนจดหมายก็มีเสน่ห์ไม่แพ้กัน

หลายคนเริ่มต้นด้วยการเลือกกระดาษที่สวยที่สุด

บางคนใช้กระดาษเขียนจดหมายที่มีลายดอกไม้

บางคนใช้น้ำหอมแตะเบา ๆ ลงบนกระดาษ

บางคนเขียนผิดก็เริ่มใหม่ทั้งแผ่น เพราะไม่อยากให้คนอ่านเห็นรอยลบ

ทุกตัวอักษรจึงผ่านการคิดก่อนจะเขียน

เมื่อเขียนเสร็จ ก็พับกระดาษอย่างเรียบร้อย ใส่ซอง เขียนชื่อผู้รับและที่อยู่ด้วยลายมือ

จากนั้นก็ติดแสตมป์ แล้วนำไปหย่อนลงในตู้ไปรษณีย์สีแดง

หลังจากนั้น สิ่งเดียวที่ทำได้คือ...รอ

ไม่มีสัญญาณหรือเครื่องหมายที่บอกว่าอีกฝ่ายอ่านข้อความแล้ว

จดหมายไม่มีสถานะออนไลน์ .... ไม่มีการแจ้งเตือน

สิ่งเดียวที่มี คือ ความหวัง... หวังเพียงว่า อีกไม่กี่วันหรืออีกไม่กี่สัปดาห์ จดหมายจะเดินทางไปถึงอย่างปลอดภัย

แล้วเมื่อจดหมายตอบกลับมาถึง

หลายคนไม่ได้รีบฉีกซองทันที

บางคนค่อย ๆ เปิดอย่างทะนุถนอม

อ่านจบแล้วก็อ่านซ้ำ

บางฉบับถูกพับเก็บไว้ในลิ้นชัก

บางฉบับเก็บไว้ในกล่องเล็ก ๆ

บางฉบับถูกเก็บไว้นานหลายสิบปี

ไม่ใช่เป็นเพราะกระดาษมีความสวยงามหรือราคาแพง

แต่เพราะสิ่งที่อยู่บนนั้น ประเมินค่าไม่ได้

แม้เวลาจะผ่านมาจนเข้าสู่ยุคของโทรศัพท์มือถือ อินเทอร์เน็ต และแอปพลิเคชันแชต

จดหมายก็ยังไม่หายไปเสียทีเดียว

วันนี้เรายังเห็นจดหมายในโอกาสสำคัญ เช่น การ์ดอวยพร จดหมายขอบคุณ หรือโปสต์การ์ดจากการเดินทาง

หลายคนยังเลือกเขียนด้วยลายมือ เพราะเชื่อว่ามันสื่อความรู้สึกได้มากกว่าตัวอักษรบนหน้าจอ

ทุกวันนี้ เราส่งข้อความถึงกันได้ภายในไม่กี่วินาที

สะดวกกว่า รวดเร็วกว่าเดิม

แต่บางครั้ง ความเร็วก็ทำให้หลายข้อความผ่านเข้ามาแล้วผ่านไป

ต่างจากจดหมายหนึ่งฉบับ ที่เจ้าของมักเก็บไว้ เปิดอ่านซ้ำได้ทุกครั้งที่คิดถึง

สิ่งที่ทำให้จดหมายยังอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน นั่นเพราะระหว่างที่รอ

เราได้เรียนรู้ว่า "ความคิดถึง" ก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน