วันแรก...ที่รู้ว่าคำว่าคิดถึงบ้าน มีอยู่จริง

EP.1  การเติบโตที่เริ่มต้นจากการจากบ้าน

มีคนเคยบอกว่าชีวิตมหาวิทยาลัยเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิต เป็นช่วงเวลาที่ได้พบเพื่อนใหม่ ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระและได้ออกไปเรียนรู้โลกกว้างด้วยตัวเอง แต่ไม่มีใครบอกเลยว่าก่อนจะไปถึงช่วงเวลาที่สวยงามเหล่านั้น เราทุกคนต้องผ่านวันที่หัวใจหนักอึ้งที่สุดวันหนึ่ง นั่นคือวันที่ต้องเก็บเสื้อผ้าของตัวเองลงกระเป๋า ลากมันออกจากบ้านที่เคยอยู่มาตั้งแต่เกิด แล้วบอกกับตัวเองว่าจากนี้เป็นต้นไปจะต้องใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว แม้จะรู้ว่าบ้านยังอยู่ที่เดิม พ่อแม่ก็ยังอยู่ที่เดิม และทุกอย่างไม่ได้หายไปไหน แต่ความรู้สึกกลับเหมือนกำลังเดินออกจากโลกใบเดิมเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตอีกบทหนึ่งที่ไม่มีใครสามารถเดินไปแทนกันได้

ก่อนถึงวันเปิดเทอมหลายสัปดาห์ ฉันเฝ้านับวันด้วยความตื่นเต้น คิดภาพชีวิตในมหาวิทยาลัยเอาไว้สวยงามเหลือเกินราวกับนิยายที่เคยอ่าน คิดว่าจะได้แต่งตัวไปเรียน ได้มีเพื่อนใหม่ ได้ใช้ชีวิตที่ไม่ต้องมีใครคอยบอกให้รีบนอนหรือรีบตื่น ความเป็นอิสระดูเหมือนเป็นรางวัลที่เฝ้ารอมานาน จนกระทั่งวันที่ต้องยกกระเป๋าออกจากห้องนอนจริงๆ ความรู้สึกทั้งหมดกลับเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะทุกมุมของบ้านที่เคยมองผ่านทุกวันกลับกลายเป็นสิ่งที่อยากจดจำไว้ให้นานที่สุด ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะกินข้าวที่ครอบครัวนั่งพร้อมหน้ากันทุกเย็น ต้นไม้หน้าบ้านที่เคยเดินผ่านโดยไม่เคยสังเกต หรือแม้แต่เสียงประตูบ้านที่เปิดและปิดอยู่ทุกวัน สิ่งธรรมดาเหล่านั้นกลับมีคุณค่าขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อรู้ว่าต่อจากนี้จะไม่ได้เห็นมันทุกเช้าอีกแล้ว

การเดินทางมายังมหาวิทยาลัยอาจใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ความรู้สึกกลับเหมือนเดินทางไกลกว่านั้นมาก เพราะทุกกิโลเมตรที่รถเคลื่อนออกห่างจากบ้านก็เหมือนกำลังพาหัวใจออกห่างจากความคุ้นเคยทีละน้อย จนเมื่อมาถึงหอพักและเริ่มจัดข้าวของเข้าที่ ทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสียจนแทบไม่มีเวลาให้ตั้งตัว ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นของเฟอร์นิเจอร์ใหม่และความว่างเปล่ากลายเป็นสถานที่ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้ แม้มันจะมีทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการอยู่อาศัย แต่กลับไม่มีสิ่งที่เคยทำให้คำว่าบ้านสมบูรณ์ นั่นคือเสียงของคนในครอบครัวที่เคยดังอยู่รอบตัวทุกวัน

หลังจากพ่อแม่เดินทางกลับ ความเงียบก็เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เป็นความเงียบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้ภายนอกหอพักจะเต็มไปด้วยเสียงรถ เสียงนักศึกษา หรือเสียงกิจกรรมต่างๆ แต่ภายในห้องกลับเงียบจนได้ยินเสียงความคิดของตัวเองอย่างชัดเจน ความรู้สึกคิดถึงบ้านเริ่มก่อตัวขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว ทั้งที่เพิ่งจากมาได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ความคิดถึงกลับไม่ได้เกิดจากการอยากกลับไปเพราะลำบาก แต่เกิดจากการเพิ่งตระหนักว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเคยชินกับการมีใครบางคนอยู่ข้างๆมากเพียงใด จนเมื่อทุกอย่างหายไปพร้อมกัน ความว่างเปล่าจึงเข้ามาแทนที่โดยไม่ต้องส่งเสียงเตือน

การใช้ชีวิตคนเดียวในวันแรกทำให้ได้เรียนรู้หลายอย่างพร้อมกัน ไม่ใช่เพียงการจัดห้อง ซักผ้า หรือวางแผนการใช้เงิน แต่ยังได้เรียนรู้ว่าความรับผิดชอบไม่ใช่เรื่องที่ใครจะมอบให้เราในวันหนึ่งวันใด หากแต่มันค่อยๆ เติบโตขึ้นพร้อมกับตัวเราในวันที่ไม่มีใครคอยเตือน ไม่มีใครคอยจัดการทุกอย่างให้เหมือนเมื่อก่อน และไม่มีใครคอยบอกว่าอะไรถูกหรือผิด ทุกการตัดสินใจกลายเป็นหน้าที่ของตัวเองทั้งหมด ซึ่งแม้จะน่ากลัวในช่วงแรก แต่ก็เป็นบทเรียนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเติบโต

เมื่อเวลาผ่านไป ฉันจึงเริ่มเข้าใจว่า การจากบ้านมาเรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่เพียงการเปลี่ยนสถานที่ใช้ชีวิต แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงตัวตนของคนคนหนึ่งอย่างช้าๆ เพราะในทุกเช้าที่ต้องตื่นเอง ทุกมื้อที่ต้องกินข้าวคนเดียว และทุกคืนที่ต้องนอนในห้องที่เงียบกว่าบ้านหลายเท่า ล้วนเป็นช่วงเวลาที่กำลังสอนให้เด็กคนหนึ่งค่อยๆ กลายเป็นผู้ใหญ่ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการเติบโตนั้นเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวออกจากประตูบ้าน......ขอให้โชคดี