ตาร์แรร์ ชายผู้หิวไม่รู้จบ จากตัวประหลาดข้างถนนสู่คดีเด็กหาย

คนเราจะหิวได้ไกลแค่ไหน จนคำว่า “อาหาร” แทบไม่เหลือความหมาย

ปลายศตวรรษที่ 18 ชาวฝรั่งเศสผู้หนึ่งซึ่งรู้จักกันในชื่อ ตาร์แรร์ กลายเป็นคนดังตามตลาดและริมถนน เพราะเขาสามารถกลืนของที่คนทั่วไปไม่มีวันคิดจะเอาเข้าปาก ทั้งจุกไม้ก๊อก ก้อนหิน แอปเปิลเต็มตะกร้า งู และสัตว์ตัวเล็กที่ยังมีชีวิต เรื่องของเขาฟังคล้ายตำนานหลอกเด็ก แต่หลักฐานสำคัญมาจากบันทึกของศัลยแพทย์ทหาร ปิแอร์-ฟรองซัวส์ แปร์ซี ผู้เคยตรวจและรักษาเขาจริง

ตาร์แรร์เกิดแถวเมืองลียงราวปี 1772 ชื่อจริงและวันเกิดไม่มีใครทราบแน่ ตั้งแต่วัยรุ่นเขาก็กินมากจนคนในบ้านเลี้ยงไม่ไหว บันทึกเก่าไม่ได้บอกว่าเขากินวัวทั้งตัวอย่างที่เล่าต่อกันในอินเทอร์เน็ต แต่ระบุว่าในหนึ่งวันเขาเคยกินเนื้อวัวราวหนึ่งในสี่ตัว ปริมาณใกล้เคียงกับน้ำหนักของตัวเอง แค่นี้ก็มากเกินกว่าที่ครอบครัวธรรมดาในยุคนั้นจะรับมือได้แล้ว สุดท้ายเขาจึงต้องออกจากบ้าน ไปเร่ร่อนกับกลุ่มโจรและหญิงขายบริการ ก่อนหาเงินด้วยการแสดงกินของประหลาดให้คนมุงดู

สิ่งน่ากลัวไม่ใช่แค่เขากินได้มาก แต่คือกินเท่าไรก็ไม่เคยรู้สึกว่า “พอ”

รูปร่างของตาร์แรร์กลับไม่เหมือนคนกินจุ เขาผอม น้ำหนักไม่ถึงห้าสิบกิโลกรัม ผิวหนังบริเวณท้องหย่อนจนพันรอบเอวได้ หลังมื้อใหญ่ท้องจะพองเหมือนลูกโป่งแล้วค่อยยุบลง มีรายงานว่าเขาตัวร้อน เหงื่อออกมาก ตาแดง และมีกลิ่นตัวรุนแรงจนคนรอบข้างทนอยู่ใกล้ลำบาก อาการเหล่านี้ทำให้แพทย์ในเวลาต่อมาพยายามเดาว่าเขาอาจมีความผิดปกติของต่อมไทรอยด์ สมอง หรือระบบเผาผลาญ แต่ไม่มีข้อสรุปใดพิสูจน์ได้ เพราะการแพทย์ยุคนั้นยังไม่มีเครื่องมือตรวจอย่างละเอียด

เมื่อเกิดสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ตาร์แรร์สมัครเป็นทหาร หวังอย่างน้อยจะมีเสบียงประจำ แต่แม้ได้รับอาหารมากกว่าทหารทั่วไปหลายเท่า เขายังหิวจนต้องรับจ้างทำงานแทนเพื่อนเพื่อแลกกับเศษอาหาร บางครั้งคุ้ยกองขยะและแย่งของเน่ากับสุนัขข้างถนน ร่างกายทรุดหนักจนถูกส่งเข้าโรงพยาบาลทหาร ที่นั่นแพทย์จัดอาหารมื้อหนึ่งมากพอสำหรับคนงานสิบห้าคนให้เขาทดลองกิน ตาร์แรร์กวาดหมดทั้งพายเนื้อ ของมัน ของเค็ม และนมหลายแกลลอน ก่อนหลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความสามารถกลืนของชิ้นใหญ่ทำให้กองทัพคิดใช้เขาเป็นผู้ส่งสารลับ แผนคือใส่เอกสารไว้ในกล่องเล็ก ให้เขากลืนลงท้องแล้วข้ามแนวข้าศึกไปถ่ายออกปลายทาง ภารกิจแรกพังไม่เป็นท่า เพราะเขาพูดภาษาเยอรมันไม่ได้ ถูกทหารปรัสเซียจับและสอบสวนจนยอมบอกความจริง เมื่อค้นพบกล่องในร่างก็พบว่าเอกสารข้างในแทบไม่มีความสำคัญ เขาจึงรอดกลับมา แต่ความฝันจะเป็นอาวุธลับของกองทัพจบลงตรงนั้น

ช่วงที่เรื่องของตาร์แรร์มืดที่สุดเกิดขึ้นภายในโรงพยาบาลเอง

แพทย์ลองรักษาเขาด้วยฝิ่น น้ำส้มสายชู ยาสูบ และไข่ลวก แต่ความหิวไม่ลดลง เขาแอบออกไปหาเศษเครื่องในตามร้านขายเนื้อ ดื่มเลือดจากคนไข้ที่กำลังถูกเจาะเลือด และตามบันทึกของแปร์ซี เจ้าหน้าที่เคยพบเขาพยายามกินร่างในห้องเก็บศพ ประโยคนี้ถูกเล่าขยายจนกลายเป็นว่าเขากินศพหมดหลายร่าง ทั้งที่ต้นทางไม่ได้ให้รายละเอียดมากพอจะยืนยันเช่นนั้น

ต่อมาเด็กวัยประมาณสิบสี่เดือนหายไปจากโรงพยาบาลโดยไร้ร่องรอย ทุกสายตาหันมาที่ตาร์แรร์ทันที เพราะพฤติกรรมก่อนหน้านั้นทำให้ไม่มีใครคิดถึงผู้ต้องสงสัยอื่น เขาถูกขับออกจากโรงพยาบาล แต่ไม่เคยมีศพ หลักฐาน หรือคำรับสารภาพที่พิสูจน์ว่าเขากินเด็กจริง เรื่องนี้จึงควรเรียกว่า ข้อสงสัยอันน่าขนลุก ไม่ใช่คดีที่ปิดได้แล้ว การเล่าต่อแบบตัดคำว่า “ถูกสงสัย” ออกไป ทำให้ชายป่วยคนหนึ่งกลายเป็นฆาตกรกินคนโดยไม่มีหลักฐานรองรับ

สี่ปีต่อมา ตาร์แรร์ปรากฏตัวที่โรงพยาบาลเมืองแวร์ซายส์ในสภาพใกล้ตาย เขาเชื่อว่าความเจ็บป่วยเกิดจากส้อมทองที่เคยกลืนเข้าไป แต่แพทย์พบอาการคล้ายวัณโรคระยะรุนแรง ไม่นานเขาเสียชีวิตเมื่ออายุราวยี่สิบหกปี การชันสูตรพบหลอดอาหารกว้างผิดปกติ กระเพาะขนาดใหญ่มาก ตับและถุงน้ำดีโต อีกทั้งช่องท้องเต็มไปด้วยหนอง ทว่าไม่พบส้อมทอง และยังไม่มีคำอธิบายแน่ชัดว่าเหตุใดความหิวของเขาจึงรุนแรงขนาดนั้น

ตาร์แรร์อาจไม่ใช่ “ปีศาจกินคน” แต่เป็นมนุษย์ที่เกิดเร็วเกินกว่าวิทยาศาสตร์จะเข้าใจ

เรื่องนี้จึงน่ากลัวอยู่สองชั้น ชั้นแรกคือร่างกายที่เหมือนหลุมไร้ก้น กินทุกอย่างแต่ไม่เคยอิ่ม ชั้นที่สองคือสังคมที่มองเขาเป็นตัวประหลาดสำหรับโชว์ เป็นเครื่องมือของกองทัพ และท้ายที่สุดเป็นผู้ต้องสงสัยที่ไม่ต้องมีหลักฐาน ชื่อของตาร์แรร์อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะเรารู้ความจริงทั้งหมด แต่เพราะช่องว่างในบันทึกเปิดทางให้ความจริง ข่าวลือ และความสยองไหลรวมกันจนแทบแยกไม่ออก