รู้จัก Minor Food เบื้องหลังร้านดัง และความต่างระหว่างเจ้าของกับผู้บริหารแบรนด์

เวลานัดเพื่อนไปกินข้าวในห้าง เรื่องที่คุยกันมักเป็นคำถามเดิม ๆ

“วันนี้กินอะไรดี”

บางคนอยากกินพิซซ่า บางคนอยากกินสเต๊ก อีกคนขอไก่ทอด ก่อนปิดท้ายด้วยไอศกรีมหรือกาแฟ

ดูเหมือนว่าทุกร้านกำลังแข่งขันกันเพื่อแย่งลูกค้า แต่เบื้องหลังร้านอาหารหลายแห่งที่เราเห็นในห้าง อาจมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มธุรกิจเดียวกัน

บริษัทนั้นคือ Minor Food หนึ่งในกลุ่มธุรกิจร้านอาหารขนาดใหญ่ของไทย ซึ่งมีทั้งแบรนด์ที่พัฒนาขึ้นเอง แบรนด์ที่ซื้อกิจการ แบรนด์ที่ร่วมลงทุน และแบรนด์ต่างประเทศที่ได้รับสิทธิ์มาบริหาร

อย่างไรก็ตาม คำว่า “อยู่ในเครือเดียวกัน” ไม่ได้แปลว่า Minor เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าของทุกร้าน หรือรายได้จากทุกสาขาจะเข้าสู่บริษัทเดียวกันทั้งหมด เพราะแต่ละแบรนด์และแต่ละสาขาอาจมีโครงสร้างการลงทุนแตกต่างกัน

Minor Food คือใคร?

Minor Food เป็นธุรกิจร้านอาหารภายใต้ Minor International หรือ MINT โดยเริ่มดำเนินธุรกิจในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2523 จากร้านพิซซ่าหนึ่งแห่ง ก่อนขยายกิจการผ่านการสร้างแบรนด์ การได้รับสิทธิ์แฟรนไชส์ การร่วมลงทุน และการซื้อกิจการ

เว็บไซต์ของ Minor Food ระบุว่ากลุ่มบริษัทมีมากกว่า 80 แบรนด์ รวม 2,699 สาขาใน 24 ประเทศ ครอบคลุมทั้งร้านอาหารบริการด่วน ร้านอาหารครอบครัว คาเฟ่ ร้านเครื่องดื่ม และธุรกิจอาหารประเภทอื่น ๆ

ร้านที่หลายคนกินเป็นประจำ อาจอยู่ในพอร์ตเดียวกัน

หากลองเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง มีโอกาสไม่น้อยที่จะพบร้านในพอร์ตของ Minor Food หลายร้านตั้งอยู่ไม่ไกลกัน

เริ่มจาก The Pizza Company ร้านพิซซ่าที่อยู่คู่คนไทยมานาน ตามด้วย Swensen’s ร้านไอศกรีมที่หลายครอบครัวเลือกใช้เป็นสถานที่ฉลองวันเกิด และ Sizzler ร้านสเต๊กกับสลัดบาร์ที่หลายคนคุ้นเคย

คนที่ชอบเบอร์เกอร์อาจเลือก Burger King ส่วนสายของหวานมี Dairy Queen คนรักไก่ทอดเกาหลีก็คงรู้จัก Bonchon

หากอยากนั่งดื่มกาแฟก็มี The Coffee Club ขณะที่ตลาดเครื่องดื่มมี GAGA รวมอยู่ในพอร์ตเดียวกันด้วย รายชื่อบนเว็บไซต์ของบริษัทยังมีแบรนด์ในต่างประเทศอีกจำนวนมาก เช่น Thai Express, Sanook Kitchen, Riverside Grilled Fish, Poulet, City Donut, Go-Ang และ Benihana

หลายคนเดินเข้าร้านเหล่านี้มาตลอด แต่อาจไม่เคยสังเกตว่าการดำเนินธุรกิจในบางประเทศเชื่อมโยงกับกลุ่ม Minor Food

แล้ว Minor เป็นเจ้าของร้านทั้งหมดจริงหรือ?

คำตอบคือ “ใช่และไม่ใช่”

Minor Food ไม่ได้ใช้โครงสร้างเดียวกับทุกแบรนด์ แต่มีรูปแบบการดำเนินธุรกิจหลายประเภท

ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ The Pizza Company ซึ่ง Minor Food พัฒนาขึ้นเป็นแบรนด์ของตัวเองและเปิดตัวในปี พ.ศ. 2544

ส่วน Swensen’s เป็นแบรนด์จากสหรัฐอเมริกาที่ Minor Food ได้รับสิทธิ์มาสเตอร์แฟรนไชส์สำหรับดำเนินธุรกิจในหลายประเทศของเอเชียและตะวันออกกลางตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529

กรณีของ Bonchon บริษัทแม่ของ Minor Food ลงทุนซื้อกิจการ Chicken Time ซึ่งเป็นผู้ดำเนินร้าน Bonchon ในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2562 ทำให้ Minor Food เข้ามาบริหารและขยายร้านภายในประเทศ แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นผู้สร้างแบรนด์ Bonchon ขึ้นมาตั้งแต่ต้น

ขณะที่ GAGA ไม่ได้เป็นแบรนด์ที่ Minor Food สร้างขึ้นเอง บริษัทเข้าร่วมลงทุนถือหุ้น 50.1% ใน GAGA Beverages (Thailand) เพื่อร่วมเป็นเจ้าของและดำเนินธุรกิจร้านเครื่องดื่มของแบรนด์นี้

พูดง่าย ๆ คือ คำว่า “แบรนด์ในเครือ” อาจหมายถึงหลายสถานะ ตั้งแต่เป็นเจ้าของแบรนด์โดยตรง ผู้ถือหุ้น ผู้ซื้อกิจการ ผู้ได้รับสิทธิ์แฟรนไชส์ ไปจนถึงผู้บริหารกิจการในบางประเทศ

ทำไมบริษัทเดียวต้องมีร้านหลายแบรนด์?

คำตอบอยู่ที่พฤติกรรมของผู้บริโภค

ไม่มีใครกินพิซซ่าทุกวัน ไม่มีใครกินไอศกรีมทุกมื้อ บางวันเราอยากกินสเต๊ก บางวันอยากกินเบอร์เกอร์ และบางวันอาจต้องการเพียงกาแฟหนึ่งแก้ว

หากบริษัทมีร้านเพียงประเภทเดียว รายได้ก็จะผูกอยู่กับความนิยมของอาหารประเภทนั้น แต่การมีหลายแบรนด์ช่วยให้บริษัทเข้าถึงลูกค้าได้ในหลายช่วงเวลา หลายระดับราคา และหลายโอกาสการกิน

เช้าอาจเริ่มต้นด้วยกาแฟ กลางวันกินพิซซ่า บ่ายดื่มชา เย็นกินสเต๊ก ก่อนกลับบ้านแวะซื้อไอศกรีม

กลยุทธ์ลักษณะนี้เรียกว่า Brand Portfolio หรือการบริหารพอร์ตแบรนด์ ซึ่งช่วยกระจายความเสี่ยงและทำให้บริษัทไม่ต้องพึ่งพาแบรนด์ใดแบรนด์หนึ่งเพียงอย่างเดียว

ร้านในเครือเดียวกันยังแข่งขันกันหรือไม่?

แม้ร้านสองร้านจะอยู่ภายใต้กลุ่มธุรกิจเดียวกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าการแข่งขันจะหายไป

แต่ละแบรนด์ยังต้องแข่งขันกับร้านนอกเครือ รวมถึงดึงดูดลูกค้าตามกลุ่มเป้าหมาย ราคา เมนู และภาพลักษณ์ของตัวเอง บางแบรนด์อาจมีลูกค้าทับซ้อนกัน ขณะที่บางแบรนด์ตอบโจทย์คนละโอกาสอย่างชัดเจน

คนที่ตั้งใจมากินพิซซ่าอาจไม่เปลี่ยนใจไปกินไอศกรีมเพียงเพราะร้านอยู่ในกลุ่มเดียวกัน การมีหลายแบรนด์จึงเป็นการเพิ่มโอกาสให้กลุ่มธุรกิจครอบคลุมความต้องการของลูกค้า มากกว่าการบังคับให้ทุกคนเลือกร้านแบบเดียว

นอกจากนี้ Minor Food ยังเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการเข้าร่วมเป็นแฟรนไชซี หมายความว่าบางสาขาอาจดำเนินงานโดยผู้ลงทุนรายอื่นภายใต้ระบบและมาตรฐานของแบรนด์ รายได้จากบิลของลูกค้าจึงไม่จำเป็นต้องถูกบันทึกเป็นรายได้ของ Minor Food ทั้งจำนวน แต่อาจเกี่ยวข้องกันผ่านค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์ ค่าสิทธิ์ วัตถุดิบ หรือข้อตกลงทางธุรกิจรูปแบบอื่น

เบื้องหลังที่หลายคนไม่เคยสังเกต

ลองจินตนาการถึงวันเสาร์วันหนึ่ง

เริ่มต้นเช้าด้วยกาแฟที่ The Coffee Club เที่ยงกินพิซซ่าที่ The Pizza Company บ่ายแวะซื้อเครื่องดื่มที่ GAGA เย็นกินไก่ทอด Bonchon และปิดท้ายด้วยไอศกรีม Swensen’s

ดูเหมือนเราใช้บริการร้านอาหารถึงห้าแบรนด์ แต่ทั้งห้าแบรนด์ต่างมีความเชื่อมโยงกับพอร์ตธุรกิจของ Minor Food แม้รูปแบบความเป็นเจ้าของและการบริหารจะไม่เหมือนกันทั้งหมด

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนรู้จักชื่อร้านมากกว่าชื่อบริษัทที่อยู่เบื้องหลัง

ครั้งต่อไปที่เดินเข้าห้าง ลองสังเกตร้านอาหารรอบตัวอีกครั้ง คุณอาจกำลังเลือกระหว่างหลายแบรนด์ที่ดูเหมือนเป็นคนละบริษัท แต่เบื้องหลังกลับอยู่ในเครือข่ายธุรกิจเดียวกันมากกว่าที่คิด