จู่ ๆ พนักงานร้านสะดวกซื้อที่ผมแอบชอบเธอกลับมีอะไรแปลก ๆ

จริง ๆ เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นกับผมมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วล่ะ 

 

และผมก็ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับประสบการณ์แบบนี้ว่ามีคนที่เจอแบบผมบ้างหรือเปล่า ซึ่งปรากฏว่าคนอื่น ๆ หรือส่วนใหญ่ก็เจอโมเม้นแบบนี้ไม่ต่างจากผม

 

เวลาที่เราเข้าไปใช้บริการที่ร้านสะดวกซื้อสักที่ ก็มักจะมีพนักงานน่ารัก ๆ สะส่วนใหญ่ และผลก็เป็นไปตามคาดว่าพวกเราจะมีแอบเผลอชอบไปบ้างแหละเนาะ

 

แต่ว่า...เรื่องของผมมันออกจะ ต่างไปนิดหน่อยนะครับ เพราะเธอคนนั้นดูจะมีใจให้ผมเป็นพิเศษและทุกอย่างมันดูลงตัวไปหมด

 

จะว่ายังไงดีล่ะ ผมไม่ได้หลงตัวเองอะไรแบบนั้นนะครับ แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ยิ่งทุกอย่างมันดูง่าย มันก็ยิ่งมีความรู้สึกแปลก ๆ

 

เรื่องมันเกิดอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปใช้บริการ้านสะดวกซื้อตามปกติของผมทุกเย็น 

 

ทุกวันเป็นประจำผมก็มักจะเจอแค่ป้าแก่ ๆ หรือไม่ก็ผู้ชาย แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนไป คือพนักงานที่เดินมาคิดเงินให้ผมที่หน้าเคาน์เตอร์ดันเป็นน้องพนักงานคนหนึ่งหน้าตาหน้ารัก 

 

ถึงผมจะไม่รู้ว่าอายุเท่าไหร่ แต่ผมพอจะเดาได้ว่าเธอน่าจะ 18 ปลาย ๆ ถึง20

 

ด้วยความที่ผมเข้ามาก่อนหน้าไม่เจอเธอคนนี้ แต่ว่าตอนคิดเงินเธอดันโผล่มาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวมันทำให้ผมเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก จนเผลอทำตัวอัมอึ้งไป 

 

บอกเลยว่า แค่เจอครั้งแรก ก็เป็นครั้งแรกที่ผมแต่งตัวไม่ค่อยดีเลย แบบว่าพึ่งอาบน้ำในชุดพร้อมจะนอน 

 

หลังจากคิดเงินเสร็จผมก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม ยังไงส่ะผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะปฏิสัมพันธ์กับใครอยู่แล้ว 

 

ลืมบอกไป ของที่ผมไปซื้อเป็นประจำก็เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นี่แหละครับ ผมชอบดื่มเป็นประจำหลังเลิกงาน มันเหมือนเป็นความสุขของวัยรุ่นวัยทำงานอย่างผม

 

วันนั้นถือเป็นวันที่ชีวิตผมเริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้าง ด้วยรอยยิ้มเป็นเอกลักษณ์ ผมหน้าม้าสีน้ำตาลอ่อน ตัวเล็กๆ จริงๆผมจำรูปร่างทรงผมเธอได้ประมาณนี้ครับ 

 

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า เวลาที่เราคิดถึงหรืออยากนึกถึงใครสักคนมักจะจำใบหน้าไม่ได้ บอกเลยว่าคืนนั้นผมนอนไม่หลับทั้งคืนแม้ว่าจะดื่มไปบ้างแต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ร่างกายที่ทำงานมาตลอดทั้งวันหลับได้ 

 

วันต่อมาในระหว่างที่ผมทำงานไปผมก็นึกถึงเธอคนนั้นไม่หายเลยครับ มันแปลกใช่ไหมล่ะทั้งที่ผมเจอเธอแค่ครั้งเดียวมันทำให้ผมเป็นเอามาก 

 

ผมหวังว่าเย็นนี้ผมจะเจอเธออีก ...ครั้งนี้ผมแต่งตัวดูดีขึ้นมานิดหน่อย สำหรับผมแล้วมันก็น่าจะไม่แย่เท่าไหร่มั้ง ผมหันซ้ายขว้าที่หน้ากระจกจนเกิดคำถามขึ้นมาเหมือนกัน ทำไมผมต้องแต่งตัวส่ะเต็มยศเพื่อไปร้านค้าไม่กี่นาทีและก็กลับห้องกันนะ 

 

ซึ่งแน่นอน ครั้งนี้ผมจะไม่เสียเที่ยวแน่ ๆ ต้องเริ่มบทสนทนาสักครั้งให้ได้...

 

ผมเดินมาหยุดที่ข้าง ๆ ร้านสะดวกซื้อก่อนจะชะโงกหน้ามองหาใครสักคนที่หน้าเคาน์เตอร์

 

"...หาอะไรหรอคะ?"

 

และใช่ครับ เธอโผล่หน้ามาตามเคย แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้แน่นิ่งเหมือนวันก่อน ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อย พร้อมกับตอบกลับเธอไป

 

"...อ๋อ เปล่ามีครับ" และผมก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในร้าน ถึงจะไม่ได้แน่นิ่งอย่างที่ผมบอก แต่พอเอาเข้าจริง พอได้เห็นลอยยิ้มน่ารักแบบนี้ผมเองก็ทำตัวไม่ถูก 

 

ระหว่างที่เลือกเครื่องดื่ม จริงก็ ตั้งใจจะซื้อ leo เหละครับ แต่ผมแค่เกิดคำถามว่า เธอจะมองว่าผมขี้เมาไหม เพราะเธอน่าจะเห็นผมมาซื้อแอลกอฮอล์เป็นวันที่สองแล้ว แต่ก็ 

 

เอาเถอะยังไงเธอก็น่าจะอายุมากกว่า 18 แน่ ๆ ต้องเข้าใจผู้ชายวัยทำงานอย่างผม 

 

ผมยืนคิดเงินหน้าเคาน์เตอร์ตามปกติและเธอก็เป็นคนคิดเงินให้ผม ระหว่างหยิบของต่าง ๆ คิดเงินและใส่ถุง เธอก็เงยหน้ามามองผมเป็นระยะ 

 

และการที่สินค้าที่คิดใกล้จะหมดมันเปรียบเสมือนระยะเวลาสุดท้ายที่ผมจะต้องหาเรื่องพูดกับเธอให้ได้ 

 

แล้ว ผมจะพูดกับเธอเรื่องอะไรล่ะ? ถามชื่อเลยจะดีไหม หรือว่าถามเลิกงานกี่โมงก็ดูจะตรงเกินไป 

 

ผมเองก็ยังมีอีโก้ประมาณหนึ่ง แบบว่าไงดีล่ะ กลัวว่าเธอจะรู้ว่าผมตั้งใจจีบ ..ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยคำพูดอะไรออกไปเธอก็เริ่มพูดกับผมก่อน

 

...ใช่ครับ พูดกับผมเรื่องชำระเงินก่อนจะขอบคุณผม ไม่มีเรื่องอื่นเลย และผมก็ต้องเดินออกมาด้วยอาการเซ็งๆนิดหน่อย 

 

แต่ว่า...หลังจากคืนนี้จะมีบางอย่าง ที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล 

 

ผมเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อและเดินไปเรื่อย ๆ ตามถนนที่ผมเดินเป็นประจำ ท้องฟ้าตอนนี้เริ่มมืดมาก หลายคนคงกลัวความมืดและถ้าพูดกันตามตรงถนนเส้นนี้ค่อนข้างเปลี่ยวพอสมควร แต่ผมเองก็ยังใช้เป็นทางลัดเพื่อเดินมาซื้อของ 

 

ด้วยความที่เซ็งเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ทำให้ผมอยากดื่มแอลกอฮอล์เต็มทีถ้าให้รอไปถึงห้องพักผมคงรอไม่ไหว ผมดึงขวดเบียออกจากถุงก่อนจะเปิดฝาออกด้วยขวดเบียอีกขวดก่อนจะยกดื่มมันตรงนั้น 

 

ผมดื่มไปแล้วเดินไปตามทาง รู้ตัวอีกทีผมก็เดินมานั่งพักที่ศาลาข้างทาง บอกตามตรง ผมชอบบรรยากาศในตอนนี้มาก ถึงจะเงียบเหงาไปหน่อย แต่สำหรับผมมันรู้สึกดีมากๆ ...

 

ผมนั่งไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่ผมรู้สึกตัวเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาสะกิดผม แสงข้างทางพอทำให้ผมมองออกได้บ้างว่าชุดของเธอคือชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อแน่ๆ

 

ผมเงยหน้ามองเธอ และใช่ครับ เป็นเธอคนนั้นจริง ๆ แต่มันเหมือนฝันไปเลยครับ ไม่คิดว่าเธอจะมายืนอยู่ตรงหน้าผม ไม่สิ นี่มันคือเธอจริงๆ และผมไม่ได้ฝันไป     

 

แต่ว่า..ไม่สิครับ มันไม่มีเหตุผลเลยที่เธอจะพักอยู่แถวนี้ หรือถ้าพักแถวนี้จริง ๆ เธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงมาทักผมในสถานที่เวลาแบบนี้

 

แต่ช่างเถอะ แค่ฟังเธอพูดสักหน่อยก็อาจจะฟังขึ้นมาก็ได้ 

 

"...นาย ชื่ออะไร?"

 

ในตอนนั้นผมก็ยังไม่ส่างเมาสักเท่าไหร่ เลยไม่มีคำถามหรือข้อสงสัยมากมาย ผมเลยตอบเธอกลับไป

 

"..ชื่อxครับ" เป็นชื่อสมมุติของผมเองครับ 

 

"..งั้นหรอคะ เราชื่อ c"

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนรู้จักชื่อของกันและกัน แถมยังได้ใกล้ชิดกันมาก 

 

แต่ว่า คำพูดต่อไปนี้ของเธอจะเริ่มทำผมรู้สึกอึดอัด

 

 เธอเริ่มก้มหน้าลงเล็กน้อยและเริ่มพูดกับผมเบาลง แบบว่าผ่อนเสียงลงแบบกล้า ๆ กลัวๆที่จะพูดกับผมเป็นครั้งที่สอง 

 

"ชอบเราหรอ"

 

...ผมเริ่มที่จะฟังได้ชัดเจน

 

ผมไม่อยากเชื่อว่าเธอจะถามผมออกมาตรง ๆ แบบนี้ และผมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองจริง ๆ 

 

ถึงขั้นนี้แล้ว ผมไม่อยากปิดบังอะไรอีก เขาว่าคนเมาไม่โกหก แต่บอกตามตรง แค่เธอถามผมคำนี้ผมก็เริ่มส่างเมาแล้วแหละครับ

 

"...ก็ ชอบแหละ ไม่คิดว่าเธอจะ"

 

ไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยคเธอก็พูดต่อมาทันที 

 

"...งั้นนายมีเงินไหม"

 

"นอนกับเราได้นะ"

 

ตอนแรกแค่ส่าง ๆ ตอนนี้ผมหายเมาเลยครับ ผมได้แต่อึ้งกับคำพูดของเธอ แต่ดูแล้วเธอน่าจะพูดแบบนั้นจริง ๆ ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงเหมือนกัน 

 

ดึกมากแล้วเดี๋ยวไว้ผมมาเขียนต่อนะครับ --