เรื่องของเรา

 เคยหาคำตอบกับคำถามนี้มานาน.....แล้วทุกคนล่ะ....คิดยังงัยกับคำถามนี้? ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ เอาจริงเป็นแค่เพราะบางคนนะ เพราะเราเคยผ่านจุดนั้นมากับตัวเองเลย  กับมาเจอคำนี้  ( ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ) ขนาดเห็นทางที่ดีกว่า เรายังต้องเดินเข้ามาในทางที่ มีใครสักคนกำหนดไว้  เส้นทางที่ถูกเลอกให้เดิน หรือทางเดินที่เรากำหนดเอง มันอาตจริงครึ่งไม่จริงครึ่งเพราะเราไม่ได้โตมาอยู่อย่างคนที่มี หรือพ่อแม่สร้างรากฐานไว้ให้ แต่ชีวิตของเราต้องเดินอยู่เพียงลำพัง ตั้งแต่เรียนจบ ม.3 ชีวิตขาดเสาหลักคือพ่อ มีแค่แม่ต้องหาเงินให้เรา ทั้งๆที่เราไม่เคยเห็นแม่ทำงานเลยสักครั้งตั้งแต่จำความได้ งานแรก หนักเลย เป็นจับกังแบกหาม สิ่งที่แย่คือแม่กับมี ครอบครัวใหม่ในตอนนั้น แม่ต้องไปทำงานที่อื่น เราต้องอยู่บ้านคนเดี๋ยว เลยต้องออกมาอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่ทางเดินของเรามันยังมีแสงสว่างคือ เพื่อน เราทำงานโรงงานตั้งแต่อายุ 16 ปี เข้าทำงาน ปั๊มน้ำมันตอนอายุ 17 ปี ใช้ชีวิตกับเพื่อน ผิดบ้างถูกบ้างปะปนกันไป ตั้งแต่เลือกที่จะอยู่แบบนี้เราไม่เคยหันไปหาแม่และทำให้แม่ต้องลำบากใจกับตัวเราเลยเรามีปัญหาเราแก้คนเดี๋ยว เราต้องใช้ชีวิตแบบเลื่อนลอยในช่วงนี้น ทั้งๆที่เราก้อไม่เคยลำบากเช่นกันถูกพ่อเลี้ยงดูแบบตามจัยทุกอย่าง สุดท้ายแล้วท่านไม่อยู่เราเหมือน คนที่ถูกทิ้งในป่าที่ลึกที่สุด มันหาทางออกไม่เจอ ทั้งกัวทั้งเขวขวางไม่เหลือใคร เราเรียนจบ ! ม.3 ได้เรียนต่อ วิทยาลัย การอาชีพอยู่เกือบปี ต้องออกเพราะสงสารแม่ที่ต้องหาเงินส่งเราเรียน ทั้งๆ ที่เราไม่ได้อยากทิ้งการเรียนเลย เพราะด้วยหลายเหตุหลายผล (เราอยากเป็นคนที่ดีนะ) แต่ทางของเรามันไม่ได้ดีและสวยงามอย่างที่คิด เพราะด้วยความ ไม่มี ....และความอยากมี ความรู้ที่น้อยอายุที่ไปไหนไม่มีใครจะรับเข้าทำงาน....พอมีคนเข้ามาช่วย แต่ ....ต้องแรก.....และจะได้มีชีวิตต่อไป    ผู้ชายคนแรกที่ใช้ชีวิตร่วมด้วย เป็นวัยรุ่นที่มีเงิน และมีเมียมีลูก แล้วเค้าเข้ามาในชีวิตของเราพร้อมยื่น สิ่งผิดกฎหมายมาให้ ให้แค่รองใช้ มันง่ายมากที่จะติดมัน และทำให้เราหลงไหลไปกับสิ่งมั่วเมานั้น ด้วยความที่ไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้เลยต้องทนเพราะเราเลือกไม่ได้.... อยากอ่านต่อ กดติดตามกดแชร์เรื่องราวชีวิตที่ถูกลิขิตไว้แล้วด้วยนะค่ะ