เมื่อนักธุรกิจเมืองนิวยอร์กหันมาจับขวานตัดไม้คลายเครียดวันหยุด

ช่วงนี้ได้อ่านข่าวที่แปลกตาน่าสนใจเกี่ยวกับเทรนด์การพักผ่อนของเหล่าบรรดาผู้บริหารและคนทำงานในนิวยอร์กซิตี้ครับ เห็นว่าวันหยุดสุดสัปดาห์แทนที่จะไปเข้าสปาหรูหราหรือออกไปตีกอล์ฟเหมือนเมื่อก่อน หลายคนเลือกที่จะขับรถไกลออกไปถึงในป่าลึกเพื่อไปเข้า

คอร์สฝึกตัดไม้และเลื่อยซุงกันอย่างจริงจัง ฟังดูแล้วอาจจะรู้สึกแปลกใจอยู่สักหน่อยว่าคนที่วันจันทร์ถึงศุกร์ต้องนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำงานกับตัวเลขงบการเงินหรือกราฟหุ้นเครียดๆ พอถึงวันหยุดกลับเลือกไปทำงานใช้แรงงานที่เหนื่อยและเสี่ยงบาดเจ็บแบบนั้น

ทำไมกัน ความน่าสนใจของเรื่องนี้มันอยู่ที่เหตุผลเบื้องหลังของแต่ละคนนี่แหละครับ บางคนให้เหตุผลว่าตอนที่เขากำลังยกขวานขึ้นแล้วฟันลงไปที่ท่อนไม้นั้น มันทำให้เขาสามารถปิดสมองจากเรื่องงานได้สนิทที่สุด เพราะถ้ามัวแต่เหม่อคิดเรื่องอีเมลหรือโปรเจกต์ที่

ยังไม่จบ ก็อาจจะพลาดจนขวานพลาดเป้าหรือทำให้อุปกรณ์เสียหายได้ การจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ในมือตรงหน้าในวินาทีนั้นเลยกลายเป็นการฝึกสติที่เข้มข้นมากแบบที่การนั่งสมาธิเฉยๆ อาจจะให้ไม่ได้ ในขณะที่บางคนก็บอกว่าเขาแค่โหยหาความรู้สึกของการสร้างอะไรบาง

อย่างที่สำเร็จออกมาเป็นชิ้นเป็นอัน ตั้งแต่เริ่มจากก้อนไม้ดิบๆ จนกลายเป็นกองฟืนหรือแผ่นไม้ที่ใช้งานได้จริง มันให้ความรู้สึกภาคภูมิใจที่จับต้องได้มากกว่าความสำเร็จจากตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่บางทีก็ดูเป็นนามธรรมเกินไปสำหรับพวกเขา ฝ่ายคนที่มอง

ต่างออกไปก็ตั้งข้อสังเกตว่ามันจะเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุหรือเปล่า เพราะถ้างานที่ทำมันเครียดจนต้องหาทางระบายแบบนี้ ก็อาจจะเป็นสัญญาณว่าควรเปลี่ยนวิธีการทำงานไปเลยดีกว่าการหาทางผ่อนคลายที่ดูสุดโต่งแบบนี้ แถมยังมองไปถึงเรื่องความปลอดภัยว่าคนใน

เมืองที่ไม่คุ้นเคยกับการใช้เครื่องมือเลื่อยไม้ อาจจะได้รับอันตรายได้ง่ายๆ แต่ก็มีอีกกลุ่มที่มองข้ามเรื่องพวกนั้นไปเลย เขารู้สึกว่าการได้เหงื่อ ได้สัมผัสกลิ่นป่า กลิ่นน้ำมันเลื่อย และความเงียบสงบที่ไม่มีเสียงแตรรถเมืองกรุง มันเป็นการชาร์จพลังงาน

ที่หาไม่ได้จากที่ไหน เป็นการใช้ชีวิตที่หลุดจากกรอบของสังคมเมืองไปชั่วคราว หลายคนที่ลองแล้วต่างก็บอกว่าหลังจากกลับมาทำงานในวันจันทร์ พวกเขารู้สึกเหมือนสมองถูกล้างทำความสะอาดใหม่ และมีสมาธิกับการจัดการปัญหาที่โถมเข้ามาได้ดีขึ้น เห็นเรื่องราวแบบนี้

แล้วก็ได้แต่นั่งคิดว่าจริงๆ แล้วคนเราก็มีวิธีจัดการกับความกดดันในชีวิตที่ต่างกันออกไป บางคนใช้วิธีที่ดูนุ่มนวล บางคนใช้วิธีที่ดิบและจริงจัง แต่มันก็ไม่มีผิดมีถูก ตราบใดที่ผลลัพธ์คือการช่วยให้เรายังคงรักษาสมดุลชีวิตและเดินหน้าต่อได้ในโลกที่หมุนไว

แบบนี้ได้โดยไม่ล้มไปเสียก่อน ก็นับว่าเป็นเรื่องดีที่แต่ละคนจะได้ลองหาทางออกในแบบของตัวเองดูบ้างเหมือนกัน ไม่แน่ว่าถ้าเราลองหาอะไรที่แตกต่างจากกิจวัตรเดิมๆ มาทำบ้าง ก็อาจจะค้นพบความสนุกระหว่างทางที่เราลืมไปแล้วก็ได้