ทุกคนล้วนมีเหตุผล...ตอนที่ตัวเองทำผิด

เวลาคนอื่นทำผิด

เรามักเรียกมันว่า

"ข้ออ้าง"

แต่พอเป็นตัวเอง

เรากลับเรียกสิ่งเดียวกันว่า

"เหตุผล"

น่าแปลกดี...

คำพูดประโยคเดียวกัน

พอเปลี่ยนคนพูด

ความหมายก็เปลี่ยนตาม

คนที่มาสาย...มักบอกว่ารถติด

แต่ถ้าคนอื่นมาสายดันกลับคิดว่า

เขาไม่เห็นความสำคัญของเวลา

คนที่ตอบข้อความช้า

มักบอกว่ายุ่ง

แต่ถ้าเป็นเราที่รอ

เราจะเริ่มคิดไปไกล

ว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุย

คนที่พูดแรงใส่เรา

เราจำได้เป็นปี

แต่วันที่เราพูดแรงใส่ใคร

เรามักอธิบายว่า

วันนั้นอารมณ์ไม่ดี

ทั้งที่คำพูด

มันเจ็บเท่าเดิม...ไม่ว่าจะออกจากปากใคร

ฉันเคยอ่านประโยคหนึ่ง

ที่จำไม่ได้แล้วว่าอ่านจากไหน

เขาบอกว่า

มนุษย์ชอบตัดสินคนอื่นจาก "การกระทำ"

แต่ตัดสินตัวเองจาก "เจตนา"

เรารู้ว่า...เราตั้งใจดี

เรารู้ว่า...เราไม่ได้อยากทำร้ายใคร

เรารู้ว่า...ตอนนั้นมีเหตุผลอะไร

แต่เราไม่เคยรู้...ว่าคนตรงหน้า

ก็อาจมีเหตุผลของเขาเหมือนกัน

ต่างกันแค่...เราไม่ได้ยืนอยู่ในรองเท้าคู่นั้น

หลายครั้ง...ความสัมพันธ์ไม่ได้พัง

เพราะใครเลวกว่าใคร

แต่มันพัง...

เพราะทุกคนกำลังเป็นทนายให้ตัวเอง

ไม่มีใครอยากเป็นจำเลย

ทุกคนยกหลักฐาน

ทุกคนอธิบาย

ทุกคนบอกว่า

"ถ้าเธอเป็นฉัน เธอก็คงทำเหมือนกัน"

แต่กลับไม่มีใคร

ลองเป็นคนฟัง

โดยไม่รีบหาคำแก้ตัว

ยิ่งโตขึ้น...ฉันยิ่งรู้ว่า

การยอมรับว่าตัวเองผิด

เป็นเรื่องยาก

เพราะเราต้องยอมรับว่า

ภาพของคนดี

ที่เราสร้างไว้ในใจ

มีรอยร้าวเหมือนกัน

เราอยากเป็นคนดี

จนบางครั้ง

เผลอปกป้องตัวเอง

มากกว่าปกป้องความจริง

เราหยิบเหตุผลขึ้นมา

ปะรอยแตก...ทีละนิด...ทีละนิด

จนลืมไปว่า คำว่า "ขอโทษ"

อาจซ่อมได้ดีกว่า

เหตุผลยาว ๆ หลายหน้ากระดาษ

ฉันไม่ได้เชื่อว่า

คนเราต้องสมบูรณ์แบบ

เพราะสุดท้าย

ทุกคนต่างเคยพูดผิด

คิดผิด ตัดสินใจผิด กันทั้งนั้น

แต่สิ่งหนึ่ง

ที่น่าเคารพเสมอ

คือคนที่กล้ายอมรับว่า

"ครั้งนี้...ฉันผิดจริง"

โดยไม่รีบเติมคำว่า "แต่..." มาต่อท้าย

บางครั้ง ... คำว่า "แต่"

ก็ทำให้คำขอโทษ

เบาลงกว่าที่ควร

ทุกคนมีเหตุผล

ตอนที่ตัวเองทำผิด

เหมือนกันหมด

แต่คนที่เติบโต

อาจไม่ใช่คนที่มีเหตุผลดีที่สุด

แต่ป็นคนที่กล้าวางเหตุผลลงชั่วคราว

แล้วมองความผิดของตัวเอง

ด้วยสายตาเดียวกับที่เคยมองคนอื่น

เพราะเมื่อวันนั้นมาถึง

เราจะเข้าใจว่า

การให้อภัยตัวเอง

ไม่ใช่การหาข้ออ้างให้ตัวเอง

แต่คือการยอมรับความจริง

เรียนรู้จากมัน

และไม่ปล่อยให้ ความผิดครั้งเดิม

กลายเป็นนิสัยที่เราคอยปกป้อง

ด้วยคำว่า "เหตุผล" ไปตลอดชีวิต