ทำไม ต้องเกษียณ ในวัยอายุ 60 ปี

แนวคิดเรื่องการเกษียณอายุที่ 60 ปี ไม่ใช่ตัวเลขที่ถูกกำหนดขึ้นมาลอยๆ แต่มีที่มาจากปัจจัยทางประวัติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และชีววิทยาปนๆ กันครับ โดยสามารถสรุปสาเหตุหลักๆ ได้ดังนี้

รากฐานทางประวัติศาสตร์และระบบประกันสังคม

 จุดเริ่มต้นจากเยอรมนี ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ปี ค.ศ. 1889 นายกรัฐมนตรี ออตโต ฟอน บิสมาร์ก ของเยอรมนี ได้คิดค้นระบบบำนาญแห่งแรกของโลกขึ้น โดยเริ่มแรกกำหนดอายุเกษียณไว้ที่ 70 ปี ก่อนจะปรับลดลงมาเหลือ 65 ปีในเวลาต่อมา

 การส่งต่อแนวคิด เมื่อประเทศอื่นๆ ทั่วโลก รวมถึงประเทศไทย เริ่มจัดตั้งระบบบำนาญและประกันสังคมของตัวเอง จึงได้นำตัวเลขช่วง 60–65 ปีนี้มาใช้เป็นเกณฑ์มาตรฐานในการคำนวณเงินสะสมและการจ่ายสิทธิประโยชน์

สภาพทางชีววิทยาและสุขภาพ

 การเสื่อมถอยของร่างกาย ในอดีต ช่วงอายุ 60 ปีเป็นวัยที่ร่างกายส่วนใหญ่เริ่มเผชิญกับความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา ความกระฉับกระเฉง ความทนทานในการทำงานหนัก โดยเฉพาะงานที่ต้องใช้แรงงาน เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด

 อายุขัยเฉลี่ยในอดีต เมื่อหลายสิบปีก่อน อายุขัยเฉลี่ยของประชากรโลกไม่ได้สูงเท่าปัจจุบัน คนส่วนใหญ่อาจมีชีวิตอยู่หลังเกษียณเพียงไม่กี่ปี ตัวเลข 60 ปีจึงถือเป็นจุดที่เหมาะสมที่คนทำงานจะได้พักผ่อนก่อนบั้นปลายชีวิต

กลไกทางเศรษฐกิจและการตลาดแรงงาน

 เปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ การกำหนดอายุเกษียณช่วยให้เกิดการผลัดใบในองค์กร ทำให้แรงงานรุ่นใหม่ที่มีทักษะใหม่ๆ มีโอกาสก้าวขึ้นมาทดแทนตำแหน่งงานเดิม เกิดการหมุนเวียนในตลาดแรงงาน

 การบริหารต้นทุนขององค์กร พนักงานที่ทำงานมานานมักจะมีเงินเดือนและสวัสดิการที่สูงขึ้นเรื่อยๆ การเกษียณอายุช่วยให้องค์กรสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายด้านบุคลากรได้ดียิ่งขึ้น

มุมมองที่กำลังเปลี่ยนไปในปัจจุบัน

ในยุคนี้ ตัวเลข 60 ปีเริ่มถูกตั้งคำถามมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะการแพทย์ที่ดีขึ้นทำให้คนอายุ 60 ปียังแข็งแรงและมีไฟในการทำงานอยู่มาก ประกอบกับปัญหาสังคมสูงวัย Aging Society ทำให้หลายประเทศ รวมถึงไทย เริ่มมีการขยายอายุเกษียณในบางสายงาน เช่น ข้าราชการบางกลุ่ม หรือภาคเอกชน ไปเป็น 63 หรือ 65 ปี เพื่อลดปัญหาการขาดแคลนแรงงานและวิกฤติต้นทุนระบบบำนาญ