อิโมจิหัวแม่มือกับความหายนะในแชตกลุ่มงาน

เคยไหมที่ส่งอิโมจินิ้วโป้งให้หัวหน้าแล้วใจหายวาบหลังจากกดส่งไป พอกดไปแล้วก็นั่งนึกว่าเขาจะเข้าใจว่าเรารับทราบแล้ว หรือเข้าใจว่าเราอนุมัติให้เดินหน้าต่องานชิ้นนั้นแล้วกันแน่ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ดู

เหมือนไม่น่าจะเกิดปัญหาใหญ่โตอะไร แต่หลายครั้งความเข้าใจผิดเรื่องความหมายของสัญลักษณ์ง่ายๆ แบบนี้กลับกลายเป็นต้นเหตุให้เกิดความผิดพลาดในงานที่ใหญ่เกินคาดคิด การสื่อสารผ่านแชตกลายเป็นวิถีชีวิตคน

ทํางานในทุกวันนี้ เราพิมพ์คุยกันเร็วกว่าพูด และบางครั้งเราก็รีบส่งสติกเกอร์หรืออิโมจิเพื่อความรวดเร็วจนลืมไปว่าปลายทางอาจตีความไปคนละเรื่องกับที่เราตั้งใจไว้ สถานการณ์ที่บ่อยที่สุดคือการส่งแทนคํา

ว่า โอเค หรือรับทราบ ในมุมของผู้ส่งมันคือการบอกว่าผมเห็นข้อความแล้วนะ แต่ในมุมของผู้รับบางคนโดยเฉพาะหัวหน้าหรือคนที่ต้องตัดสินใจ มันอาจตีความได้ว่าคุณตกลงรับผิดชอบงานนั้นแล้ว หรือผ่านตัวเลขยอดขาย

ที่เสนอไปแล้ว ทั้งที่จริงๆ คุณแค่คลิกเพราะสะดวกดี นี่คือช่องว่างที่น่ากลัวมากของวัฒนธรรมแชตในที่ทํางาน สิ่งที่ควรทําไม่ใช่การเลิกใช้โซเชียลมีเดียในงาน แต่มันคือการสร้างกติกาหรือกรอบความเข้าใจร่วม

กันในทีมเล็กๆ ของเราให้ชัดเจนขึ้น ลองนั่งคุยกับเพื่อนร่วมงานหรือหัวหน้าดูว่า สัญลักษณ์ไหนใช้แทนอะไร ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราจะบอกว่าทราบแล้วให้ใช้อิโมจิรูปอะไร หรือถ้าจะบอกว่าเห็นด้วยให้ใช้อะไรที่

แตกต่างกันไป การมีรหัสลับที่เข้าใจตรงกันเพียงไม่กี่อย่างนี้จะช่วยลดความผิดพลาดได้มหาศาล อีกมุมหนึ่งที่ต้องใส่ใจคือเรื่องระดับของความสําคัญ ถ้าเป็นเรื่องงานที่มีมูลค่าสูงหรืองานที่เกี่ยวข้องกับ

ลูกค้าสําคัญ การใช้เพียงอิโมจิอาจจะไม่เพียงพอ ลองเปลี่ยนเป็นการพิมพ์ยืนยันสั้นๆ ว่า รับทราบครับ เดี๋ยวผมดําเนินการต่อให้ หรือ ได้รับข้อมูลแล้ว ขอตรวจสอบรายละเอียดก่อนอนุมัติ เพียงแค่การพิมพ์ข้อความ

สั้นๆ ต่อท้ายสติกเกอร์เพียงนิดเดียว ก็ช่วยป้องกันปัญหาการสื่อสารผิดพลาดไปได้มากจริงๆ เราอยู่ในยุคที่ความเร็วสําคัญ แต่ความถูกต้องชัดเจนก็ยังคงเป็นหัวใจของการทํางาน อย่าให้ความสะดวกสบายของปลายนิ้ว

กลายเป็นศัตรูที่ทําให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตโดยไม่จําเป็น เราทุกคนล้วนต้องการงานที่ราบรื่นและลดการทะเลาะเบาะแว้งจากความเข้าใจผิด สละเวลาสร้างมาตรฐานการคุยในแชตกันอีกสักนิด เพื่อให้การทํางานในแต่ละวัน

เป็นไปด้วยความสบายใจของทุกฝ่าย ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าตกลงตกลงหรือไม่ตกลงกันแน่ สุดท้ายแล้วการสื่อสารที่ดีไม่ได้อยู่ที่เครื่องมือ แต่อยู่ที่ความใส่ใจว่าเราจะทําอย่างไรให้คนรับเข้าใจในสิ่งที่เราพยายาม

จะสื่อสารจริงๆ ให้ตรงใจกันที่สุดมากกว่า