แมวเฝ้าร้านของชําเป็นพนักงานที่จ้างงานได้คุ้มค่าจริงไหม

เวลาเราเดินเข้าร้านขายของชําเก่าแก่ในย่านชุมชนหรือตามต่างจังหวัด บางครั้งภาพที่เราคุ้นตาคือเจ้าของร้านนั่งคอยลูกค้าพร้อมกับเพื่อนสี่ขาที่นอนพาดพุงอยู่บนเคาน์เตอร์บ้าง หรือไม่ก็เดินตรวจตราไปตามชั้นวางสินค้าจนคนซื้ออดไม่ได้ที่จะต้องหยุดทักทาย การ

ที่ร้านค้าแบบดั้งเดิมมักจะมีแมวอยู่ด้วยกลายเป็นเรื่องปกติจนกลายเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของร้านไปแล้ว หลายคนอาจจะตั้งข้อสังเกตว่าเจ้าเหมียวพวกนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของร้านได้ยังไงและมีหน้าที่อะไรกันแน่ บ้างก็มองว่าเป็นแค่สัตว์เลี้ยงแก้เหงาของเจ้าของ

ร้าน หรือบางคนก็คิดไปไกลว่าเป็นผู้ช่วยที่คอยกําจัดหนูแมลงที่มักจะมากวนใจสินค้าในร้านค้าประเภทนี้ การมีแมวอยู่หน้าร้านในมุมหนึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วยตัวจิ๋วที่คอยดูแลความเรียบร้อยได้ดีไม่น้อย เพราะในร้านขายของชําที่เต็มไปด้วยข้าวสารอาหารแห้ง

กลิ่นหอมของขนมขบเคี้ยวอาจดึงดูดผู้ไม่ได้รับเชิญอย่างหนูหรือแมลงสาบได้ง่าย การมีแมวประจําร้านสักตัวอาจจะเป็นวิธีธรรมชาติที่ช่วยคุมจํานวนประชากรสัตว์เหล่านี้ให้ลดลงได้โดยไม่ต้องพึ่งสารเคมีที่อาจเป็นอันตรายต่อสินค้าโดยตรง ซึ่งจุดนี้เองที่พ่อค้าแม่ค้า

หลายคนน่าจะเห็นตรงกันว่าเป็นประโยชน์ที่จับต้องได้จริงมากกว่าแค่ความน่ารัก แต่อีกมุมหนึ่งคนที่ไม่ได้เลี้ยงแมวหรืออาจจะมีปัญหาเรื่องภูมิแพ้เวลาเดินเข้าไปซื้อของแล้วเจอขนแมวฟุ้งกระจายก็อาจจะมีความรู้สึกที่ต่างออกไป การมีสัตว์เลี้ยงอยู่ในพื้นที่ขาย

สินค้าสําหรับบางคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องที่ไม่ถูกสุขลักษณะเท่าที่ควร โดยเฉพาะถ้าแมวเดินป้วนเปี้ยนบนเคาน์เตอร์ที่วางของกิน บางคนอาจจะรู้สึกเกร็งๆ เวลาต้องหยิบสินค้าใกล้ๆ กับบริเวณที่แมวนอนอยู่ หรือกลัวว่าจะมีเศษขนติดไปกับของที่ซื้อมา ซึ่งความรู้สึก

นี้ก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้และเป็นสิทธิ์ของผู้บริโภคที่จะกังวลในเรื่องความสะอาดของสินค้าที่นํากลับไปทานที่บ้าน ความเห็นเรื่องนี้ดูจะแบ่งออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ฝั่งที่มองว่ามันเป็นวิถีชีวิตดั้งเดิมที่อยู่คู่กับร้านค้าชุมชนไทยมานานก็มักจะมองข้าม

เรื่องจุกจิกเล็กน้อยเหล่านี้ไป และมองว่าการมีแมวเป็นเรื่องของความผูกพันและเป็นสีสันที่ทําให้ร้านดูเป็นกันเองมากขึ้น แทนที่จะเป็นร้านค้าที่ดูแห้งแล้งและเป็นทางการจนเกินไป ขณะที่อีกฝั่งที่ให้ความสําคัญกับมาตรฐานความสะอาดอย่างเคร่งครัดก็อาจจะมองว่า

ถึงแม้จะเข้าใจความน่ารักของมัน แต่พื้นที่ขายของควรแยกส่วนออกจากพื้นที่เลี้ยงสัตว์เพื่อความสบายใจของลูกค้าทุกคน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วร้านขายของชําหลายแห่งในปัจจุบันก็เริ่มปรับตัวโดยการทําพื้นที่ให้แมวอยู่เป็นสัดส่วนมากขึ้นเพื่อให้คนรักแมวได้ทักทาย

ส่วนคนที่ไม่สะดวกก็ยังเดินซื้อของได้โดยไม่กังวล การจะบอกว่าแมวจําเป็นหรือไม่จําเป็นต่อร้านขายของชําดูจะเป็นเรื่องที่ตัดสินยาก เพราะทุกร้านมีบริบทที่ต่างกันออกไป ทั้งตัวร้านเองและตัวลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามา บางคนอาจจะตั้งใจแวะมาเพราะอยากเล่นกับแมว

ด้วยซ้ํา ในขณะที่บางคนก็อาจจะเลือกเดินผ่านร้านที่มีแมวไปเข้ามินิมาร์ทที่มีมาตรฐานปิดตายแทน เรื่องนี้จึงอาจไม่ใช่เรื่องของการหาคําตอบที่ถูกต้องที่สุด แต่เป็นเรื่องของการปรับจูนกันระหว่างวัฒนธรรมการค้าแบบชุมชนกับมาตรฐานความปลอดภัยที่ผู้คนในสมัยนี้

ให้ความสําคัญมากขึ้นเรื่อยๆ น่าสนใจว่าเพื่อนๆ ที่เดินซื้อของชําเป็นประจํามีความเห็นอย่างไรบ้าง กับแมวเฝ้าร้านเหล่านี้คิดว่ามันคือความน่ารักที่เติมเต็มเสน่ห์ของร้าน หรือว่าอยากให้มีการจัดระเบียบให้ชัดเจนกว่านี้เพื่อสุขอนามัยที่ดีมากกว่าครับ