ทําไมการวิ่งหนีหมีถึงเป็นความคิดที่อันตรายและวิธีเอาตัวรอดที่ถูกต้อง

การเดินป่าท่องเที่ยวในพื้นที่ที่มีสัตว์ป่าโดยเฉพาะหมีเป็นกิจกรรมที่มอบประสบการณ์ใกล้ชิดธรรมชาติ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเสี่ยงที่น้อยคนจะเตรียมตัวรับมือ

เหตุผลสําคัญที่ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์ป่ามักเน้นย้ําอยู่เสมอคือการห้ามวิ่งหนีเมื่อเผชิญหน้ากับหมี ไม่ว่าจะเป็นหมีสีน้ําตาลหรือหมีดํา เพราะสัญชาตญาณสัตว์นักล่าของพวกมันจะกระตุ้นให้เกิดการไล่ล่าทันที

การวิ่งเป็นการเลียนแบบพฤติกรรมเหยื่อตามธรรมชาติของสัตว์ป่า ซึ่งทําให้หมีมองเราเป็นผู้ถูกล่าและจะวิ่งไล่ตามด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์หลายเท่าตัว หมีสามารถทําความเร็วได้สูงมากแม้จะเป็นพื้นที่ขรุขระหรือลาดชัน

การตัดสินใจวิ่งจึงมักจบลงด้วยการถูกไล่ตามและการเผชิญหน้าในระยะประชิดที่อันตรายกว่าเดิม สิ่งแรกที่ควรทําเมื่อพบหมีคือการตั้งสติ พยายามรักษาความสงบและประเมินสถานการณ์

ห้ามละสายตาจากหมีแต่ไม่ควรจ้องตาเขม็งเพราะหมีอาจมองว่าเป็นพฤติกรรมท้าทาย การพูดด้วยน้ําเสียงที่ราบเรียบและต่ําจะช่วยให้หมีรับรู้ว่าเราเป็นมนุษย์ไม่ใช่อาหารหรือภัยคุกคาม จากนั้นให้ค่อยๆ ถอยหลังช้าๆ

โดยไม่หันหลังให้จนกว่าจะมั่นใจว่าห่างจากระยะปลอดภัยแล้ว สถานการณ์การรับมือจะแตกต่างกันไปตามสายพันธุ์ของหมี หากเป็นหมีสีน้ําตาลหรือหมีกริซลีที่เข้าจู่โจม การแกล้งตายเป็นวิธีที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด

โดยให้ใช้วิธีนอนคว่ํา ประสานมือไว้ที่ท้ายทอยเพื่อปกป้องคอและลําคอ กางขาออกเพื่อไม่ให้หมีพลิกตัวได้ง่าย การอยู่นิ่งๆ จะช่วยให้หมีรู้สึกว่าเราไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไปและมักจะเดินจากไปเอง

ส่วนกรณีหมอดําหากเกิดการจู่โจม การแกล้งตายอาจไม่ได้ผลดีเท่ากับการต่อสู้กลับด้วยทุกสิ่งที่หาได้รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นกิ่งไม้ หิน หรืออุปกรณ์เดินป่า เพื่อให้หมีเข้าใจว่าเราไม่ใช่เหยื่อที่ล่าได้ง่าย

การทําความเข้าใจพฤติกรรมและสปีชีส์ของสัตว์ในพื้นที่นั้นๆ ก่อนเริ่มออกเดินทางจึงมีความสําคัญสูงสุด การเรียนรู้วิธีป้องกันตัวขั้นพื้นฐานและการปฏิบัติตามกฎของอุทยานอย่างเคร่งครัดคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด

เพราะเป้าหมายของการเที่ยวป่าคือการกลับออกมาอย่างปลอดภัยพร้อมความทรงจําที่ดี ไม่ใช่การวัดดวงกับสัตว์ที่เป็นเจ้าถิ่น

nps.

htm เพื่อเตรียมความพร้อมให้มากที่สุดก่อนการเดินทางครั้งถัดไป