เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายคนเราถ้าต้องไปอยู่ในอวกาศโดยไม่มีชุดป้องกัน

เวลาดูหนังไซไฟเรามักจะเห็นตัวละครกระเด็นออกไปนอกยานอวกาศพร้อมกับแสดงอาการตัวแตกหรือตัวระเบิดทันที ซึ่งจริงๆ แล้วชีวิตจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น

หลายคนอาจสงสัยว่าการไปยืนอยู่ในอวกาศแบบตัวเปล่าโดยไม่มีชุดอวกาศช่วยชีวิต จะเกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัวขนาดไหน ร่างกายมนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รับมือกับสภาวะสุญญากาศ

แต่ในขณะเดียวกันร่างกายเราก็มีความยืดหยุ่นสูงกว่าที่คิดในระดับหนึ่งอยู่เหมือนกัน

สิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นทันทีเมื่อหลุดออกไปในสุญญากาศคือการสูญเสียความดันอากาศรอบตัว ส่งผลให้อากาศและก๊าซในร่างกายพยายามขยายตัวออกมา โดยเฉพาะในปอด หากเรากลั้นหายใจไว้

อากาศในปอดจะขยายตัวจนทําให้ถุงลมปอดฉีกขาดและเป็นอันตรายถึงชีวิต ดังนั้นสิ่งที่ควรทําหากใครต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ คือการพยายามหายใจออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้ เพื่อลดความดันภายในร่างกาย

ต่อมาคือเรื่องของอุณหภูมิ หลายคนเข้าใจผิดว่าอวกาศหนาวเหน็บจนน้ําแข็งเกาะตัวเราทันที แต่นั่นเป็นความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน อวกาศเป็นพื้นที่ว่างที่มีการนําความร้อนผ่านอากาศต่ํามาก

ร่างกายของเราจะสูญเสียความร้อนได้ผ่านการแผ่รังสีเท่านั้น ซึ่งเป็นกระบวนการที่ค่อนข้างช้า ดังนั้นเราจะยังไม่แข็งตายในทันที แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นก่อนคือการที่ของเหลวในร่างกาย เช่น น้ําลาย หรือน้ําตาบนดวงตา

จะระเหยกลายเป็นไออย่างรวดเร็วเนื่องจากความดันอากาศที่เป็นศูนย์ ทําให้รู้สึกแห้งผากไปทั้งตัว

อีกเรื่องที่น่ากังวลคือออกซิเจนในกระแสเลือด ร่างกายคนเรามีความสามารถในการเก็บออกซิเจนไว้ได้เพียงเล็กน้อย เมื่อไม่มีความดันบรรยากาศภายนอก ออกซิเจนในเลือดจะไหลย้อนกลับจากกระแสเลือดเข้าสู่ปอดและถูกขับออกมา

ทําให้สมองขาดออกซิเจนอย่างฉับพลัน ซึ่งโดยปกติแล้วมนุษย์เราจะมีเวลาสติสัมปชัญญะเหลืออยู่เพียง 10 ถึง 15 วินาทีเท่านั้น ก่อนที่จะหมดสติไป หากไม่มีใครมาช่วยภายในช่วงเวลาไม่กี่นาที

ร่างกายก็จะหยุดทํางานเนื่องจากภาวะขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง

สําหรับอาการผิวหนังบวมขยายตัวนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นระเบิดเป็นเศษเนื้อ เพราะผิวหนังมนุษย์เรามีความเหนียวและยืดหยุ่นมากพอที่จะกักเก็บอวัยวะภายในไว้ได้ สรุปง่ายๆ คือ ร่างกายจะไม่ระเบิดแน่นอน

แต่จะเกิดการบวมพองขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การระเบิด แต่เป็นการขาดอากาศหายใจและการสูญเสียสติอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงอันตรายจากรังสีคอสมิกหากอยู่ในอวกาศเป็นเวลานานจนเกินไป

การเรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้ทําให้เราเห็นว่าขีดจํากัดของร่างกายมนุษย์นั้นมีอยู่จริง และการสํารวจอวกาศโดยไม่มีเทคโนโลยีสนับสนุนระดับสูงนั้นเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้เลย แม้ในทางทฤษฎีเราจะพอมีเวลาสั้นๆ

ในการเอาตัวรอด แต่ในความเป็นจริงแล้วทุกวินาทีในอวกาศมีค่าอย่างมหาศาล และความปลอดภัยในการเดินทางสํารวจจักรวาลจําเป็นต้องพึ่งพาชุดอวกาศที่มีความซับซ้อนเพื่อให้เรายังสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนจบภารกิจ