“คู่กรรม” รีเมคจนคนตั้งคำถาม…หรือวงการบันเทิงไทยไม่มีเรื่องอื่นแล้วหรือ?

ทุกครั้งที่มีข่าวว่า “คู่กรรม” จะถูกนำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง คำถามเดิม ๆ ก็มักกลับมาเช่นกัน

“รีเมคอีกแล้วเหรอ?” “ไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้วหรือ?”

เพราะ “คู่กรรม” ถือเป็นหนึ่งในผลงานที่ถูกนำมาดัดแปลงมากที่สุดเรื่องหนึ่งของไทย ทั้งภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ ละครเวที และสื่อต่าง ๆ หลายยุคหลายสมัย จนทำให้ผู้ชมบางส่วนรู้สึกว่าเรื่องนี้ถูกเล่าซ้ำจนแทบไม่มีอะไรใหม่ให้ค้นหา

แต่เหตุผลที่วงการยังเลือกกลับมาหา “คู่กรรม” ไม่ใช่เพียงเพราะไม่มีเรื่องอื่น

เรื่องที่คนรู้จัก = ความเสี่ยงที่น้อยกว่า

ในอุตสาหกรรมบันเทิง การเลือกรีเมคผลงานเก่าที่มีฐานแฟนอยู่แล้ว ถือเป็นกลยุทธ์ลดความเสี่ยง เพราะผู้ชมรู้จักชื่อเรื่อง มีความผูกพันกับตัวละคร และมีโอกาสให้ความสนใจตั้งแต่ก่อนออกอากาศ

สำหรับผู้ลงทุน การสร้างเรื่องใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักอาจต้องใช้เวลาในการสร้างฐานคนดู แต่เรื่องที่มีชื่อเสียงสามารถดึงความสนใจได้ง่ายกว่า

“คู่กรรม” ไม่ได้มีแค่เรื่องความรัก

อีกเหตุผลหนึ่งคือ แม้โครงเรื่องหลักจะเป็นความรักระหว่าง “โกโบริ” และ “อังศุมาลิน” แต่เรื่องนี้ยังมีบริบททางประวัติศาสตร์ ทั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 ความสัมพันธ์ระหว่างคนต่างชาติ ความขัดแย้งทางความคิด และผลกระทบของสงครามต่อชีวิตคนธรรมดา

ผู้สร้างแต่ละยุคจึงสามารถตีความใหม่ได้ เช่น เน้นความรัก เน้นการเมือง เน้นบรรยากาศสงคราม หรือเล่าในมุมที่แตกต่างจากเดิม

แต่บทคนก็ไม่อยากให้มีการรีเมดแล้วเพราะมองส่งบทประพันธ์นั้นล้าหลัง และเป็นการโรแมนติไซต์ กองทัพญี่ปุ่น มากเกินไป เพราะหากมองตามควาทเป็นจริง กองทัพญี่ปุ่น นั้นก็สร้างบาดแผลให้ประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่มาก เช่น จีน เกาหลี หรือสิงคโปร์ ฯลฯ

แต่คำถามของคนดูก็มีเหตุผล

ในอีกด้านหนึ่ง การรีเมคซ้ำจำนวนมากสะท้อนปัญหาหนึ่งของวงการบันเทิงไทย คือการพึ่งพา “ทรัพย์สินเก่า” มากกว่าการผลักดันเรื่องใหม่

ขณะที่มีนักเขียนรุ่นใหม่และนิยายไทยจำนวนมากที่ยังไม่เคยถูกนำมาสร้าง บางคนมองว่าการวนกลับไปหาเรื่องเดิมบ่อย ๆ อาจทำให้โอกาสของผลงานใหม่ลดลง

ผู้ชมจำนวนหนึ่งไม่ได้ต่อต้าน “คู่กรรม” แต่ต้องการเห็นความหลากหลายมากขึ้น อยากเห็นเรื่องราวใหม่ ตัวละครใหม่ และมุมมองใหม่ของสังคมไทย

สุดท้าย ปัญหาอาจไม่ใช่ “รีเมคทำไม?”

แต่อาจเป็นคำถามว่า

“เราสามารถสร้างเรื่องใหม่ที่คนรักได้เหมือนเรื่องเก่าเหล่านี้หรือไม่?”

เพราะความสำเร็จของ “คู่กรรม” ในอดีตไม่ได้เกิดจากการเป็นเรื่องเก่าเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการที่ผู้สร้างยุคนั้นกล้านำเสนอเรื่องราวที่มีพลังจนกลายเป็นความทรงจำของคนหลายรุ่น

การรีเมคไม่ใช่เรื่องผิด แต่ถ้าวงการมีแต่การย้อนกลับไปหาอดีต โดยไม่สร้างตำนานบทใหม่ขึ้นมา วันหนึ่งผู้ชมก็อาจไม่ได้ถามว่า “ทำไมต้องรีเมคคู่กรรม?”

แต่จะถามว่า

“เมื่อไหร่เราจะได้เห็นเรื่องใหม่ที่กลายเป็นคู่กรรมของคนรุ่นนี้?”