วิบากกรรม"คนเปิดร้านเหล้า"

หลายคนคงเคยคิดว่าแค่ขายเครื่องดื่มก็ได้เงินง่าย ลูกค้าแน่นทุกคืน ยิ่งเทศกาลหรือวันหยุดยิ่งทำกำไรมหาศาล จนอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนทำธุรกิจประเภทนี้ถึงดูมีรายได้ดีเหลือเกิน

แต่ในหลักพระพุทธศาสนา การค้าขายเหล้ากลับถูกจัดอยู่ใน "มิจฉาวณิชชา" หรือการค้าขายที่ไม่ควรประกอบ โดยเฉพาะ "มัชชวณิชชา" ซึ่งหมายถึงการค้าขายน้ำเมาและสิ่งที่ทำให้คนขาดสติ พระพุทธเจ้าทรงแนะนำให้อุบาสกอุบาสิกาหลีกเลี่ยงอาชีพนี้ เพราะแม้จะสร้างรายได้ แต่ก็เป็นการส่งเสริมให้ผู้อื่นละเมิดศีลข้อ 5 คือการดื่มของมึนเมาอันเป็นเหตุให้ขาดสติ

เหตุผลไม่ได้อยู่ที่เหล้าเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ผลของมัน เมื่อสติหายไป หลายคนอาจพูดจาทำร้ายกัน ทะเลาะวิวาท ขับรถโดยประมาท ใช้ความรุนแรง หรือก่อเหตุที่ไม่เคยคิดว่าจะทำในเวลาปกติ คนหนึ่งยกแก้วขึ้นดื่ม แต่อาจมีอีกหลายชีวิตได้รับผลกระทบตามมา

ในมุมของกฎแห่งกรรม การกระทำทุกอย่างเปรียบเหมือนการปลูกต้นไม้ หากปลูกต้นมะม่วงก็ย่อมได้ผลมะม่วง หากปลูกต้นมะพร้าวก็ย่อมได้ผลมะพร้าว เช่นเดียวกับการประกอบอาชีพ หากอาชีพนั้นมีส่วนทำให้ผู้อื่นมัวเมา ขาดสติ และสร้างความเดือดร้อน กรรมที่เกิดขึ้นก็ย่อมผูกพันกับเหตุที่เราสร้างไว้ แม้จะไม่ได้เป็นคนดื่มเองหรือไม่ได้เป็นคนก่อเหตุโดยตรงก็ตาม

หลายคนอาจบอกว่าเปิดร้านเหล้าไม่ได้บังคับให้ใครดื่ม ลูกค้าเลือกเอง ซึ่งก็เป็นความจริงในระดับหนึ่ง แต่หลักพุทธศาสนามองลึกไปกว่านั้น คือผู้ที่เป็นผู้สนับสนุนให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นก็มีส่วนร่วมในเหตุแห่งกรรมนั้นด้วย

พระพุทธเจ้าจึงทรงแสดงอาชีพที่ควรหลีกเลี่ยงไว้ 5 อย่าง ได้แก่ ค้าขายอาวุธ ค้าขายมนุษย์ ค้าขายสัตว์เพื่อนำไปฆ่า ค้าขายยาพิษ และค้าขายน้ำเมา เพราะล้วนเป็นอาชีพที่สร้างความทุกข์ให้ผู้อื่นไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

แน่นอนว่าในโลกความเป็นจริง มีคนขายเหล้าจำนวนมากที่ร่ำรวย มีบ้านใหญ่ รถหรู และประสบความสำเร็จทางวัตถุ แต่พระพุทธศาสนาไม่ได้วัดความสุขจากเงินเพียงอย่างเดียว เพราะบางครั้งสิ่งที่ได้มาอาจต้องแลกกับความทุกข์ในด้านอื่น ทั้งความกังวล ปัญหาครอบครัว สุขภาพ ความสัมพันธ์ หรือผลกรรมที่ค่อยๆ ส่งผลในเวลาที่แตกต่างกัน        กฎแห่งกรรมไม่ได้รีบให้ผลทันทีเสมอไป เหมือนเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกลงดิน บางต้นงอกเร็ว บางต้นใช้เวลาหลายปี แต่เมื่อถึงเวลาผลก็จะออกมาตามชนิดของเมล็ดที่หว่านไว้

หลักคำสอนเรื่องมิจฉาวณิชชาไม่ได้มีไว้เพื่อตัดสินว่าใครดีหรือไม่ดี แต่เป็นแนวทางให้ชาวพุทธเลือกอาชีพที่สร้างประโยชน์ต่อทั้งตนเองและผู้อื่น เพราะทรัพย์สินที่ได้มาพร้อมการไม่เบียดเบียน ย่อมเป็นความมั่งคั่งที่นำมาซึ่งความสบายใจ และเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งกรรมดีที่เติบโตงอกงามต่อไปในอนาคต