โดนดูดออกทะเล อย่าฝืน เทคนิคเอาตัวรอดแบบเซียน

เคยไหม เจอปัญหาอะไรสักอย่างแล้วรู้สึกว่ามันแรงมาก ดึงเราออกไปจากจุดที่เรายืนอยู่ ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ยิ่งเหมือนยิ่งถูกดูดออกไปไกล โดนกระแสน้ำทะเลซัดออกไปกลางทะเลเนี่ย ก็เหมือนเปรียบเปรยชีวิตเราได้ดีเลยนะ คือบางทีชีวิตมันก็มีกระแสน้ำของมันเองนั่นแหละ บางทีก็มาแบบไม่ทันตั้งตัวเลยนะ นึกถึงเวลาเราไปทะเลแล้วเจอคลื่นแรงๆ หรือบางทีก็เป็นกระแสน้ำวนที่มองไม่เห็น แต่รู้ตัวอีกทีคือตัวลอยห่างจากฝั่งไปเรื่อยๆ แล้ว

อาการแรกที่คนส่วนใหญ่จะเป็นเลยคือ 'ตกใจ' แล้วก็ 'อยากจะสู้' ถูกไหม? สัญชาตญาณแรกเลยคือต้องว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งให้เร็วที่สุด ฝืนแรงกระแสน้ำเต็มที่ ซึ่งถ้าเป็นแค่คลื่นเล็กๆ น้อยๆ ทั่วไปมันก็อาจจะได้ผลอยู่หรอก แต่ถ้าเจอกระแสน้ำที่แรงจริงๆ แล้วขืนเราฝืนว่ายทวนน้ำไปตรงๆ อย่างเดียวเนี่ย มันจะเหนื่อยเปล่าๆ แรงเราจะหมด ท้ายที่สุดเราก็อาจจะไปไม่ถึงฝั่ง หรือแย่กว่านั้นคือจมน้ำตายเพราะหมดแรงนี่แหละ

เรื่องนี้เลยมีคำแนะนำที่ฟังดูแล้วอาจจะขัดกับสัญชาตญาณนิดหน่อย แต่พอคิดตามแล้วมีหลักการมากๆ เลยนะ คือ 'ห้ามว่ายทวนน้ำเข้าฝั่ง ให้ว่ายขนานไปกับชายฝั่ง จนหลุดกระแแสน้ำ' ฟังดูแปลกๆ ใช่ไหม? คือแทนที่จะพุ่งตรงไปหาเป้าหมายที่ต้องการ (ฝั่ง) เรากลับต้อง 'เลี้ยว' หรือ 'เปลี่ยนทิศทาง' ไปทำอย่างอื่นก่อน

ชีวิตจริงเราก็เป็นแบบนี้แหละ บางทีเราตั้งเป้าไว้ว่าอยากจะทำอะไรให้สำเร็จ อยากจะแก้ปัญหานี้ให้ได้ แต่พอไปเจอกับแรงต้าน หรืออุปสรรคที่มันใหญ่เกินกว่ากำลังเราตอนนี้ เราก็ควรจะฉลาดในการรับมือกับมัน ก่อนที่จะทุ่มเทแรงทั้งหมดไปกับการต่อสู้กับสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีวันชนะ

การว่ายขนานกับชายฝั่งเนี่ย มันเหมือนกับการที่เราหา 'ทางออกชั่วคราว' หรือ 'การปรับกลยุทธ์' ในชีวิต คือแทนที่จะจมปลักอยู่กับการเจอปัญหาตรงๆ เราลองผละออกมานิดหนึ่ง หันไปมองภาพรวม หรือลองหาวิธีอื่นที่จะ 'อ้อม' ปัญหาไปก่อน

ลองคิดดูนะ ถ้าเราว่ายขนานชายฝั่ง เรากำลังใช้แรงของเราไปในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าในแนวที่ 'ควบคุมได้' มากกว่า การว่ายทวนน้ำที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเราไปเรื่อยๆ และเมื่อเราว่ายไปเรื่อยๆ ในแนวขนาน สุดท้ายกระแสน้ำที่ดูดเราออกไปมันก็จะค่อยๆ อ่อนกำลังลง หรือเราก็อาจจะเคลื่อนที่มาถึงจุดที่กระแสน้ำนั้นไม่มีผลกับเราแล้ว เราก็จะหลุดจากมันได้เอง

ในชีวิต การที่เรายอม 'เปลี่ยนทิศทาง' เพื่อประคองตัวเองไม่ให้จมดิ่ง หรือหลุดไปไกลกว่าเดิม ไม่ใช่ความอ่อนแอ หรือการยอมแพ้นะ แต่มันคือ 'สติ' และ 'ปัญญา' อย่างหนึ่ง คือเรายอมรับว่า ณ จุดนี้ การฝืนไปอาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด เราจึงเลือกที่จะ 'ประคองตัว' หรือ 'หาทางเบี่ยง' ไปก่อน เพื่อรักษาพลังงานและชีวิตของเราเอาไว้

พอเราหลุดจากกระแสน้ำที่กำลังจะพรากเราไปแล้ว เราค่อยกลับมาตั้งหลัก คิดทบทวน หาวิธีการที่จะกลับไปยังเป้าหมายของเราอย่างปลอดภัย มันอาจจะใช้เวลานานขึ้นหน่อย แต่มันก็ดีกว่าการที่เราเสียทุกอย่างไปกับการสู้กับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้จริงๆ

เพราะงั้น ถ้าวันไหนรู้สึกว่าชีวิตกำลังเจอกระแสน้ำที่แรงเกินไป จนจะดูดเราออกไปไกลเกินฝัน อย่าเพิ่งโหมแรงสู้จนหมดตัว ลองถอยออกมานิดหนึ่ง แล้วหาวิธี 'ว่ายขนาน' ไปก่อนนะ หาทางออกที่ชาญฉลาด อาจจะเจอทางที่ดีกว่าก็ได้