ประเทศที่เก็บ “ค่าเหยียบแผ่นดิน” แพงที่สุด นักท่องเที่ยวต้องจ่ายเท่าไร

ประเทศที่เก็บ “ค่าเหยียบแผ่นดิน” แพงที่สุด นักท่องเที่ยวต้องจ่ายเท่าไร และเพราะอะไร

คำว่า “ค่าเหยียบแผ่นดิน” เป็นคำที่คนไทยนิยมใช้เรียกค่าธรรมเนียมที่นักท่องเที่ยวต้องจ่ายเมื่อเดินทางเข้าประเทศหรือพื้นที่ท่องเที่ยว แม้แต่ละแห่งจะใช้ชื่อและวิธีจัดเก็บแตกต่างกัน แต่จุดประสงค์ส่วนใหญ่มักเกี่ยวข้องกับการดูแลสิ่งแวดล้อม พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และบริหารผลกระทบจากการท่องเที่ยว

หนึ่งในประเทศที่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมด้านการท่องเที่ยวในอัตราสูงที่สุด คือ ภูฏาน (Bhutan) ซึ่งกำหนดให้ผู้เดินทางต่างชาติส่วนใหญ่ต้องชำระค่าธรรมเนียมแบบรายวัน ไม่ใช่จ่ายเพียงครั้งเดียวเมื่อเดินทางเข้าประเทศ

ภูฏาน ประเทศที่เก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

ภูฏานใช้นโยบายการท่องเที่ยวภายใต้แนวคิด “High Value, Low Volume” หรือ “คุณค่าสูง นักท่องเที่ยวปริมาณน้อย” เพื่อรักษาธรรมชาติ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของประชาชน

นักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่ต้องชำระ Sustainable Development Fee (SDF) หรือค่าธรรมเนียมเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยปัจจุบันกำหนดไว้ที่ 100 ดอลลาร์สหรัฐต่อผู้ใหญ่ 1 คนต่อคืน ส่วนเด็กมีอัตราส่วนลดตามช่วงอายุ ขณะที่ผู้เดินทางจากอินเดียอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่แตกต่างออกไป

นั่นหมายความว่า หากนักท่องเที่ยวผู้ใหญ่พักในภูฏานเป็นเวลา 7 คืน จะมีค่า SDF รวมประมาณ 700 ดอลลาร์สหรัฐต่อคน โดยยังไม่รวมค่าตั๋วเครื่องบิน ที่พัก อาหาร ค่าเดินทางภายในประเทศ และค่าธรรมเนียมอื่นที่เกี่ยวข้อง

รายได้จาก SDF มีส่วนสนับสนุนโครงการด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และการสร้างโอกาสให้ประชาชนในประเทศ

ทำไมภูฏานจึงเก็บค่าธรรมเนียมสูง

ภูฏานไม่ได้มุ่งเน้นการดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากเพียงอย่างเดียว แต่ให้ความสำคัญกับคุณภาพและผลกระทบระยะยาวของการท่องเที่ยว

แนวทางดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อช่วยลดแรงกดดันต่อทรัพยากรธรรมชาติ ลดปัญหาความแออัดและขยะ รวมถึงรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของประเทศ

ต่างจากแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมบางแห่งที่ต้องรองรับนักเดินทางจำนวนมากในช่วงเวลาเดียวกัน ภูฏานเลือกควบคุมทิศทางการท่องเที่ยวผ่านค่าธรรมเนียมที่สูง เพื่อให้รายได้จากนักท่องเที่ยวสามารถนำกลับมาสนับสนุนการพัฒนาประเทศและการอนุรักษ์ได้โดยตรง

อย่างไรก็ตาม คำว่า “ค่าเหยียบแผ่นดิน” เป็นเพียงคำเรียกแบบไม่เป็นทางการ เพราะ SDF ไม่ใช่ค่าผ่านประตูเข้าประเทศเพียงอย่างเดียว แต่เป็นค่าธรรมเนียมด้านการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่คิดตามจำนวนวันที่พำนัก

ประเทศและจุดหมายอื่นที่เก็บภาษีหรือค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยว

แม้รูปแบบของภูฏานจะแตกต่างจากหลายประเทศ แต่ปัจจุบันจุดหมายท่องเที่ยวหลายแห่งมีการเรียกเก็บภาษีหรือค่าธรรมเนียมจากผู้เดินทางเช่นกัน

นิวซีแลนด์

นิวซีแลนด์เรียกเก็บ International Visitor Conservation and Tourism Levy (IVL) จากนักท่องเที่ยวและผู้เดินทางบางประเภท เพื่อนำไปสนับสนุนการอนุรักษ์และโครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยว

ปัจจุบัน IVL อยู่ที่ 100 ดอลลาร์นิวซีแลนด์ต่อผู้มีสิทธิ์ชำระ 1 คน โดยมักเรียกเก็บพร้อมการยื่นขอวีซ่าหรือ NZeTA

เวนิส ประเทศอิตาลี

นครเวนิสใช้ค่าธรรมเนียมสำหรับนักท่องเที่ยวแบบไปเช้าเย็นกลับในวันที่กำหนด เพื่อช่วยบริหารจำนวนนักท่องเที่ยวในเขตเมืองประวัติศาสตร์

ค่าธรรมเนียมมีเงื่อนไขตามวันเดินทาง ช่วงเวลาการชำระ และข้อยกเว้น โดยผู้ที่พักค้างคืนหรืออยู่ในกลุ่มที่ได้รับการยกเว้นอาจอยู่ภายใต้เงื่อนไขต่างจากนักท่องเที่ยวทั่วไป

ญี่ปุ่น

ญี่ปุ่นเรียกเก็บ International Tourist Tax หรือภาษีนักท่องเที่ยวระหว่างประเทศจากผู้เดินทางออกนอกประเทศ โดยภาษีมักรวมอยู่ในราคาตั๋วเครื่องบินหรือค่าโดยสารเรือ

ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2026 อัตราภาษีเพิ่มจาก 1,000 เยน เป็น 3,000 เยนต่อคน เพื่อนำรายได้ไปสนับสนุนและพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการท่องเที่ยว

อินโดนีเซีย โดยเฉพาะเกาะบาหลี

เกาะบาหลีเรียกเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวต่างชาติ เพื่อนำไปสนับสนุนการอนุรักษ์วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม การจัดการขยะ และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยว

จะเห็นได้ว่าแต่ละประเทศมีวิธีจัดเก็บไม่เหมือนกัน บางแห่งเก็บครั้งเดียวเมื่อเดินทางเข้า บางแห่งรวมไว้ในค่าตั๋ว และบางแห่งคิดตามจำนวนคืนที่เข้าพัก ดังนั้นจึงไม่ควรเปรียบเทียบจากตัวเลขเพียงอย่างเดียว

ค่าเหยียบแผ่นดินแพง แต่คุ้มค่าหรือไม่

สำหรับนักท่องเที่ยวบางคน ค่า SDF ของภูฏานอาจทำให้ค่าเดินทางเพิ่มขึ้นอย่างมาก โดยเฉพาะผู้ที่วางแผนพักเป็นเวลาหลายวัน

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ผู้เดินทางได้รับคือบรรยากาศการท่องเที่ยวที่ค่อนข้างสงบ แหล่งท่องเที่ยวไม่หนาแน่น และธรรมชาติที่ยังได้รับการดูแลอย่างต่อเนื่อง

ภูฏานมีพื้นที่ป่ามากกว่าร้อยละ 70 ของประเทศ และมีพื้นที่อนุรักษ์จำนวนมาก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแนวทางที่ให้ความสำคัญกับธรรมชาติควบคู่กับการพัฒนา

ความคุ้มค่าจึงขึ้นอยู่กับรูปแบบการเดินทางของแต่ละคน หากต้องการท่องเที่ยวแบบประหยัด ค่าใช้จ่ายดังกล่าวอาจเป็นข้อจำกัด แต่สำหรับผู้ที่ต้องการสัมผัสธรรมชาติ วัฒนธรรม และบรรยากาศที่ไม่แออัด ภูฏานอาจมอบประสบการณ์ที่แตกต่างจากจุดหมายยอดนิยมทั่วไป

สิ่งที่ควรตรวจสอบก่อนวางแผนเดินทาง

ก่อนจองตั๋วหรือที่พัก นักท่องเที่ยวควรตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม ได้แก่

• ค่าธรรมเนียมคิดเป็นรายวัน รายคืน หรือจ่ายเพียงครั้งเดียว

• มีค่าธรรมเนียมวีซ่าหรือค่าใช้จ่ายอื่นเพิ่มเติมหรือไม่

• เด็ก ผู้สูงอายุ หรือผู้ถือสัญชาติบางประเทศได้รับส่วนลดหรือข้อยกเว้นหรือไม่

• ค่าธรรมเนียมรวมอยู่ในราคาตั๋วหรือแพ็กเกจท่องเที่ยวแล้วหรือยัง

• อัตราค่าธรรมเนียมมีการเปลี่ยนแปลงก่อนวันเดินทางหรือไม่

เนื่องจากนโยบายด้านการท่องเที่ยวสามารถปรับเปลี่ยนได้ ผู้เดินทางควรตรวจสอบข้อมูลล่าสุดจากเว็บไซต์หน่วยงานทางการก่อนชำระเงินทุกครั้ง

สรุป

หากพูดถึงประเทศที่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวในอัตราสูง ภูฏานถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด ด้วยการจัดเก็บ Sustainable Development Fee (SDF) 100 ดอลลาร์สหรัฐต่อผู้ใหญ่ 1 คนต่อคืน สำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่

นโยบายนี้สะท้อนแนวคิดการท่องเที่ยวที่ให้ความสำคัญกับคุณค่าและความยั่งยืน มากกว่าการเพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว แม้ค่าใช้จ่ายจะสูง แต่รายได้ส่วนหนึ่งมีบทบาทในการสนับสนุนการอนุรักษ์ธรรมชาติ วัฒนธรรม และการพัฒนาประเทศ

สิ่งสำคัญที่นักเดินทางควรจำ คือ “ค่าเหยียบแผ่นดิน” ของแต่ละประเทศอาจมีชื่อ จุดประสงค์ วิธีคำนวณ และเงื่อนไขแตกต่างกัน จึงควรตรวจสอบรายละเอียดให้ครบก่อนวางแผนงบประมาณเดินทาง