น้ำตาในอวกาศไม่ไหลลงแก้ม แต่มันเกาะรอบดวงตา

เคยสงสัยไหมว่าถ้านักบินอวกาศร้องไห้กลางอวกาศ น้ำตาจะไหลเป็นทางเหมือนตอนนั่งเศร้าบนโลกหรือเปล่า ภาพในหนังหลายเรื่องชอบทำให้เห็นน้ำตาลอยสวยๆ แบบเท่ๆ แต่ของจริงมีเรื่องกวนใจมากกว่านั้น เพราะน้ำตาไม่ได้ไหลลงแก้มเลย มันกลับรวมตัวเป็นก้อนใสๆ เกาะอยู่รอบดวงตาเหมือนใครเอาหยดน้ำมาติดไว้

สาเหตุหลักมาจากแรงโน้มถ่วงบนโลกที่หายไป พออยู่บนพื้นโลก น้ำตาที่ออกมาจากต่อมน้ำตาจะถูกแรงโน้มถ่วงดึงให้ไหลลงด้านล่าง เราเลยเห็นน้ำตาวิ่งผ่านแก้มแบบคุ้นเคย แต่บนสถานีอวกาศ นักบินอวกาศอยู่ในสภาพไมโครกราวิตี หรือภาวะที่เหมือนลอยตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีแรงมาดึงหยดน้ำลงไป

พอน้ำตาออกมาจากดวงตา มันจะไม่ได้ตก ไม่ได้หยด และไม่ได้ไหลเป็นเส้น แต่มันจะเกาะติดกับผิวบริเวณรอบดวงตา แล้วค่อยๆ รวมกับน้ำตาหยดอื่นจนกลายเป็นลูกกลมๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนหยดน้ำบนกระจก เพียงแต่ครั้งนี้มันอยู่บนใบหน้าของคนที่กำลังร้องไห้

มีนักบินอวกาศหลายคนเคยเล่าประสบการณ์เรื่องนี้ไว้ บางคนบอกว่าตอนแรกคิดว่าน้ำตาจะลอยออกไปเหมือนฉากหนัง แต่พอร้องไห้จริงกลับรู้สึกแปลกมาก เพราะน้ำตาเหมือนกำลังพอกตัวอยู่ที่ดวงตา ยิ่งร้องมาก น้ำยิ่งรวมกันจนมองเห็นเป็นก้อนใสๆ ใหญ่ขึ้น จนรู้สึกเหมือนมีหยดน้ำมาติดอยู่บนหน้า

ทีเด็ดอยู่ตรงที่น้ำตาก้อนนี้ไม่ได้แค่ดูแปลกตา แต่มันยังสร้างความรำคาญได้ด้วย เพราะถ้ามีของเหลวเกาะรอบดวงตามากขึ้น นักบินอวกาศอาจรู้สึกระคายเคือง ต้องใช้ผ้าหรือวิธีอื่นช่วยซับออก ไม่อย่างนั้นน้ำอาจขยายจนบังสายตาได้

อีกเรื่องที่หลายคนไม่รู้คือ การร้องไห้ในอวกาศไม่ได้เหมือนการร้องไห้บนโลกทั้งหมด ร่างกายมนุษย์ยังสร้างน้ำตาเหมือนเดิม ต่อมน้ำตายังทำงานตามปกติ ความรู้สึกเศร้า ดีใจ หรือซาบซึ้งยังเกิดขึ้นได้เหมือนเดิม เพียงแต่สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนไป ทำให้พฤติกรรมของน้ำเปลี่ยนตาม

นอกจากน้ำตาแล้ว ของเหลวหลายอย่างบนสถานีอวกาศก็มีพฤติกรรมแปลกขึ้นเหมือนกัน เวลาเทน้ำ มันจะไม่ไหลลงแก้วแบบที่คุ้นเคย แต่มันจะลอยเป็นก้อนกลมๆ เพราะแรงตึงผิวของน้ำพยายามดึงโมเลกุลเข้าหากัน กลายเป็นภาพที่ดูเหมือนเวทมนตร์ ทั้งที่จริงเป็นฟิสิกส์ล้วนๆ

นี่เป็นเหตุผลที่นักวิทยาศาสตร์ชอบทดลองเรื่องของเหลวในอวกาศ เพราะพื้นที่ที่ไม่มีแรงโน้มถ่วงช่วยเปิดมุมมองใหม่เกี่ยวกับสิ่งใกล้ตัวที่เราเห็นทุกวัน น้ำธรรมดาที่อยู่ในแก้วบนโลก พอไปอยู่บนสถานีอวกาศกลับกลายเป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ใหม่

เรื่องน้ำตาในอวกาศเลยเป็นตัวอย่างเล็กๆ ที่ทำให้เห็นว่า ร่างกายมนุษย์ไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะออกนอกโลก เรายังหายใจ ยังรู้สึก และยังร้องไห้ได้เหมือนเดิม เพียงแต่สิ่งรอบตัวไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ครั้งหน้าถ้าเห็นฉากนักบินอวกาศร้องไห้ในหนังแล้วมีน้ำตาลอยเป็นเม็ดสวยๆ อาจต้องดูอีกที เพราะความจริงอาจไม่โรแมนติกขนาดนั้น น้ำตาจริงๆ ไม่ได้ลอยหายไป แต่มันเลือกเกาะอยู่ตรงหน้าแบบเงียบๆ จนกลายเป็นอีกภาพหนึ่งที่แปลกและน่าจดจำจากชีวิตนอกโลก