ทำไมรุ่นพ่อแม่ถึงได้ “สัญชาติไทย 100%” ตั้งแต่เกิด ทั้งที่อากง-อาม่า อพยพมาจากจีน

หากพูดถึงประวัติศาสตร์สัญชาติไทย มีอยู่ยุคหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็น "ยุคทองของหลักดินแดนเกิด" นั่นคือช่วงปีพ.ศ 2490 ถึง พ.ศ. 2508

ในยุคนั้น จีนแผ่นดินใหญ่เผชิญกับสงครามกลางเมืองและการก้าวขึ้นสู่อำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์ ทำให้ชาวจีนจำนวนมหาศาลหอบเสื่อผืนหมอนใบลงเรือสำเภามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในไทย

รัฐบาลไทยในยุคนั้นคือ จอมพล ป. พิบูลสงคราม จึงได้ออก "ใบสำคัญถิ่นที่อยู่" และ "ใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว" เพื่อขึ้นทะเบียนชาวจีนอพยพเหล่านี้ให้เป็นผู้อยู่อาศัยอย่าง "ถูกกฎหมาย"

กฎหมาย พ.ร.บ. สัญชาติ พ.ศ. 2495 ในยุคนั้น กำหนดไว้ชัดเจนว่า "ใครเกิดบนแผ่นดินไทย ได้สัญชาติไทยทันที" นั่นหมายความว่า ต่อให้ อากง-อาม่า หรือเตี่ย-แม่ จะถือพาสปอร์ตจีนและมีสถานะเป็นแค่ "คนต่างด้าว" แต่ลูกหลานที่ลืมตาดูโลกในโรงพยาบาลหรือชุมชนชาวจีนในไทย จะได้รับ "สัญชาติไทย 100% ตั้งแต่แรกเกิด" โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ เลย! เพราะอากง-อาม่า มีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว ที่อยู่อาศัยได้อย่างถูกต้องตามกฏหมายนั่นเอง คนกลุ่มนี้เองที่เติบโตมาเป็นเจ้าของธุรกิจและฟันเฟืองสำคัญที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยในปัจจุบัน

เมื่อโลกก้าวเข้าสู่ยุค "สงครามเย็น" (ช่วง พ.ศ. 2510 เป็นต้นไป) รัฐบาลไทยเริ่มกังวลเรื่องการแทรกซึมของลัทธิคอมมิวนิสต์ และการทะลักเข้ามาของผู้อพยพจากเพื่อนบ้าน เช่น เวียดนาม ลาว กัมพูชา ที่เข้ามาคลอดลูกเพื่อ "ชุบตัว" เอาสัญชาติไทย ในที่สุด รัฐบาลจึงต้องปิดประตู พ.ร.บ. สัญชาติบานนี้ลง

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 - ปัจจุบัน ประเทศไทยเปลี่ยนมาใช้ "หลักสืบสายโลหิต" เป็นหลัก 100% เด็กที่เกิดมาจะได้สัญชาติไทยก็ต่อเมื่อ "พ่อหรือแม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องมีสัญชาติไทยเท่านั้น"

กล่าวโดยสรุป ประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งบอกเราว่า สัญชาติไทยที่ลูกหลานจีนรุ่นส่งต่อกันมา ไม่ได้ได้มาเพราะสายเลือดตั้งแต่แรก แต่ได้มาเพราะ "ความใจกว้างของกฎหมายไทยในอดีต" ที่เปิดโอกาสให้ผู้เกิดบนผืนแผ่นดินนี้ได้เป็นคนไทยอย่างสมบูรณ์

ข้อมูลอ้างอิง : พระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. 2495 (มาตรา 7 ว่าด้วยการให้สัญชาติตามหลักดินแดน)