นางร้องไห้ คือ

นางร้องไห้  คือ  ธรรมเนียมโบราณในราชสำนักที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา  โดยจัดกลุ่มสตรีชาววังมารับหน้าที่ร้องไห้คร่ำครวญและขับกล่อมบทเพลงด้วยท่วงทำนองเฉพาะ  เพื่อแสดงความอาลัยและถวายพระเกียรติในงานพระบรมศพหรือพระศพเจ้านาย

   ธรรมเนียมนี้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการในเวลาต่อมา

  ประวัติและความเป็นมา

 จุดเริ่มต้น  สันนิษฐานว่ารับอิทธิพลมาจากประเพณีมอญ(มักเรียกกันว่า  มอญร้องไห้)ซึ่งเป็นการแสดงความเคารพยกย่องคุณงามความดีของผู้ตายผ่านท่วงทำนองเพลงปี่พาทย์

 การปฎิบัติในวัง  ในราชสำนักจะใช้สตรี  เช่น  นางพระสนม หรือนางพระกำนัล โดยแบ่งเป็นต้นเสียงและลูกคู่น้องรับรวมกันนับร้อยคนเพื่อร้องตามเวลาที่กำหนดไว้(ย่ำรุ่ง เที่ยง  ย่ำค่ำ )ควบคู่ไปกับการปรับโคมมโหรี

  สาเหตุที่ถูกยกเลิก

ธรรมเนียมนี้ปฎิบัติสืบเนื่องมาจนถึงงานพระบรมศพของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่5)เป็นครั้งสุดท้าย  ก่อนจะถูกยกเลิกอย่างถาวรตามพระราชพินัยกรรมในสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้วยเหตุผลหลัก 3ประการ

1.รบกวนพิธี  เสียงร้องที่ดังซ้ำๆรบกวนเวลาพระสงฆ์สวดพระอภิธรรมและถวายพระธรรมเทศนา

2.ไม่มาจากความเศร้าที่แท้จริง  ทรงมองว่าเหมือนการร้องเล่นแบบละครมากกว่าความโศกเศร้าจริง  จนมีพระราชดำรัสว่า  รู้สึกรกหูเสียจริง

3.ขาดความสำรวม  ผู้เข้าร่วมงานและนางร้องไห้บางส่วนใช้ในโอกาสนี้พูดคุยสังสรรค์กันทำให้ขาดความเคารพต่อสถานที่และกาลเทศะ