จังหวัดที่พบคนไร้บ้านมากที่สุดในไทย กรุงเทพฯ ยังครองอันดับ 1

จากข้อมูลการสำรวจและการแจงนับประชากรคนไร้บ้านและคนเร่ร่อนทั่วประเทศ หรือ One Night Count โดยกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ร่วมกับภาคีเครือข่าย พบว่า จังหวัดที่มีคนเร่ร่อนหรือคนไร้บ้านมากที่สุด มักเป็นเมืองใหญ่และพื้นที่เศรษฐกิจสำคัญของประเทศ

ข้อมูลนี้สะท้อนให้เห็นว่า ปัญหาคนไร้บ้านไม่ได้เกิดจากเรื่องส่วนตัวเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับค่าครองชีพ การจ้างงาน ที่อยู่อาศัย และการเข้าถึงสิทธิสวัสดิการพื้นฐานด้วย

3 จังหวัดที่พบคนเร่ร่อนหรือคนไร้บ้านมากที่สุด

1. กรุงเทพมหานคร

กรุงเทพมหานครยังเป็นจังหวัดที่พบคนไร้บ้านมากที่สุดเป็นอันดับ 1 โดยคิดเป็นสัดส่วนเกือบ 50% ของทั้งประเทศ

พื้นที่ที่มักพบคนไร้บ้านหนาแน่น ได้แก่ บริเวณสนามหลวง เขตพระนคร และสถานีรถไฟหัวลำโพง ซึ่งเป็นจุดที่มีผู้คนสัญจรจำนวนมาก มีพื้นที่สาธารณะ และมีโอกาสเข้าถึงอาหารหรือความช่วยเหลือได้มากกว่าหลายพื้นที่

2. ชลบุรี

ชลบุรีเป็นอีกจังหวัดที่พบคนเร่ร่อนและคนไร้บ้านจำนวนมาก โดยเฉพาะในเมืองท่องเที่ยวและย่านเศรษฐกิจ เช่น พัทยา และอำเภอเมือง

พื้นที่ลักษณะนี้มักมีแรงงานย้ายถิ่นเข้ามาหางานจำนวนมาก เมื่อบางคนตกงาน รายได้ไม่พอ หรือไม่มีที่พักถาวร ก็อาจกลายเป็นคนไร้บ้านในพื้นที่สาธารณะได้ง่ายขึ้น

3. เชียงใหม่

เชียงใหม่พบคนไร้บ้านหนาแน่นในเขตเมืองและหัวเมืองใหญ่ โดยเฉพาะบริเวณพื้นที่สาธารณะที่มีผู้คนผ่านไปมา มีแหล่งงาน มีจุดพักพิง และมีโอกาสเข้าถึงความช่วยเหลือจากภาคประชาชนหรือหน่วยงานต่าง ๆ

ทำไมเมืองใหญ่จึงมีคนไร้บ้านมากกว่า

ศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ

จังหวัดเหล่านี้เป็นเมืองใหญ่ที่มีประชากรแฝงย้ายเข้ามาหางานทำค่อนข้างมาก หลายคนเดินทางเข้ามาพร้อมความหวังว่าจะมีรายได้ที่ดีขึ้น แต่หากเจอปัญหาตกงาน ขาดรายได้ หรือไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน ก็อาจหลุดจากระบบที่อยู่อาศัยและต้องใช้ชีวิตในพื้นที่สาธารณะ

พื้นที่เอื้อต่อการดำรงชีวิต

เมืองใหญ่มักมีจุดที่คนไร้บ้านสามารถเข้าถึงอาหาร น้ำดื่ม ห้องน้ำสาธารณะ การแจกทาน หรือพื้นที่หลับนอนที่ค่อนข้างปลอดภัยกว่าเมืองเล็ก ๆ แม้จะไม่ใช่ชีวิตที่สะดวกสบาย แต่ก็เป็นปัจจัยที่ทำให้คนไร้บ้านจำนวนหนึ่งเลือกอยู่ในพื้นที่เมือง

ปัญหาส่วนตัวและครอบครัว

นอกจากเรื่องเศรษฐกิจแล้ว ปัญหาความขัดแย้งในครอบครัว การเจ็บป่วย การขาดเครือข่ายช่วยเหลือ หรือการเข้าไม่ถึงสิทธิสวัสดิการขั้นพื้นฐาน เช่น ไม่มีบัตรประชาชน ตกสำรวจ หรือไม่รู้ช่องทางขอความช่วยเหลือ ก็เป็นอีกสาเหตุสำคัญที่ทำให้บางคนกลายเป็นคนไร้บ้าน

เรื่องที่หลายคนอาจเข้าใจผิด

คนไร้บ้านไม่ได้หมายความว่าเป็นคนไม่อยากทำงานเสมอไป หลายกรณีอาจเคยมีงาน มีบ้าน หรือมีครอบครัวมาก่อน แต่เจอปัญหาหลายอย่างซ้อนกัน ทั้งหนี้สิน ค่าเช่าบ้าน ค่ารักษาพยาบาล ความเจ็บป่วย หรือปัญหาครอบครัว จนไม่สามารถประคองชีวิตเดิมไว้ได้

การมองปัญหานี้จึงควรมองให้รอบด้าน เพราะคนไร้บ้านไม่ใช่แค่ภาพของคนที่นอนตามทางเท้า แต่เป็นสัญญาณของความเปราะบางในเมืองใหญ่ ทั้งเรื่องรายได้ ที่อยู่อาศัย สุขภาพ และระบบสวัสดิการ

ถ้าเจอคนไร้บ้าน ควรทำอย่างไร

หากพบคนไร้บ้านที่ดูเจ็บป่วย อยู่ในภาวะเสี่ยง หรืออาจต้องการความช่วยเหลือ ควรหลีกเลี่ยงการตัดสินจากภายนอก และไม่ควรถ่ายภาพเผยแพร่จนกระทบศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

สิ่งที่ทำได้คือแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ หรือประสานหน่วยงานด้านสังคมสงเคราะห์ เพื่อให้เจ้าหน้าที่เข้าไปประเมินความช่วยเหลืออย่างเหมาะสม เพราะบางกรณีต้องดูทั้งเรื่องสุขภาพ ความปลอดภัย เอกสารประจำตัว และความสมัครใจของเจ้าตัวด้วย

ปัญหาคนไร้บ้านจึงไม่ใช่เรื่องไกลตัวของสังคมเมือง แต่เป็นภาพสะท้อนของความเหลื่อมล้ำและคุณภาพชีวิตที่ควรได้รับการดูแลอย่างจริงจัง เมืองที่ดีไม่ใช่แค่เมืองที่มีตึกสูงและเศรษฐกิจคึกคัก แต่ควรเป็นเมืองที่ไม่ปล่อยให้คนเปราะบางต้องถูกมองข้าม