ถ้าไม่มีโซเชียลมีเดีย คนเราจะรู้จักกันและมีความสุขเหมือนเดิมไหม
วันก่อนมีจังหวะนั่งอยู่ในร้านกาแฟแล้วมือถือดับแบบไม่ทันตั้งตัว ไฟแบตหมดเกลี้ยง สิ่งที่เกิดขึ้นคือความเงียบแบบแปลก ๆ จากเดิมที่มือจะเลื่อนไถฟีดไปเรื่อย ๆ กลายเป็นนั่งมองคนรอบตัวจริง ๆ
โต๊ะข้าง ๆ เป็นกลุ่มเพื่อนคุยกันเสียงดัง หัวเราะกันจริง ไม่ได้หัวเราะจากคลิปสั้น ๆ ในจอ โต๊ะหน้าเป็นคนสองคนที่คุยกันแบบไม่มีใครก้มหน้าใส่จอเลยสักคน
ตรงนั้นเริ่มมีคำถามโผล่ขึ้นมาในหัว ถ้าไม่มีโซเชียลมีเดียตั้งแต่แรก ผู้คนจะยังรู้จักกันแบบทุกวันนี้ไหม หรือจะกลับไปเป็นยุคที่ต้องเจอกันจริง ๆ ถึงจะเรียกว่ารู้จัก
ภาพย้อนกลับไปตอนก่อนมีแพลตฟอร์มพวกนี้ เวลาจะรู้จักใครต้องเจอ ต้องคุย ต้องจำหน้า ต้องนัดเจอกันผ่านเพื่อนอีกที มันช้า แต่ความสัมพันธ์บางอย่างมันเหมือนจะแน่นกว่า เพราะทุกอย่างต้องใช้เวลา
พอมีโซเชียลเข้ามา ทุกอย่างเร็วขึ้นมาก คนหนึ่งอยู่คนละจังหวัดก็กลายเป็นเพื่อนกันได้ในไม่กี่คลิก การรู้จักกันไม่ต้องผ่านสถานที่อีกต่อไป แต่สิ่งที่ตามมาคือความสัมพันธ์ที่บางครั้งเบาบางลงแบบไม่รู้ตัว
มีคนเคยเล่าว่า เพื่อนในออนไลน์เป็นร้อย แต่เวลามีเรื่องจริง ๆ กลับไม่รู้จะโทรหาใคร ความรู้สึกแบบนี้เริ่มกลายเป็นเรื่องปกติของหลายคน
อีกมุมหนึ่ง โซเชียลก็ทำให้คนที่เคยอยู่คนละโลกได้มาเจอกัน คนเงียบ ๆ ในชีวิตจริงกลับมีพื้นที่พูด คนที่ไม่มีโอกาสในสังคมเดิมกลับได้เสียงของตัวเองผ่านหน้าจอ
แต่พอใช้ไปนาน ๆ จะเริ่มเห็นอีกด้าน การคุยกันสั้นลง ความอดทนต่อบทสนทนาน้อยลง ใครไม่ตอบไวก็รู้สึกห่าง ใครหายไปไม่กี่ชั่วโมงก็เหมือนหายไปทั้งวัน
บางช่วงมีความรู้สึกเหมือนทุกอย่างเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลารู้จักกันจริง ๆ แค่ผ่าน ๆ แล้วก็เลื่อนต่อ
ถ้าลองคิดภาพวันที่ไม่มีโซเชียลจริง ๆ คนอาจต้องกลับไปโทรหา เดินไปหา เขียนข้อความนัดหมาย หรือรอเจอกันในที่เดิม ๆ ความสัมพันธ์อาจช้าลง แต่ความทรงจำอาจหนักแน่นขึ้น
แต่ก็มีอีกความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือ โลกอาจเล็กลง คนอาจรู้จักกันน้อยลง คนที่อยู่ไกลอาจหายไปจากวงสังคมโดยง่าย เพราะไม่มีเครื่องมือพาเข้ามาเชื่อม
ช่วงหนึ่งเริ่มสังเกตตัวเอง เวลานั่งเงียบ ๆ โดยไม่มีจออยู่ในมือ ความคิดมันวิ่งไปไกลกว่าเดิม เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้น ทั้งเสียงคนคุย กลิ่นกาแฟ หรือแม้แต่สีหน้าแปลก ๆ ของคนที่เดินผ่าน
มันเหมือนสองโลกที่ทับกันอยู่ โลกหนึ่งเร็ว โลกหนึ่งช้า โลกหนึ่งเชื่อมคนได้กว้าง อีกโลกทำให้คนรู้จักกันลึกกว่า
คำถามที่ค้างอยู่ในหัวเลยไม่ใช่แค่มีหรือไม่มีโซเชียล แต่เป็นเรื่องของราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความเร็วกับความลึกของความสัมพันธ์
แล้วถ้าวันหนึ่งทุกอย่างเงียบลงจริง ๆ คนอาจเริ่มจำได้ว่าเวลาคุยกับใครสักคนแบบมองตา มันมีน้ำหนักบางอย่างที่จอไม่เคยให้ได้
เขียนโดย วัน ๆ หาแต่เรื่อง
เปิด 9 อาชีพในตำนานที่ปัจจุบันเริ่มไม่ค่อยเห็นแล้วในไทย จากอาชีพยอดฮิตในอดีต สู่ความทรงจำของใครหลายคน
7 จังหวัดที่คนมัก "ขับผ่าน" แต่ถ้าแวะ...อาจหลงรักจนอยากกลับไปอีก
ทำไมเวลาเรา ส่องกระจก ถึงรู้สึกว่าตัวเองดูดีกว่าใน รูปถ่าย
5 เทคนิคการซื้อหวยให้ถูกบ่อย
จุดสำคัญบนทางด่วนที่หลายคนมองข้าม ทั้งที่มีไว้เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
10 โรงแรมในตำนานของไทย ที่เคยโด่งดังแต่ปัจจุบันเหลือเพียงความทรงจำ
งานเข้าโบอิ้ง สำนักการบินอเมริกาสงสัยว่าเบาะที่นั่งบนเครื่องบิน 737 MAX จำนวน 453 ลำ ติดตั้งไม่ถูกต้อง?
ประเทศที่คนนิยมกินแมลงจากไทยมากที่สุด อันดับที่หนึ่งของโลก
ใส่ซองงานแต่งเท่าไหร่ดี? ในยุคเศรษฐกิจแบบนี้
ใส่มาตั้งนาน เพิ่งรู้! ทำไมรองเท้า Converse ถึงต้องมี "รูเล็ก ๆ 2 รู" อยู่ข้างเท้า?
6 อำเภอที่ธรรมชาติสวยที่สุดใน ประเทศไทย สัมผัสเสน่ห์ป่าเขา ทะเล และสายหมอกที่งดงามระดับโลก
เทคนิคการซื้อหวย ลอตเตอรี่ให้ถูกบ่อยขึ้น "ไม่ได้อยู่ที่ดวงอย่างเดียว"
8 รถจักรยานยนต์ที่คนนิยมใช้มากที่สุดในประเทศไทย
ผ้าสามสี ความเชื่อ งมงาย หรือศรัทธา!!
สายเบิร์นฟัง!!! ถุงยางสำหรับผู้หญิง อุปกรณ์ที่คนมองข้าม แต่ช่วยลดความเสี่ยงมะเร็งลำคอจาก HPV
แจกตำราสอนหญิงแบบ Woman to Woman 9 ประโยคไว้ใช้ "เอาตัวรอด" เมื่อผู้ชายปฏิเสธการใส่ถุงยาง
เมื่อคุณมาเที่ยวไทย และได้รอยแผลแบบนี้ แสดงว่าคุณถึงประเทศไทยแล้ว😆🤣
วันที่เราไม่ต้องทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ