ถ้าไม่มีโซเชียลมีเดีย คนเราจะรู้จักกันและมีความสุขเหมือนเดิมไหม

วันก่อนมีจังหวะนั่งอยู่ในร้านกาแฟแล้วมือถือดับแบบไม่ทันตั้งตัว ไฟแบตหมดเกลี้ยง สิ่งที่เกิดขึ้นคือความเงียบแบบแปลก ๆ จากเดิมที่มือจะเลื่อนไถฟีดไปเรื่อย ๆ กลายเป็นนั่งมองคนรอบตัวจริง ๆ

โต๊ะข้าง ๆ เป็นกลุ่มเพื่อนคุยกันเสียงดัง หัวเราะกันจริง ไม่ได้หัวเราะจากคลิปสั้น ๆ ในจอ โต๊ะหน้าเป็นคนสองคนที่คุยกันแบบไม่มีใครก้มหน้าใส่จอเลยสักคน

ตรงนั้นเริ่มมีคำถามโผล่ขึ้นมาในหัว ถ้าไม่มีโซเชียลมีเดียตั้งแต่แรก ผู้คนจะยังรู้จักกันแบบทุกวันนี้ไหม หรือจะกลับไปเป็นยุคที่ต้องเจอกันจริง ๆ ถึงจะเรียกว่ารู้จัก

ภาพย้อนกลับไปตอนก่อนมีแพลตฟอร์มพวกนี้ เวลาจะรู้จักใครต้องเจอ ต้องคุย ต้องจำหน้า ต้องนัดเจอกันผ่านเพื่อนอีกที มันช้า แต่ความสัมพันธ์บางอย่างมันเหมือนจะแน่นกว่า เพราะทุกอย่างต้องใช้เวลา

พอมีโซเชียลเข้ามา ทุกอย่างเร็วขึ้นมาก คนหนึ่งอยู่คนละจังหวัดก็กลายเป็นเพื่อนกันได้ในไม่กี่คลิก การรู้จักกันไม่ต้องผ่านสถานที่อีกต่อไป แต่สิ่งที่ตามมาคือความสัมพันธ์ที่บางครั้งเบาบางลงแบบไม่รู้ตัว

มีคนเคยเล่าว่า เพื่อนในออนไลน์เป็นร้อย แต่เวลามีเรื่องจริง ๆ กลับไม่รู้จะโทรหาใคร ความรู้สึกแบบนี้เริ่มกลายเป็นเรื่องปกติของหลายคน

อีกมุมหนึ่ง โซเชียลก็ทำให้คนที่เคยอยู่คนละโลกได้มาเจอกัน คนเงียบ ๆ ในชีวิตจริงกลับมีพื้นที่พูด คนที่ไม่มีโอกาสในสังคมเดิมกลับได้เสียงของตัวเองผ่านหน้าจอ

แต่พอใช้ไปนาน ๆ จะเริ่มเห็นอีกด้าน การคุยกันสั้นลง ความอดทนต่อบทสนทนาน้อยลง ใครไม่ตอบไวก็รู้สึกห่าง ใครหายไปไม่กี่ชั่วโมงก็เหมือนหายไปทั้งวัน

บางช่วงมีความรู้สึกเหมือนทุกอย่างเร็วเกินไป เร็วจนไม่มีเวลารู้จักกันจริง ๆ แค่ผ่าน ๆ แล้วก็เลื่อนต่อ

ถ้าลองคิดภาพวันที่ไม่มีโซเชียลจริง ๆ คนอาจต้องกลับไปโทรหา เดินไปหา เขียนข้อความนัดหมาย หรือรอเจอกันในที่เดิม ๆ ความสัมพันธ์อาจช้าลง แต่ความทรงจำอาจหนักแน่นขึ้น

แต่ก็มีอีกความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือ โลกอาจเล็กลง คนอาจรู้จักกันน้อยลง คนที่อยู่ไกลอาจหายไปจากวงสังคมโดยง่าย เพราะไม่มีเครื่องมือพาเข้ามาเชื่อม

ช่วงหนึ่งเริ่มสังเกตตัวเอง เวลานั่งเงียบ ๆ โดยไม่มีจออยู่ในมือ ความคิดมันวิ่งไปไกลกว่าเดิม เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้น ทั้งเสียงคนคุย กลิ่นกาแฟ หรือแม้แต่สีหน้าแปลก ๆ ของคนที่เดินผ่าน

มันเหมือนสองโลกที่ทับกันอยู่ โลกหนึ่งเร็ว โลกหนึ่งช้า โลกหนึ่งเชื่อมคนได้กว้าง อีกโลกทำให้คนรู้จักกันลึกกว่า

คำถามที่ค้างอยู่ในหัวเลยไม่ใช่แค่มีหรือไม่มีโซเชียล แต่เป็นเรื่องของราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความเร็วกับความลึกของความสัมพันธ์

แล้วถ้าวันหนึ่งทุกอย่างเงียบลงจริง ๆ คนอาจเริ่มจำได้ว่าเวลาคุยกับใครสักคนแบบมองตา มันมีน้ำหนักบางอย่างที่จอไม่เคยให้ได้