ถ้าลบความทรงจำได้ อยากลบเรื่องไหนออกจากหัว

บางทีคำถามแบบนี้มันไม่ได้โผล่มาเล่น ๆ ในหัวนะ แต่มาแบบเงียบ ๆ ตอนที่เรากำลังยุ่งกับชีวิตปกติอยู่ดี ๆ แล้วจู่ ๆ ความทรงจำบางอย่างก็เด้งขึ้นมาเหมือนแอปที่ไม่ได้ปิดทิ้ง มันไม่ถามก่อนด้วยนะว่าจะให้เปิดหรือเปล่า มันเปิดเองเลย

แปลกดีเหมือนกัน สมองคนเราชอบเก็บเรื่องที่เราไม่ค่อยอยากเก็บไว้ชัด ๆ แต่ดันลืมเรื่องที่ควรจำ เช่น ลืมว่าต้องเอากุญแจบ้าน แต่จำได้แม่นว่าตัวเองเคยพูดอะไรพลาดตอนปีที่แล้วในห้องที่ไม่มีใครจำได้แล้ว ยกเว้นตัวเราเอง

บางความทรงจำมันไม่ได้ดัง แต่มันติดหนึบ เหมือนคราบที่ล้างออกยาก ลองไม่คิดถึงมันแล้วนะ ยิ่งห้าม ยิ่งชัดขึ้นมาแบบภาพ HD เฉยเลย เหมือนสมองมันมีระบบยั่วให้เราย้อนดูซ้ำ ทั้งที่ไม่มีใครสมัครใจจะดู

มีอยู่ช่วงหนึ่ง คนเราชอบคิดเล่น ๆ ว่าถ้ามีปุ่มลบความทรงจำได้จริง จะเลือกกดอะไรออกไปก่อน หลายคนอาจไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่ในหัวคงมีลิสต์เงียบ ๆ ของตัวเองอยู่ ไม่ใช่เพราะอยากหนีอดีตทั้งหมด แต่บางฉากมันเหมือนหลุดออกจากหนังที่เราอยากตัดต่อทิ้งมากกว่า

บางคนอยากลบความรู้สึกตอนตัวเองทำพลาดแบบไม่น่าให้อภัยตัวเองได้ง่าย ๆ เช่น พูดแรงเกินไปตอนอารมณ์ขึ้น หรือปล่อยให้บางคนสำคัญหลุดมือไปทั้งที่ตอนนั้นคิดว่าตัวเองคุมเกมได้อยู่ สุดท้ายพอเวลาผ่าน มันไม่ได้เจ็บที่เหตุการณ์ แต่มันเจ็บที่เราย้อนกลับไปเห็นตัวเองในเวอร์ชันที่ยังจัดการอะไรไม่เก่ง

อีกแบบหนึ่งคือความทรงจำที่ผูกกับคน บางคนไม่ได้อยากลบคนออกไปจากหัว แค่อยากลบช่วงเวลาที่เคยคาดหวังเยอะเกินไป ตอนที่ทุกอย่างยังดูเหมือนจะไปต่อได้ ทั้งที่ความจริงปลายทางมันเริ่มเปลี่ยนตั้งนานแล้ว แต่เรายังไม่ทันสังเกต

แปลกตรงที่ยิ่งพยายาม “ลืม” มันกลับยิ่งอยู่ แม้จะไม่ได้ชัดเท่าเดิม แต่ก็ยังโผล่มาในจังหวะที่ไม่ควรโผล่ เช่น ตอนฟังเพลงเดิม ผ่านที่เดิม หรือแม้แต่กลิ่นบางอย่างที่ไม่มีใครเตือน แต่สมองดันจำได้เอง

บางครั้งความทรงจำพวกนี้ไม่ได้มีหน้าที่แค่ทำให้เรารู้สึก แต่เหมือนมันคอยนั่งเงียบ ๆ อยู่ในมุมหนึ่งของหัว คอยเตือนว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นแบบนั้น เคยคิดแบบนั้น เคยเชื่อแบบนั้น ถึงตอนนี้จะไม่เหมือนเดิมแล้วก็ตาม

ถ้าต้องตอบจริง ๆ ว่าจะลบอะไรออกไป คำตอบของแต่ละคนคงไม่ซ้ำกัน บางคนอาจเลือกเรื่องที่อายที่สุด บางคนอาจเลือกเรื่องที่ยังรู้สึกค้างคา หรือบางคนอาจเลือกแค่ฉากเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้ แต่ตัวเองจำได้แม่นที่สุด

แต่พอคิดไปคิดมา ต่อให้ไม่มีปุ่มลบความทรงจำ คนเราก็ยังต้องอยู่กับมันอยู่ดี แค่เปลี่ยนวิธีอยู่ จากที่เคยปล่อยให้มันดัง กลายเป็นแค่เสียงเบา ๆ ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่ได้หายไปไหน แค่ไม่ค่อยมีอำนาจเหมือนเดิมเท่านั้นเอง