ตํานาน วัดอรุณราชวรวิหาร

ก่อนที่กรุงเทพฯ จะถือกำเนิดขึ้น

ก่อนที่รัชกาลที่ 1 จะสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ มีวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาในฝั่งธนบุรี

ชื่อเดิมว่า "วัดมะกอก" หรือวัดบางมะกอกหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดคือแผนที่ของชาวฝรั่งเศสที่เขียนขึ้นในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชก่อน พ.ศ. 2231 ซึ่งปรากฏวัดนี้อยู่ในแผนที่แล้ว แสดงว่าวัดนี้มีอายุมากกว่า 400 ปีอย่างแน่นอน

วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2310 เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกสลายไปแล้วเพียงไม่กี่เดือน พระยาตากนำทัพเรือล่องมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาตั้งราชธานีใหม่ที่กรุงธนบุรี

เมื่อทัพเรือมาถึงหน้าวัดมะกอก แสงอรุณแห่งรุ่งเช้าพอดีกำลังทอแสงเหนือขอบฟ้า พระยาตากทอดพระเนตรเห็นแสงอรุณนั้น แล้วพระราชทานชื่อใหม่ให้วัดนี้ว่า "วัดแจ้ง" เพื่อเป็นที่ระลึกถึงช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่ของแผ่นดิน ต่อมาวัดแจ้งตั้งอยู่กลางพระราชวังของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช วัดแห่งนี้ถูกใช้เป็นที่เจริญวิปัสสนากรรมฐานของพระองค์ และที่สำคัญที่สุดคือเป็นวัดที่ประดิษฐานพระแก้วมรกตและพระบางเมื่อสมเด็จพระยามหากษัตริย์ศึกอัญเชิญมาจากเวียงจันทน์

เมื่อสิ้นสุดยุคกรุงธนบุรี รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดครั้งใหญ่ และพระราชทานนามใหม่ว่า "วัดอรุณราชวราราม" กลายเป็นวัดประจำรัชกาลของพระองค์ ด้วยความหมายว่า "วัดแห่งรุ่งอรุณของพระราชา"

สิ่งที่ทำให้วัดอรุณโดดเด่นที่สุดคือพระปรางค์ประธานสูง 67 เมตร ที่ประดับด้วยเศษกระเบื้องจีนและเปลือกหอยหลายล้านชิ้น ทำให้เมื่อยามต้องแสงอาทิตย์ยามเช้าหรือเย็น พระปรางค์จะเปล่งประกายสีทองงามตระการตา

ในสมัยรัชกาลที่ 3 มีเรือสำเภาจีนล่มล

งในแม่น้ำเจ้าพระยา รัชกาลที่ 3 โปรดให้นำเศษกระเบื้องจากเรือลำนั้นมาประดับพระปรางค์ นั่นจึงเป็นที่มาของเศษกระเบื้องจีนที่ปรากฏอยู่บนพระปรางค์จนถึงทุกวันนี้ กว่า 400 ปีผ่านไป วัดอรุณยังคงตั้งอยู่ในจุดเดิม ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในฝั่งธนบุรี เป็นพยานของสี่ยุคสมัย ตั้งแต่อยุธยา ธนบุรี รัตนโกสินทร์ จนถึงปัจจุบัน