ซูเจียหวงกุ้ยเฟย พระสนมเชื้อสายเกาหลีเพียงผู้เดียวที่ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในราชวงศ์ชิง

เมื่อพูดถึงพระสนมในราชวงศ์ชิง หลายคนมักนึกถึงสตรีชาวแมนจูหรือชาวฮั่น แต่แท้จริงแล้ว ในประวัติศาสตร์มีพระสนมผู้หนึ่งที่มีเชื้อสายโชซ็อน (เกาหลี) และสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอันสูงส่งจนกลายเป็น "หวงกุ้ยเฟย" ซึ่งเป็นตำแหน่งรองจากฮองเฮาเพียงขั้นเดียว นางคือ ซูเจียหวงกุ้ยเฟย (淑嘉皇贵妃) หรือ เจียหวงกุ้ยเฟย แห่งรัชสมัยจักรพรรดิเฉียนหลง

เดิมนางมีแซ่ว่า จินเจีย (金佳氏) บรรพบุรุษเป็นชาวโชซ็อนจากเมืองอึยจู แต่ได้อพยพเข้ามาสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ชิงตั้งแต่ช่วงต้นราชวงศ์ จึงได้รับการบรรจุเข้าเป็นสมาชิกของระบบกองธงแปดกอง ทำให้แม้นางจะมีเชื้อสายเกาหลี แต่ก็เติบโตและใช้ชีวิตในจักรวรรดิชิง ไม่ใช่หญิงที่ราชสำนักโชซ็อนส่งเข้าวังโดยตรง

นางได้เข้ามาเป็นชายาในตำหนักขององค์ชายหงลี่ ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อเฉียนหลงเสด็จขึ้นครองราชย์ นางได้รับการสถาปนาเป็น เจียผิน ก่อนจะเลื่อนเป็น เจียเฟย และต่อมาเป็น กุ้ยเฟย ด้วยความไว้วางพระราชหฤทัยและความสามารถในการดูแลราชโอรส

แม้นางจะไม่ใช่ฮองเฮา แต่ถือเป็นพระสนมที่มีบทบาทสำคัญ เพราะให้กำเนิดพระโอรสถึง 4 พระองค์ ได้แก่ องค์ชายหย่งหวง องค์ชายหย่งเสวียน องค์ชายหย่งจิ่ง และองค์ชายหย่งซิ่ง โดยเฉพาะองค์ชายหย่งซิ่ง ผู้มีชื่อเสียงด้านศิลปะการคัดอักษรและเป็นพระโอรสที่จักรพรรดิเฉียนหลงทรงโปรดปรานอย่างมาก

น่าเสียดายที่ซูเจียหวงกุ้ยเฟยสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1755 ขณะมีพระชนมายุเพียงราว 40 ปี ทำให้ไม่ได้เห็นช่วงรุ่งเรืองที่สุดของรัชสมัยเฉียนหลง หลังการสิ้นพระชนม์ จักรพรรดิเฉียนหลงทรงพระราชทานพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่า "ซูเจียหวงกุ้ยเฟย" เพื่อเชิดชูคุณความดีของนาง โดยคำว่า "ซู" (淑) หมายถึง ความสุภาพ อ่อนโยน และมีคุณธรรม

แม้ชื่อของซูเจียหวงกุ้ยเฟยจะไม่โด่งดังเท่าจักรพรรดินีเสี้ยวเสียนชุนหรือหลิ่งหวงกุ้ยเฟย แต่เรื่องราวของนางสะท้อนให้เห็นว่า เชื้อสายไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในราชสำนัก หากครอบครัวได้รับการยอมรับในระบบชนชั้นของราชวงศ์ชิง นางจึงเป็นตัวอย่างสำคัญของการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมแมนจู จีน และเกาหลีในยุครุ่งเรืองของจักรวรรดิชิง

จนถึงปัจจุบัน ซูเจียหวงกุ้ยเฟยยังคงได้รับการกล่าวถึงในฐานะ พระสนมเชื้อสายเกาหลีเพียงคนเดียวที่ได้รับตำแหน่งหวงกุ้ยเฟยในราชวงศ์ชิง และเป็นหนึ่งในสตรีผู้ฝากร่องรอยสำคัญไว้ในประวัติศาสตร์ราชสำนักจีน