พระเกจิอาจารย์หลายท่านมักจะเตือนสติผู้ที่ตั้งตัวเป็นหมอดู

ครูบาอาจารย์สายวัดป่าและพระเกจิอาจารย์หลายท่านเลยครับ ที่มักจะเตือนสติผู้ที่ตั้งตัวเป็นหมอดู หรือผู้ที่ชอบเพ่งเล็งชะตาชีวิตคนอื่น โดยมีใจความสำคัญหลัก ๆ ดังนี้ครับ

​1. การทำมาหากินบนความทุกข์ของผู้อื่น (วิบากกรรมร่วม)

​เมื่อคนกำลังเดือดร้อน มีความทุกข์ใจ แล้วเราไปชี้นำ ชี้ชะตา โดยยึดเอา "เงินทอง" เป็นที่ตั้ง แทนที่จะช่วยด้วยความเมตตาปรานี จิตของผู้ดูดวงจะเริ่มมีความโลภเข้ามาเกาะเกี่ยว และเป็นการไปรับเอา "กระแสความทุกข์" หรือวิบากกรรมของคน ๆ นั้นเข้ามาผูกพันกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว

​2. การ "ทายทัก" จนจิตตก

​ครูบาอาจารย์ท่านว่า การไปทักทายโชคชะตากรรมของคนอื่น หากทักด้วยเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์ หรือไปเปิดกรรมของเขาโดยที่ไม่มีบารมีพอ หรือไม่ได้ทำเพื่อเป็นธรรมทาน ตัวหมอดูเองนั่นแหละที่จะเป็นผู้รับ "เศษกรรม" หรือกระแสดำกระแสลบจากคนที่กำลังดวงตก เข้ามาบั่นทอนดวงชะตาของตัวเอง ทำให้ชีวิตตัวเองเริ่มติดขัด เงินทองที่ได้มาก็มักจะรักษาไว้ไม่ได้ หรือมีเรื่องให้ต้องเสียไป (เข้าทำนอง "ทุกขลาภ" หรือเข้าตัวเอง)

​3. วิชาชีพที่เสี่ยงต่อ "มิจฉาอาชีวะ"

​ในทางธรรม การดูดวงเพื่อแลกเงินในลักษณะที่ซ้ำเติมคนเดือดร้อน หรือหลอกลวงให้ทำพิธีสะเดาะเคราะห์เพื่อเรียกร้องเงินทองเพิ่ม ถือเป็น มิจฉาอาชีวะ (การเลี้ยงชีพในทางที่ผิด) ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงเตือนไว้ เพราะเป็นการพอกพูนกิเลสทั้งผู้ดูและผู้รับดู

​💡 คติธรรมเตือนใจ

หากคิดจะช่วยคนด้วยศาสตร์เหล่านี้ ครูบาอาจารย์ท่านจึงมักสอนให้ทำด้วย "เมตตาบารมี" เป็นหลัก คือแนะแนวทางให้เขาพ้นทุกข์ด้วยการทำความดี รักษาศีล เจริญภาวนา ไม่ใช่แนะให้ไปเสียเงินเสียทอง และไม่ควรตั้งราคาค่างวดจนเป็นการขูดรีด คนที่เขาเดือดร้อนมา เมื่อเราช่วยด้วยจิตบริสุทธิ์ กรรมลบเหล่านั้นก็จะไม่สามารถย้อนกลับมาทำร้ายเราได้ครับ