ความสบายใจเหนือสิ่งอื่นใด ความลงตัวเมื่ออายุมากขึ้น

เมื่อเราอายุมากขึ้น มุมมองต่อชีวิตและการใช้พลังงานในชีวิตจะเปลี่ยนไปอย่างมากครับ การเลือก ความสบายใจ มาเป็นอันดับหนึ่งไม่ใช่การถอดใจหรือการขี้เกียจ แต่เป็นกระบวนการเติบโตทางจิตวิทยาและอารมณ์ที่มีเหตุผลรองรับอย่างลึกซึ้ง ดังนี้

ตระหนักว่า เวลาและพลังงานชีวิตมีจำกัด

ตอนเป็นวัยรุ่นหรือเริ่มทำงานใหม่ๆ เรามักรู้สึกว่ามีเวลาเหลือเฟือ จึงพร้อมจะเอาตัวไปเสี่ยง ไปแบกรับความเครียด หรือไปพยายามเอาชนะในทุกๆ เรื่อง แต่พออายุมากขึ้น ร่างกายและพลังงานสมองเริ่มมีขีดจำกัด เราจะเริ่มคำนวณ ต้นทุนชีวิต ดีขึ้น และพบว่าการเอาเวลาที่เหลือไปแลกกับเรื่องดราม่า เรื่องไร้สาระ หรือคนที่ท็อกซิกนั้น ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

รู้ว่าอะไรคือ สิ่งที่ควบคุมได้ และ ควบคุมไม่ได้

ประสบการณ์ชีวิตสอนให้เรารู้จักปล่อยวาง คนที่ผ่านโลกมาพอสมควรจะเข้าใจสัจธรรมว่า เราไม่สามารถเปลี่ยนใจใครได้ และไม่สามารถควบคุมทุกสถานการณ์ให้เป็นไปตามใจได้ การพยายามควบคุมทุกอย่างนำมาซึ่งความทุกข์ ดังนั้น การเลือกหันกลับมาดูแล ใจของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ควบคุมได้ จึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

ตกผลึกเรื่องความสัมพันธ์ Quality over Quantity

ในอดีตเราอาจต้องการเพื่อนเยอะๆ ต้องการการยอมรับจากสังคม หรือต้องไปทุกงานปาร์ตี้ แต่เมื่อโตขึ้น เราจะเริ่มคัดกรองเหลือเพียงความสัมพันธ์ที่มีคุณภาพ ไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนเยอะ ขอแค่มีคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจ ปลอดภัย และหวังดีต่อกันจริงๆ การตัดความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวยหรือสร้างความอึดอัดใจออกไป จึงทำให้ชีวิตเบาลงมาก

ความสำเร็จในมุมมองที่เปลี่ยนไป

คำว่า ความสำเร็จ ของคนอายุมากขึ้น มักจะไม่ใช่แค่เรื่องของเงินทอง ชื่อเสียง หรือตำแหน่งหน้าที่การงานเหมือนแต่ก่อน แต่มันคือการได้นอนหลับเต็มอิ่ม การมีสุขภาพที่ดี การได้กินอาหารอร่อยๆ กับคนที่รัก และการมีจิตใจที่สงบ นิ่ง และมั่นคง ความสำเร็จในวัยนี้จึงวัดกันที่ ปริมาณความสุขสงบในแต่ละวัน

รู้จักตัวเองดีพอ Self-Awareness

เราผ่านการลองผิดลองถูก รู้แล้วว่าตัวเองชอบอะไร ไม่ชอบอะไร อะไรที่ทำแล้วมีความสุข อะไรที่ทำแล้วเหนื่อยใจ เมื่อเรารู้จัก ขีดจำกัด และ ความต้องการที่แท้จริง ของตัวเอง เราก็ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็นอีกต่อไป การปฏิเสธสิ่งที่ไม่ใช่จึงทำได้ง่ายขึ้นโดยไม่รู้สึกผิด

สรุปได้ว่า

การเลือกความสบายใจในวัยที่โตขึ้น คือการเปลี่ยนโหมดจากการ แสวงหาและสะสม เปลี่ยนมาเป็น การคัดกรองและรักษา สิ่งที่มีค่าที่สุดไว้ ซึ่งก็คือความสงบภายในใจนั่นเอง